Άρθρα

Άρθρο-παρέμβαση του «Π»: Ως πότε η Παιδεία «αποπαίδι» της εθνικής παραγωγής;

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή, μόλις ηχήσει το «πρώτο κουδούνι», ένα «ριπλέι» στα προηγούμενα χρόνια αρκεί για να διαπιστώσουμε ότι έχουμε μείνει στην ίδια…τάξη.

Βρίθουν τα ΜΜΕ από μηνύματα κομμάτων, πολιτικών, δημάρχων κ.ο.κ. εν όψει της νέας σχολικής χρονιάς. Ταυτόχρονα δηλώνουν όλοι οι πολιτικοί και αυτοδιοικητικοί παράγοντες και οι εκπρόσωποι των φορέων της Παιδείας την αυτοπρόσωπη παρουσία τους.
Και μετά τον αγιασμό παίρνουν το μικρόφωνο για να πουν τετριμμένα πράγματα και να δώσουν τις συνήθεις ευχές: Καλή χρονιά.
Όλοι το θέλουμε να είναι καλή η χρονιά των παιδιών μας, αλλά δεν έχουμε φροντίσει ώστε οι καλές συνθήκες να παραπέμπουν σε εκπλήρωση της ευχής.
Εμείς οι ίδιοι που από παράδοση τηρούμε το έθιμο της έναρξης της σχολικής χρονιάς είμαστε επιλήσμονες των υποχρεώσεών μας των οποίων η εκπλήρωση θα συνέτεινε ώστε να είναι, πράγματι, καλή η χρονιά.

Μετά τον μεγάλο σεισμό του 1999, η Πολιτεία θορυβήθηκε και αποφάσισε να ελέγξει τη στατικότητα και την ασφάλεια 80.000 δημόσιων κτιρίων της χώρας. Ανάμεσά τους είναι χιλιάδες τα σχολικά συγκροτήματα σε όλες τις πόλεις και τα χωριά. Παρήλθαν από τότε 20 χρόνια, έγιναν και άλλες σεισμικές δονήσεις, η καταπόνηση αναρίθμητων κτιρίων είναι δεδομένη, κι όμως σ’ ένα τόσο μακρύ χρονικό διάστημα έχουν ελεγχθεί μόλις 17.000 δημόσια κτίρια! Φοβερό! Από τη μία πλευρά τόσο «ενδιαφέρον» για να είναι καλή και αποδοτική η εκπαιδευτική περίοδος και από την άλλη μία ακατανόητη, εγκληματική αδιαφορία και αβελτηρία!
Ταυτόχρονα, η Παιδεία μας μοιάζει με μια μονάδα ανακύκλωσης αδιεξόδων και περιστροφής γύρω από αλληλοσυγκρουόμενες επιλογές, ανάλογα με το ποιο κόμμα βρίσκεται στην εξουσία.

Δεν υπάρχει προσανατολισμός. Δεν υπάρχει στόχευση, δεν έχει γίνει κάποιος σοβαρός διάλογος για να καταλήξουμε σ’ έναν εθνικό εκπαιδευτικό σχεδιασμό μακράς πνοής. Τι ιστορία θέλουμε να διδάσκεται σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης; Πώς πρέπει να διδάσκονται τα Θρησκευτικά; Θέλουμε επιτέλους ή δεν θέλουμε να συμπεριλαμβάνονται στο ωρολόγιο πρόγραμμα τα Αρχαία Ελληνικά; (Θέλουμε προφανώς. Εδώ υπάρχουν έδρες αρχαιοελληνικών σπουδών σε Πανεπιστήμια άλλων χωρών κι εμείς τα έχουμε περιφρονήσει…)

Πώς, εν τέλει, πρέπει να αναπτυχθούν τα Ελληνικά Πανεπιστήμια; Μα, πρωτίστως, λέει ο κοινός νους, προς χρήσιμες σπουδές που θα είναι διασυνδεδεμένες με την αγορά εργασίας. Όλοι συνομολογούν ότι η Παιδεία είναι εθνική υπόθεση. Αλλά για τέτοια υπόθεση απαιτείται εθνικός διάλογος. Ουσιώδης, ειλικρινής, χωρίς απόπειρες κομματικής εκμετάλλευσης.

Αλλά, φευ! Ουδείς μέχρι τώρα εννοούσε στην πραγματικότητα την έναρξη ενός τέτοιου διαλόγου. Ερχόταν η νέα κυβέρνηση και «κατεδάφιζε» τους σχεδιασμούς της προηγούμενης.

Κάπως έτσι διαιωνίζεται ο φαύλος κύκλος της ημιμάθειας και της έλλειψης σαφούς και πλειοψηφικά αποδεκτής εθνικής, εκπαιδευτικής πολιτικής.

Μοιραία, λοιπόν, περιστρεφόμαστε γύρω από διαδικασίες με βραχύ χρονικό ορίζοντα και με αλλεπάλληλες αναιρέσεις, που προκαλούν σύγχυση και κυρίως ανασφάλεια και άγχος σε μαθητές και γονείς. Τα συστήματα των πανελλαδικών εξετάσεων πάνε κι έρχονται. Από τα θέματα που επιλέγονται, μονίμως προκαλούνται τριβές και ενστάσεις. Στεκόμαστε στα αποτελέσματα των εξετάσεων, στις βάσεις, στους πρώτους επιτυχόντες ενός πάσχοντος συστήματος, που υποχρεώνει, συν τοις άλλοις, χιλιάδες παιδιά να καταφεύγουν σε Πανεπιστήμια του εξωτερικού και πολλά να μην επιστρέφουν στην πατρίδα μόλις ολοκληρώσουν τις σπουδές τους.

Αν θέλουμε η Παιδεία μας να είναι η ατμομηχανή της ανάπτυξης της χώρας μας, όλα όσα έχουν επισημανθεί ότι την καταστρέφουν πρέπει να αναθεωρηθούν.
Είναι ανήκουστο να λέμε ότι αποδίδουμε εξαιρετική σπουδαιότητα στην Παιδεία κι όλα να είναι στον αέρα. Είναι ανήκουστο να συμφωνούμε ότι πάσχει το εκπαιδευτικό σύστημα κι όμως να επιδιδόμαστε σ’ έναν αέναο, γελοίο κύκλο αλλαγών, που υπαγορεύονται από κομματικές σκοπιμότητες, νομίζοντας ότι η ιστορία θα δικαιώσει το κόμμα που εκπροσωπούμε.

Είναι, εν τέλει, φαιδρό και ευτελές να τρέχουμε τέτοιες μέρες στα προαύλια των σχολείων προς άγραν ψήφων και πίσω από τις κάμερες η υποκρισία να χοροπηδάει.

Είναι προφανές ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη παρέλαβε την Παιδεία σε κατάσταση…ζάλης. Έχει, παράλληλα, αναλάβει την εξουσία και επιμόνως τονίζει τη διαφορετικότητά της. Και πράγματι, μέχρι σήμερα, είναι απόλυτα συνεπής σε όσα έχει εξαγγείλει. Προχωράει από τη μία έμπρακτη απόδειξη της διαφορετικότητάς της στην άλλη.

Τούτη η κυβέρνηση με κάθε τρόπο έχει διακηρύξει ότι η Παιδεία είναι εθνική υπόθεση.
Είναι, συνεπώς, υποχρεωμένη να βρεθεί σε ευθέως ανάλογη θέση με την πεποίθησή της.
Μέχρι τώρα, ο τρόπος που το ελληνικό κράτος αντιμετώπιζε την Παιδεία διαχρονικά και σε όλες τις βαθμίδες της φανερώνει μια εθνική ψύχωση.
Αυτή η μείζων, όμως, προτεραιότητα ουδέποτε αντιμετωπίστηκε με τη δέουσα σοβαρότητα.

Οφείλει λοιπόν τώρα αυτή η διαφορετική κυβέρνηση να θέσει τους όρους ενός ευρέως αποδεκτού σχεδιασμού. Με ευρύτατη συναίνεση, που να αγγίζει την εθνική συνεννόηση. Με αλληλοπαραχωρήσεις και μακροχρόνιο ορίζοντα. Δηλαδή, με οριστικό τρόπο. Με γνώμονα και βούληση να δώσει την αίσθηση στην ελληνική κοινωνία και την εκπαιδευτική κοινότητα ότι ο αστείος κύκλος των αλλεπάλληλων αλλαγών θα αποτελέσει, άπαξ διά παντός, μια θλιβερή ανάμνηση, που θα θέλουμε κιόλας γρήγορα να ξεχαστεί…

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο

 

Σχολιάστε ...

ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

Κάντε κλικ στο εξώφυλλο και διαβάστε την τελευταία έκδοση της Εφημερίδας «Παρασκήνιο» σε μορφή PDF

NEWSLETTER



 


Focus-On


Εφημερίδες

Διαβάστε όλες τις εφημερίδες online

ΑΡΧΕΙΟ

Karfitsa