Εδώ και σχεδόν τρεις δεκαετίες, ο κόσμος αλλάζει με ραγδαία ταχύτητα.

Κατά τη διάρκεια αυτών των χρόνων, ιδεολογίες κατέρρευσαν, νέα οικονομικά μοντέλα επικράτησαν, άλλαξαν σύνορα σε πολλές περιοχές του κόσμου.

Το μόνο πράγμα που φαίνεται ότι δεν άλλαξε είναι ο ενοχικός τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζει διαχρονικά στην Ελλάδα η Κεντροδεξιά την Αριστερά.

Είναι η αιτία που οτιδήποτε εθνικό ταυτίζεται όλα αυτά τα χρόνια με την οπισθοδρόμηση.

Είναι ο λόγος που ο πατριωτισμός «βαφτίζεται» χωρίς καμία συνέπεια από τους δήθεν προοδευτικούς διεθνιστές ως εθνικισμός.

Είναι ο λόγος που πέτυχαν οι ηττημένοι του Εμφυλίου και σημερινοί κυβερνώντες τη χώρα μας να εκπληρώσουν το παλιό, από τη δεκαετία του 1940, διεθνιστικό τους όραμα. Να αναγνωριστεί εν έτει 2018 από την Ελλάδα «μακεδονική» ταυτότητα και γλώσσα.

Δεν φτάσαμε τυχαία σε αυτή την εξέλιξη. Το αριστερό θράσος έχει βαθιές ρίζες και ποτέ δεν αντιμετωπίστηκε με αποφασιστικότητα.

Το πολιτικό προσωπικό της Κεντροδεξιάς είναι αυτό που αντιμετώπισε χαλαρά φαινόμενα πλαστογράφησης της ιστορίας μας από εθνομηδενιστές, όπως η κα Ρεπούση με τον «συνωστισμό της Σμύρνης». Ή ο κ. Φίλης, με την αμφισβήτηση της Γενοκτονίας των Ποντίων.

Δεν αντέδρασε όσο έπρεπε δυναμικά, όταν ο σημερινός πρωθυπουργός μιλούσε για Αιγαίο χωρίς σύνορα, ανοίγοντας την όρεξη στους δουλεμπόρους να γεμίσουν τα νησιά μας με πρόσφυγες. Ή όταν δεχόταν τον «Σουλτάνο» Ερντογάν στο Μέγαρο Μαξίμου, την ώρα που ο ίδιος αμφισβητούσε ανοικτά τη Συνθήκη της Λωζάννης.

Μια πατριωτική και με αυτοπεποίθηση Κεντροδεξιά δεν θα επέτρεπε να παραμένει υπουργός Άμυνας ένας Καμμένος, όταν την ίδια ώρα βρίσκονται κρατούμενοι σε τουρκικές φυλακές για μήνες δύο Έλληνες στρατιωτικοί. Η εθνική ξεφτίλα, σε καιρό ειρήνης να υπάρχουν Έλληνες στρατιωτικοί κρατούμενοι, είναι πρωτόγνωρη.

Μια αποφασισμένη Κεντροδεξιά δεν θα επέτρεπε να σουλατσάρουν ανενόχλητοι στην Αθήνα, με την ανοχή της κυβέρνησης , οι «Ρουβίκωνες». Ούτε να κόβουν βόλτες αμετανόητοι δολοφόνοι σαν τον Κουφοντίνα, που γελούν με την ανοχή της αστικής δημοκρατίας.

Όλες αυτές, οι μικρές και μεγάλες, οι καθημερινές αλλά και διαχρονικές, υποχωρήσεις εξέθρεψαν το αριστερό θράσος.

Η ανοχή της Κεντροδεξιάς σε καίρια ζητήματα ήθους και πολιτικής επέτρεψε την κυριαρχία του αριστερού αφηγήματος.

Αυτή η ανοχή πρέπει επιτέλους να τερματιστεί. Ας είναι το Μακεδονικό η αφετηρία της κεντροδεξιάς αφύπνισης.

Η Κεντροδεξιά πρέπει να βάλει επιτέλους «κόκκινες γραμμές» και να ξεκινήσει μια ιδεολογική αντεπίθεση, για την επανακατάληψη της χώρας και της κοινωνίας.

Η μάχη αυτή θα δοθεί με πατριωτικό πρόσημο . Δεν είναι μια μάχη που αφορά τη Δεξιά ή την Αριστερά, την Ανατολή ή τη Δύση.

Είναι μια μάχη για την Ελλάδα και για τους Έλληνες.

του Σωτήρη Παπαδημητρίου

Σύμβουλος Στρατηγικής & Επικοινωνίας

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο

 

Σχολιάστε ...