Τα συλλαλητήρια αποτελούν πια παρελθόν. Τίποτα δεν αποκλείει, βέβαια, να δούμε μια νέα κοινωνική κινητικότητα ή και μεγάλα ξεσπάσματα στο μέλλον, ανάλογα με τις εξελίξεις. Δεν αντέχω να διαβάζω ανοησίες γραμμένες όλες αυτές τις μέρες από «στημένους» και μη κονδυλοφόρους.

Γι’ αυτό ας καταγράψουμε κάποιες αλήθειες.

  • Τα συλλαλητήρια της Θεσσαλονίκης και της Αθήνας ήταν τεράστια και μεγαλειώδη. Η συζήτηση για το πόσοι ακριβώς συμμετείχαν δεν έχει καμία απολύτως αξία. Γι’ αυτό άλλωστε η κυβέρνηση προσπαθεί να τα μειώσει, να τα ενοχοποιήσει ποικιλοτρόπως και στη συνέχεια να ξεχαστούν.
  • Όταν μιλάς για τέτοια λαϊκή συμμετοχή, είναι αστείο να παρουσιάζεται ως συγκέντρωση ακροδεξιών, Χρυσαυγιτών και ύποπτων στοιχείων. Στο Σύνταγμα κατέβηκαν πολίτες από όλους τους πολιτικούς χώρους. Οι δημοσκοπήσεις άλλωστε καταγράφουν μια οριζόντια στα κόμματα αντίδραση στους χειρισμούς της κυβέρνησης και μια αντίθεση σε κάθε Συμφωνία που θα περιλαμβάνει το όνομα «Μακεδονία» ως συνθετικό.
  • Είναι προκλητικό να προσπαθούν να γραφικοποιήσουν τους συμμετέχοντες οι αρχιτέκτονες της μεγαλύτερης πολιτικής εξαπάτησης του λαού στη νεότερη ιστορία της χώρας, οι ακραίοι λαϊκιστές που μας κυβερνούν, αυτοί που συμμετείχαν στο κίνημα των αγανακτισμένων μαζί με τη Χρυσή Αυγή και έριξαν μια κυβέρνηση σε συνεργασία με τη νεοναζιστική, εγκληματική οργάνωση.
  • Τα συλλαλητήρια οργανώθηκαν μεν για τις εξελίξεις στο Σκοπιανό, αλλά μετατράπηκαν σε ένα μαζικό «γαμώτο» για ό,τι ζει κοντά 10 χρόνια η ελληνική κοινωνία. «Γαμώτο» για την υπερφορολόγηση, «γαμώτο» για τη φτωχοποίηση, «γαμώτο» γιατί δεν φαίνεται φως στην άκρη του τούνελ. Γι’ αυτό κατέβηκαν πολλές χιλιάδες πολίτες αυθόρμητα, που μπορεί να μην νοιάζονται και καθόλου για το Σκοπιανό, τουλάχιστον ως κυρίαρχο θέμα για τη ζωή τους.
  • Η κυβέρνηση άρχισε τη διαπραγμάτευση σε ευνοϊκές συνθήκες, λόγω της κυβερνητικής αλλαγής στα Σκόπια, και κατέληξε να τροφοδοτήσει ένα ρεύμα επιστροφής στο παρελθόν. Προσπάθησε να δημιουργήσει προβλήματα για τη ΝΔ, να διεμβολίσει πρόθυμους από την Κεντροαριστερά και κατόρθωσε να αυτοδιαλυθεί ουσιαστικά και να επιστρέψει τη συζήτηση στο 1992, ενώ ενδιαμέσως υπήρχαν θετικά βήματα τόσο με την ενδιάμεση Συμφωνία του 1995, όσο και με το Βουκουρέστι. Κατόρθωσε να φέρει απέναντί της τη μεγάλη πλειοψηφία του λαού.
  • Μ’ αυτή την έννοια, ο μεγάλος χορηγός των συλλαλητηρίων ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ, που καλλιέργησε ένα ρεύμα εθνικολαϊκισμού, που έχει μπολιάσει την ελληνική κοινωνία και έχει σηματοδοτήσει μια συντηρητικοποίηση.
  • Ασφαλώς η εξωτερική πολιτική δεν γίνεται με συλλαλητήρια. Ο ΣΥΡΙΖΑ όμως τώρα εισπράττει ό,τι έκανε ο ίδιος. «Όταν κατουράς στη θάλασσα, θα το βρεις στο αλάτι», έλεγε ο Χαρίλαος Φλωράκης. Τώρα είναι υποχρεωμένος να συνεχίσει τις διαπραγματεύσεις ξέροντας ότι, πέραν των άλλων, λίγοι πιστεύουν ότι μπορεί να προχωρήσει επιτυχημένα. Άλλωστε, ό,τι και να λένε, θα προτιμούσε να «σκαλώσει» μια Συμφωνία με ευθύνη των Σκοπίων.
  • Ασφαλώς, Συμφωνία μπορεί να υπάρχει μόνο αν είναι πακέτο με όλα τώρα και με σύνθετη ονομασία. Καθετί άλλο απλώς δεν περνάει.

Αυτές κατ’ αρχάς οι παρατηρήσεις…

του Ζαχαρία Ζούπη

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο που κυκλοφόρησε το Σάββατο 10/2

Σχολιάστε ...