Ακούω έκπληκτος ότι μέσα στο ΚΙΝΑΛ άρχισε πάλι έντονη συζήτηση για την πολιτική συμμαχιών. Αδύναμα να δώσουν μια τολμηρή, ολοκληρωμένη, βαθιά ερμηνεία της δυσκολίας του Κινήματος να ξεπεράσει κάποιον δημοσκοπικό πήχη, μια σειρά στελέχη καταφεύγουν στο να εξετάζουν «προς τα πού βλέπει περισσότερο» η Φώφη Γεννηματά. Επιφανειακές προσεγγίσεις από πολύ έμπειρα στελέχη. Κρίμα.

Πρώτον, γιατί τελικά δεν γίνεται συζήτηση, στην πραγματικότητα, για την πολιτική συμμαχιών, αλλά για τις μετεκλογικές συνεργασίες αν η ΝΔ δεν έχει αυτοδυναμία. Άλλο όμως το ένα και άλλο το άλλο. Για παράδειγμα, δεν φαντάζομαι να θεωρούν ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου έβλεπε δεξιά, όταν συμμετείχε σε οικουμενική κυβέρνηση με τη ΝΔ και τον Συνασπισμό, και μάλιστα την ώρα που ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης τον παρέπεμπε στο Ειδικό Δικαστήριο.

Κυβερνήσεις συνεργασίας συγκροτούνται συχνά και ανάμεσα σε δυνάμεις που δεν θα ήθελαν κατά τα άλλα να πορευτούν μαζί. Ας δούμε τι συνέβη στη Γερμανία και τι έπαθε ο Σουλτς που απέκλειε κάθε συνεργασία με τη Μέρκελ.

Το ίδιο ισχύει και στη χώρα μας. Οι πάντες προβλέπουν νίκη της ΝΔ και επομένως, λόγω εκλογικού συστήματος, για να σχηματιστεί κυβέρνηση χρειάζεται το πρώτο κόμμα. Τι σημαίνει αυτό; Ότι το ΚΙΝΑΛ πρέπει να δει πώς θα ισχυροποιηθεί, ώστε να επιβάλει προγραμματικούς όρους συνεργασίας με τη ΝΔ, αν βέβαια θέλει σ’ αυτή την κρίσιμη για τη χώρα στιγμή να υπάρξει κυβέρνηση και να μη μείνει ακυβέρνητη η χώρα.

Όσοι λένε πόσο απαράδεκτο είναι αυτό υπονοούν συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ που δεν θα δίνει όμως κυβέρνηση και θα οδηγήσει σε εκλογές με απλή αναλογική, άρα και σε νέες εκλογές κατά πάσα πιθανότητα. Παραβλέπουν τον κίνδυνο εκλογικής εκμηδένισης του ΚΙΝΑΛ μέσα στις συνθήκες που θα δημιουργηθούν. Ξεχνάνε πως η μυωπία των ηγεσιών να σχηματίσουν κυβέρνηση από τις πρώτες εκλογές του 2012 οδήγησε σε κυβέρνηση που θα μπορούσε να σχηματιστεί από την αρχή, μόνο που η πολιτική μυωπία κάποιων τότε είχε ως αποτέλεσμα στις δεύτερες εκλογές να ενισχυθεί η ΝΔ και ο ΣΥΡΙΖΑ, που σπρώχτηκε, να θεωρείται πια εν δυνάμει κυβέρνηση. Αυτή είναι η σκληρή πολιτική πραγματικότητα.

Θα πρέπει να καταλάβουν κάποιοι ότι δεν βοηθούν το ΚΙΝΑΛ «ανάβοντας κερί» να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση η ΝΔ, για να μη βρεθούν μπροστά σε διλήμματα ή εμφανιζόμενοι ως πολύ αριστεροί. Αυτό το άγχος οδήγησε μεγάλο τμήμα στελεχών που ανέδειξε ο Γιώργος Παπανδρέου ήδη στον ΣΥΡΙΖΑ.

Δεύτερον, γιατί η πολιτική συμμαχιών προϋποθέτει μια άλλη συζήτηση. Αυτήν για τις αρχές, τις αξίες, τις προτεραιότητες, τις πολιτικές προτάσεις ενός κόμματος. Αν θεωρήσουμε, για παράδειγμα, ότι η ανάπτυξη, η αντιμετώπιση της ανεργίας, η δημιουργία πλούτου, η αντιστροφή του φαινομένου του πληθυσμιακού μαρασμού της χώρας, η προώθηση επενδύσεων, η αντιστροφή της μαζικής φυγής νέων επιστημόνων, η θεσμική θωράκιση των θεσμών σε μια σύγχρονη Δημοκρατία αποτελούν προτεραιότητες, τότε το ΚΙΝΑΛ οφείλει να διατυπώσει καθαρές προτάσεις για αυτά τα θέματα.

Έχει χρέος ως κόμμα που θέλει να διαδραματίσει ενεργό ρόλο να αποσαφηνίσει όχι με ατάκες, συνθήματα ή εύκολα λόγια την πολιτική του. Να θέσει εν ολίγοις την ατζέντα. Αυτό θα καθορίσει και πρέπει να καθορίζει τις στρατηγικές συμμαχίες. Όλα τα άλλα είναι τοποθετήσεις χωρίς αξία για τον μέσο Έλληνα.

Τα πράγματα στην πολιτική είναι σύνθετα, αλλά στην πραγματικότητα είναι απλά. Αν βέβαια έχεις επαφή με την πραγματικότητα σε έναν κόσμο που έχει αλλάξει. Διαφορετικά, οδεύεις στο πουθενά.

Του Ζαχαρία Ζούπη

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο

Σχολιάστε ...