Η αξιολόγηση της ελληνικής οικονομίας από τους δανειστές έπρεπε να είχε κλείσει… χτες.

Στη διαπίστωση αυτή συμφωνούν άπαντες, πλην των κυβερνητικών ιθυνόντων, που αντί να τρέχουν να κλείσουν την αξιολόγηση και να ανοίξουν στη συνέχεια τον δρόμο για επενδύσεις και ανάπτυξη, επιλέγουν να κωλυσιεργούν και να διαπραγματεύονται αενάως.

Με μια οικονομία εύθραυστη, επιρρεπή στην αβεβαιότητα και την ανασφάλεια, με την ανεργία στα ύψη, με επενδύσεις ανύπαρκτες, η κυβέρνηση περί άλλων τυρβάζει και ο πρωθυπουργός πανηγυρίζει, υποστηρίζοντας ότι «η χώρα έχει επιστρέψει ήδη σε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης».

Κι ας αντιλαμβάνονται όσοι διατηρούν την επαφή τους με την πραγματικότητα, επιχειρήσεις, εργαζόμενοι και νοικοκυριά, ότι η κατάσταση στην οικονομία πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο.

Κι ας δημοσιοποιεί η ΕΛΣΤΑΤ στοιχεία σύμφωνα με τα οποία η ύφεση που παρουσίασε η ελληνική οικονομία μεταξύ Οκτωβρίου και Δεκεμβρίου του 2016 ήταν τρεις φορές μεγαλύτερη από τις προβλέψεις.

Δυστυχώς, είμαστε η μόνη χώρα στον κόσμο που επί οκτώ χρόνια, με ελάχιστα μικρά διαλείμματα, η οικονομία βρίσκεται συνεχώς σε ύφεση. Και η κυβέρνηση, με το βλέμμα μονίμως στις εσωκομματικές ισορροπίες και στο πολιτικό κόστος, ενώ γνωρίζει πολύ καλά ότι ο χαμένος χρόνος είναι σε βάρος της χώρας, καθυστερεί το κλείσιμο της αξιολόγησης.

Κι όμως, η καθυστέρηση φέρνει μέτρα ακόμη σκληρότερα από αυτά που βρίσκονταν αρχικά στο τραπέζι και η βαριά τραυματισμένη από την ύφεση οικονομία αποσυντίθεται. Η φοροδοτική ικανότητα πολιτών και επιχειρήσεων εξαντλείται, οι καταθέσεις μειώνονται και οποιαδήποτε σκέψη για επένδυση παραπέμπεται στις καλένδες. Ακόμα και αυτές που με χίλια ζόρια υποτίθεται ότι δρομολογήθηκαν, όπως το Ελληνικό και τα αεροδρόμια, καρκινοβατούν από την έλλειψη πολιτικής βούλησης και την ατέρμονη γραφειοκρατία.

Είναι πραγματικά ανεξήγητη η επιμονή των υπουργών σε μια μακρόσυρτη διαπραγματευτική διαδικασία. Αντί να τρέχουν να κλείσουν όλες τις εκκρεμότητες, αντί να προσπαθούν να βρουν «γέφυρες» συνεννόησης με τους δανειστές, επιμένουν στην περιβόητη πλέον πολιτική διαπραγμάτευση, που συνήθως καταλήγει σε αδιέξοδο.

Ενώ η οικονομία βρίσκεται κυριολεκτικά στην εντατική, ενώ η κοινωνία βρίσκεται στα όριά της, το κυβερνητικό επιτελείο… παίζει καθυστέρηση, περιμένοντας κάποιον από μηχανής θεό που θα του φέρει μια συμφωνία που θα ανταποκρίνεται στους πολιτικούς σχεδιασμούς του. Όσο τραβάει όμως σε χρόνο η αξιολόγηση, τόσο δυσχερέστερη γίνεται η θέση της χώρας και μεγαλύτερος ο λογαριασμός των μέτρων που πρόκειται να πληρώσει ο κόσμος –κυρίως οι οικονομικά ανίσχυροι–, αφού η συμφωνία εμπεριέχει μείωση συντάξεων και αφορολόγητου. Και όσο αργεί να κλείσει, τόσο δυσκολότερη θα είναι η επίτευξη σοβαρών αναπτυξιακών ρυθμών στην ελληνική οικονομία αλλά και η έξοδος της χώρας στις αγορές μετά τα μέσα του 2018.

Αλλά και αν σε λίγες μέρες (20 Μαρτίου) κλείσουν την αξιολόγηση, μην την πουλήσουν πάλι ως νίκη, γιατί ήττα θα είναι όπως και να έχει. Βέβαια δεν θα είναι η πρώτη φορά, ούτε και η πρώτη κυβέρνηση που θα το κάνει. Έρχονται από τις Βρυξέλλες με τα μέτρα υπό μάλης, αλλά έχουν ψηλά το κεφάλι και αισθάνονται υπερήφανοι. Κλαίνε όταν τα ψηφίζουν, αλλά ποτέ δεν καταγγέλλουν την αντίφαση αυτή, τουλάχιστον όσο είναι στην κυβέρνηση.

Σε αυτήν τη χώρα οι αντιφάσεις δεν είχαν, ούτε έχουν τελειωμό ακόμα και στα χρόνια της κρίσης. Διαπραγματεύεται η εκάστοτε κυβέρνηση και ηττάται σε όλα τα επίπεδα από το 2009 μέχρι σήμερα, αλλά εμφανίζεται (ιδιαίτερα σήμερα) να έχει κερδίσει κατά κράτος τους Γερμανούς, τους Γάλλους, τους Ολλανδούς, ακόμη και τους… Τούρκους. Έχουν υπογραφεί από όλες τις κυβερνήσεις και βεβαίως από την «πρώτη φορά Αριστερά» απίστευτης σκληρότητας και αδικίας μέτρα, αλλά όλα δικαιολογούνται ή «βαφτίζονται» μεταρρυθμίσεις κι ας μένουν στο ράφι οι πραγματικές μεταρρυθμίσεις που έπρεπε να γίνουν.

Είναι πάμπτωχη, χρεοκοπημένη η χώρα, αλλά παρουσιάζει πλεονάσματα, «επιστρέφει σε (ανύπαρκτους) ρυθμούς ανάπτυξης» και η κυβέρνησή της προχωρά σε γενναίες μειώσεις στα ποσά της ειδικής εισφοράς αλληλεγγύης που οφείλουν να πληρώνουν τα πολιτικά πρόσωπα, στο πλαίσιο των προσπαθειών της για μια… δίκαιη αναδιανομή των φορολογικών βαρών!

Του Φώτη Σιούμπουρα

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο το Σάββατο 11/3