Η ελληνική πολιτική σκηνή του 2026 δεν βρίσκεται πια (μόνο) στα έδρανα της Βουλής ή στα παράθυρα της τηλεόρασης. Βρίσκεται στα reels, στα stories και -κυρίως- στο TikTok. Όχι για να συζητήσει μεταρρυθμίσεις. Αλλά για να… παίξει μπάλα με τον αλγόριθμο.
- της Αφροδίτης Κράβαρη – Επικοινωνιολόγος, συντονίστρια Ψηφιακής Επικοινωνίας & Επικοινωνίας & Ψηφιακών νομάδων – Γραμματεία Παραγωγικών Φορέων & Επιχειρηματικότητας ΝΔ
Πολιτικοί με γραβάτες ή χωρίς, παλιοί και νεοεισερχόμενοι, έχουν ανακαλύψει τη νέα πλατεία καφενέ του λαού: ένα feed γεμάτο «χορευτικά» και πασπαλισμένες δηλώσεις με φίλτρα και emojάκια. Και η Ελλάδα, αντί να χτίζει ψηφιακή στρατηγική, δείχνει απλώς να… παλεύει για το επόμενο viral.
Παραδείγματα έχω. Και πρόσφατα. Αλλά δεν θα μπω στον πειρασμό. Όχι.
Η κάμερα ανοίγει. Το πλάνο είναι μελετημένο (τουλάχιστον ως θεωρία). Ο φωτισμός, ζεστός. Το μήνυμα, σύντομο, punchy, έτοιμο για repost. Ο πολιτικός δεν απευθύνεται πια σε δημοσιογράφους. Μιλάει κατευθείαν στον follower. Και το κάνει με μουσική υπόκρουση, με POV λεζάντες, ακόμη και με χιούμορ που κάποτε θα θεωρούνταν «ανάρμοστο».
Ένας πρώην πρωθυπουργός ανεβάζει behind the scenes από το γραφείο του. Χαμογελάει, περπατάει, απευθύνεται στην κάμερα σαν να κάνει vlog.
Ένας νέος αρχηγός αντιπολίτευσης χρησιμοποιεί δραματικά fade in και μουσική για να πει «ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε».
Μια άλλη πολιτικός, που αγαπά τις κόντρες, απαντά στους haters με… «ατάκες σε TikTok trends».
Και μία ακόμη, σε ρόλο influencer, νουθετεί το κοινό με αυστηρό βλέμμα, έτοιμη να κάνει expose κάθε «κακή είδηση» με hashtag και θυμό.
Δεν είναι θέμα ηλικίας. Είναι θέμα αντίληψης του μέσου. Στο TikTok δεν υπάρχουν δελτία Τύπου. Υπάρχει content. Και αυτό πουλάει αυθεντικότητα, διάδραση, δομή Netflix. Όχι μονολόγους 5 λεπτών. Βεβαίως, απέχουμε πολύ ακόμη στην πολιτική επικοινωνία από το σημείο να υπάρχει σειριακά μια δομημένη στρατηγική χωρίς να εκθέτει τον πρωταγωνιστή και να παράγει και ουσιώδη λόγο.
Όλα γίνονται ενστικτωδώς, σχεδόν παρορμητικά. Αντί για ψηφιακή στρατηγική, έχουμε digital πανικό. Αντί για storytelling με αξίες, έχουμε αντίδραση σε γεγονότα με gifs. Και αντί για θεσμικό ύφος, έχουμε «πιάσαμε το vibe του Gen Z» – που δεν μπορεί να την πιάσει κανείς, σε κανένα κόμμα, με κανένα μέσο.
Το TikTok δεν είναι απλώς ένα ακόμη κοινωνικό δίκτυο, ποτέ δεν ήταν. Και ζήτημα είναι αν το 1/3 έχει κατανοήσει τον τρόπο λειτουργίας και αλγορίθμου του. Είναι το πρώτο πολιτικό εργαλείο που σε τιμωρεί αν δεν είσαι «παιχνιδιάρης». Και οι περισσότεροι Έλληνες πολιτικοί, αντί να το κατανοήσουν ως πλατφόρμα επικοινωνίας, το χρησιμοποιούν σαν τηλεοπτικό promo.
Δεν υπάρχει αφήγηση. Δεν υπάρχει συνοχή. Δεν υπάρχει διαχωρισμός μεταξύ θέσεων και εντυπώσεων. Υπάρχει μόνο μια μανιώδης προσπάθεια να «γράψει νούμερα». Το αποτέλεσμα; Η πολιτική μετατρέπεται σε περιεχόμενο χωρίς πλαίσιο. Μια συρραφή στιγμών χωρίς ιδεολογική ραχοκοκαλιά.
Θα μπορούσε να είναι αλλιώς. Το TikTok δίνει δυνατότητες: να εξηγείς πολιτικές αποφάσεις σε απλή γλώσσα. Να κάνεις accountability με real time. Να συζητάς ιδέες, όχι να φτιάχνεις fanbase.
Αντί για αυτό, έχουμε πολιτικούς που μετρούν likes αντί για νομοσχέδια. Που απαντούν σε σχόλια, αλλά όχι σε ερωτήσεις. Που αναζητούν engagement, όχι διάλογο.
Και τι μένει τελικά;
Μένει η εντύπωση ότι η πολιτική στην Ελλάδα, στην προσπάθειά της να μιλήσει στους νέους, τελικά μιμείται τους influencers χωρίς να καταλάβει τι σημαίνει να είσαι πολιτικός στο digital πεδίο. Έχουμε ανθρώπους που κάνουν «ντουέτο» με τα trends, αλλά όχι με την κοινωνία.
Το TikTok δεν φταίει. Το περιβάλλον είναι γόνιμο για ουσιαστική, ζωντανή δημοκρατία. Το ερώτημα είναι: Ποιος τολμά να το χρησιμοποιήσει ως εργαλείο ουσίας και όχι μόνο ως show;
ΥΓ.: Το επόμενο viral βίντεο ίσως έρθει από κάποιον που δεν γελά, δεν τρέχει πίσω από trends, αλλά μιλά καθαρά. Και ίσως τότε καταλάβουμε ότι η πολιτική δεν χρειάζεται φίλτρα. Χρειάζεται φωνή. Είμαι σίγουρη πως δεν πρόκειται να συμβεί. Η επανάληψη της ξεπατικοτούρας πάντα θα απέχει από τη βαθιά γνώση της πλατφόρμας και επομένως και την αξιοποίησή της.
