Ας μου επιτρέψουν οι φίλοι από το Κίνημα Αλλαγής, αλλά είναι ακατανόητος ο ενθουσιασμός τους για την ανάληψη της πρωθυπουργίας στην Ισπανία από τον Πέδρο Σάντσεθ.

Πρώτον, γιατί το γεγονός αυτό δεν συσχετίζεται καθόλου με τις εξελίξεις στη χώρα μας, ούτε δείχνει κάποιο νέο ρεύμα στην Ευρώπη. Δεύτερον, γιατί είναι μια ανάδειξη που μοιάζει με το να πετύχεις εξάρες, ρίχνοντας τα ζάρια.Τρίτον, γιατί οι σοσιαλιστές στην Ισπανία πέτυχαν τη χειρότερη εκλογική επίδοση στις τελευταίες εκλογές από το 1977. Τέταρτον, γιατί, απ’ ό,τι φαίνεται, πολύ γρήγορα στην Ισπανία θα έχουμε εκλογές, αφού δεν νοείται κυβέρνηση που ως σίγουρο, βασικό κορμό στήριξης έχει 84 βουλευτές από τους 350 του ισπανικού Κοινοβουλίου. Ως γνωστόν, τόσοι είναι οι βουλευτές των Σοσιαλιστών.

Ας μου επιτρέψουν επίσης κάποιοι που δηλώνουν αριστεροί στο Κίνημα Αλλαγής ότι βιάστηκαν να δουν και να εκτιμήσουν ως θετική εξέλιξη τη συνεργασία Σοσιαλιστών- Podemos. Πριν ο αλλέκτωρ φωνήσαι, ο Πέδρο Σάντσεθ απέκλεισε τέτοια προοπτική.

Ας μη βιάζονται λοιπόν κάποιοι και ας στηρίζονται σε πραγματικά γεγονότα. Διαφορετικά, ο ενθουσιασμός που στηρίζεται στον αέρα μετατρέπεται εύκολα σε απογοήτευση και τάσεις φυγής. Άλλωστε, το Κίνημα Αλλαγής έχει κάθε λόγο να αισιοδοξεί ειδικά αυτή την περίοδο. Μετά από ένα διάστημα δημοσκοπικής κατάρρευσης, δείχνει σημάδια ανάκαμψης. Αναφέρω χαρακτηριστικά επιδόσεις (με αναγωγή επί των εγκύρων)όπως καταγράφηκαν από αλλεπάλληλες έρευνες της Opinion Poll: Δεκέμβριος του 2017, 8,9%, Φεβρουάριος του 2018, 5,8%, Απρίλιος του 2018, 5,9%, Μάιος του 2018 7,6%.Για την ιστορία και για να υπάρχει ένα μέτρο σύγκρισης, τον Σεπτέμβριο του 2017 οι αντίστοιχες επιδόσεις ήταν για τη ΔΗΣΥ 4,2% και για το Ποτάμι 1%, Δηλαδή άθροισμα 5,2%.

Από τα παραπάνω στοιχεία φαίνεται, καταρχήν, ότι στην προοπτική πολωτικών και με έντονα διλήμματα εκλογών, αν δεν γινόταν το βήμα ένωσης όλων των δυνάμεων που σήμερα αποτελούν το Κίνημα Αλλαγής, το Ποτάμι κινδύνευε από εξαΰλωση και η ΔΗΣΥ να δίνει αγχωτική μάχη επιβίωσης, λιγότερο ή περισσότερο άνετης. Γι’ αυτό και ας μην επαναφέρουν κάποιοι τη συζήτηση περί της αναγκαιότητας της πρωτοβουλίας. Δεύτερον, η διαδικασία εκλογής της προέδρου δραστηριοποίησε πολίτες, επανέφερε ελπίδα και προσδοκίες. Γι’ αυτό και υπήρξε μια σημαντική δημοσκοπική άνοδος. Τα όσα επακολούθησαν μετά (συνέδριο διορισμένων, διορισμένα όργανα, μη αποσαφήνιση φυσιογνωμίας και στρατηγικής στόχευσης, απουσία προτάσεων για τα «καυτά» θέματα, χαοτική κατάσταση από τις πιο διαφορετικές προσεγγίσεις, εικόνα διανομής μιας κομματικής εξουσίας σε κόμματα και ομάδες) οδήγησαν σε κατάρρευση και σε μια κατάσταση που το ΚΙΝΑΛ φαινόταν να δίνει μάχη με τη Χρυσή Αυγή για την τρίτη θέση.

Το τελευταίο διάστημα σημειώθηκε μια αξιοσημείωτη δημοσκοπική άνοδος. Πού να οφείλεται άραγε; Δεν φαίνεται να υπάρχει άλλη εξήγηση από την παρέμβαση της προέδρου να ζητήσει εκλογές. Σε πολλές αναλύσεις έχουν γραφτεί πολλά για τους λόγους που την οδήγησαν σε αυτή την πρωτοβουλία. Δεν έχει νόημα να τις αναφέρουμε και πάλι. Σημασία στην πολιτική έχει το αποτέλεσμα.Φάνηκε λοιπόν ότι το αίτημα για άμεσες εκλογές επανασυσπείρωσε ένα κοινό που θέλει καθαρή γραμμή, όχι εικόνα παιχνιδισμάτων και πολιτικών φλερτ με τον ΣΥΡΙΖΑ ή την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, πορεία προς τις εκλογές με στόχο τη στρατηγική ήττα του ΣΥΡΙΖΑ.

Δεν ήθελε και πολύ μυαλό να δει κάποιος ότι το Κίνημα Αλλαγής θα δυναμώσει, αν δείξει έμπρακτα ότι είναι δύναμη απαλλαγής. Έτσι αισθάνονται όσοι άντεξαν στα πέτρινα χρόνια και ψήφιζαν ΠΑΣΟΚ ή μετά ΔΗΣΥ και Ποτάμι. Έτσι αισθάνεται όμως πια η συντριπτική πλειοψηφία του λαού που κατά 55%-60% ζητάει εκλογές και κατά 80%-85% αισθάνεται ότι τα τελευταία χρόνια τα πράγματα πήγαν χειρότερα για τη χώρα και τη ζωή του και μη ικανοποιημένο από το έργο της κυβέρνησης (από μετρήσεις της Opinion Poll). Όσοι λοιπόν θυμούνται θεσμικού τύπου ευαισθησίες ή ξαναθυμούνται ότι είναι ολίγον αριστεροί, μάλλον βρίσκονται εκτός κοινωνικής πραγματικότητας.

Αυτή φαίνεται να είναι η γραμμή που μπορεί να φέρει οφέλη στο Κίνημα Αλλαγής και όχι στον ΣΥΡΙΖΑ ή τη ΝΔ. Αυτή, με την ταυτόχρονη ανάγκη να αποσαφηνίσει τη θέση του για τη διακυβέρνηση της χώρας, τις προτάσεις του για όσα πραγματικά «καίνε» τους πολίτες (ανάπτυξη/ απασχόληση, ασφαλιστικό και επίπεδο συντάξεων, οικονομική κατάσταση κ.λπ.), να βάλει τέλος στη χαώδη κατάσταση ανάμεσα σε ηγέτες και ηγετίσκους που θα όφειλαν να συμβάλλουν σε μια σταδιακή εμβάθυνση της ενοποίησης του χώρου, αντί να εμφανίζονται «καθαροί»και αδικαιολόγητα δικαιωμένοι. Αυτά είναι τα «μυστικά» της επιτυχίας. Διαφορετικά, μπορεί όλοι μαζί να βρεθούν προ απρόοπτων και θα ήταν κρίμα.

Θα ήταν κρίμα γιατί υπάρχουν δεξαμενές άντλησης δυνάμεων. Δεν είναι μόνο αυτοί που από το ΠΑΣΟΚ βρέθηκαν στον ΣΥΡΙΖΑ, που μεγάλο τμήμα τους είναι απογοητευμένο και αναζητεί μα νέα ελπίδα. Είναι και η μισή Ελλάδα που δεν ψήφισε τον Σεπτέμβριο του 2015, που δηλώνει λευκό,άκυρο,αναποφάσιστη, αποχή. Με αυτά τα ακροατήρια πρέπει να επανασυνδεθεί. Το στοίχημα είναι αυτό και οι δυνατότητες μεγάλες. Αν…

Του Ζαχαρία Ζούπη

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο

Σχολιάστε ...