Η αμερικανική πυραυλική προσβολή συριακής αεροπορικής βάσεως, ως αντίποινα για την πιθανολογούμενη χρήση χημικών όπλων από το καθεστώς του Άσαντ στην πόλη Ιντλίμπ, κατέστησε τη συριακή κρίση ακόμη πιο πολύπλοκη και απρόβλεπτη. Η μακροχρόνια διάσταση της σύρραξης, η εμπλοκή δεκάδων πλευρών και οι ευμετάβλητες ισορροπίες θυμίζουν αρκετά τον εμφύλιο πόλεμο του Λιβάνου των δεκαετιών 1970 και 1980.

Η απόφαση του Αμερικανού προέδρου για τη χρήση στρατιωτικής βίας, εκ πρώτης όψεως, αντιτίθεται στις προεκλογικές του δηλώσεις για αποφυγή εμπλοκών σε περιπτώσεις που δεν θίγονται ζωτικά αμερικανικά συμφέροντα.

Η δε τηλεοπτική εμφάνισή του ήταν γεμάτη επικλήσεις σε πανανθρώπινες αξίες και ανάγκη σεβασμού του Διεθνούς Δικαίου, θυμίζοντας ανάλογες τοποθετήσεις των προκατόχων του, Κλίντον και Μπους, για τη δικαιολόγηση μιας παγκόσμιας επεμβατικής πολιτικής. Αναμφισβήτητα, η χρήση χημικών όπλων κατά αμάχων αποτελεί μια πλήρως καταδικαστέα πράξη, μη δικαιολογούσα όμως μονομερείς ενέργειες.

Το Συμβούλιο Ασφαλείας, το μοναδικό αρμόδιο όργανο για λήψη ανάλογης απόφασης, είναι βέβαιο ότι δεν θα κατέληγε στη λήψη απόφασης λόγων των αντικρουόμενων συμφερόντων-απόψεων Δύσεως και Ρωσίας – Κίνας. Αδιάσειστα στοιχεία για ευθύνες του καθεστώτος Άσαντ δεν έχουν ακόμη παρασχεθεί και η περίπτωση του «χημικού οπλοστασίου» του Σαντάμ σί- γουρα οδηγεί σε συνειρμούς. Αναμφισβήτητο όμως το γεγονός της απάνθρωπης βαρβαρότητας του καθεστώτος της Δαμασκού και η, ένεκα των προσφάτων επιτυχιών του, σκλήρυνση της στάσεώς του.

Με την πρόσφατη αμερικανική προσβολή, ενισχύεται το «προφίλ» του Tραμπ ως αποφασιστικού ηγέτη. Καταρρέουν οι εναντίον του κατηγορίες για μια «χαλαρή» στάση έναντι της Μόσχας. Αναδεικνύονται οι «ανθρώπινες ευαισθησίες» του νέου προέδρου, ενώ αποδεικνύεται και η άριστη συνεργασία του με τους βασικούς συμμάχους, τους οποί- ους έσπευσε έγκαιρα να ενημερώσει.

Ταυτόχρονα, διατήρησε ανοιχτή και τη γραμμή επικοινωνίας με τη Μόσχα, ειδοποιώντας για την επίθεση και έχοντας λάβει όλα τα κατάλληλα μέτρα ώστε να αποφευχθούν ρωσικές απώλειες. Το βασικότερο όμως στοιχείο της ενέργειάς του αποτελεί το μήνυμα που εξέπεμψε, επιλέγοντας τον ασθενέστερο αντίπαλο, προς Μόσχα, Πεκίνο, Τεχεράνη, Πιονγκγιάνγκ, αλλά και λοιπούς αποδέκτες.

Το μήνυμα ξεκάθαρα αναφέρει ότι, παρά τις διακηρύξεις περί επιστροφής σε μια ιδιόμορφη στάση «απομονωτισμού», οι ΗΠΑ εξακολουθούν να είναι πανταχού παρούσες, ικανές και αποφασισμένες να υπερασπίσουν τον αυτόκλητο ρόλο του παγκόσμιου ρυθμιστή.

Για άλλη μια φορά αποδεικνύεται προφητικός ο Αμερικανός διεθνολόγος Τζον Mερσχάιμερ με το έργο του «Η τραγωδία της πολιτικής των μεγάλων δυνάμεων» και τη θεωρία του περί της συνεχούς προσπάθειας μεγιστοποίησης της ισχύος τους.

Ιπποκράτης Δασκαλάκης

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο που κυκλοφόρησε εκτάκτως την Παρασκευή 14/4