Η σύλληψη, από τουρκική περίπολο, των δύο Ελλήνων στρατιωτικών που μπήκαν κατά λάθος στο έδαφος της γείτονος θα ήταν υπό κανονικές συνθήκες ένα ασήμαντο επεισόδιο. Από εκείνα που διευθετούνται άμεσα και ανεπίσημα.

Ωστόσο, διανύουμε περίοδο που η Άγκυρα δεν χάνει ευκαιρία να κλιμακώσει την ένταση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, ασκώντας ψυχολογικό πόλεμο σε βάρος της χώρας μας και παίζοντας παράλληλα ένα παιχνίδι εντυπώσεων και ταπείνωσης της Ελλάδας.

Η Τουρκία του Ερντογάν έχει ξεκινήσει εδώ και καιρό έναν «υβριδικό πόλεμο» εναντίον της Ελλάδας, με τον εμβολισμό του πλοίου στα Ίμια να εμφανίζεται ως «ατύχημα», την παραλίγο σύγκρουση με το ιταλικό γεωτρύπανο στην κυπριακή ΑΟΖ να οφείλεται στην «κακοκαιρία», τις παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου από σμήνη τουρκικών αεροσκαφών να παρουσιάζονται ως «πτήσεις ρουτίνας» και το γεγονός της σύλληψης των στρατιωτικών να αποδίδεται σε «εισβολή σε τουρκικό έδαφος».

Μπροστά στην κλιμακούμενη αυτή επιθετικότητα, που έχει εξαπολύσει η Τουρκία και ιδιαίτερα όσον αφορά το τελευταίο επεισόδιο στις Καστανιές Έβρου, η κυβέρνηση, δυστυχώς για ακόμα μία φορά, αντιμετώπισε, τουλάχιστον σε πρώτη φάση, το θέμα με επιπολαιότητα. Από τις αρχικές διαβεβαιώσεις ότι οι δυο στρατιωτικοί μας θα επιστρέψουν σύντομα, φτάσαμε στην ομολογία του υπουργού Εξωτερικών ότι δεν γνωρίζει το πότε. Βέβαια, εύκολο να αποδώσει κανείς ευθύνες και να κατηγορήσει την κυβέρνηση ότι δεν πράττει τα προβλεπόμενα, στηριζόμενος είτε στην αδράνεια, που αυτή έχει επιδείξει, είτε σε κινήσεις σκοπιμότητας, στις οποίες έχει επιδοθεί.

Τα εθνικά όμως θέματα είναι πολύ σοβαρά για να τα αντιμετωπίζουμε με… επιπόλαιες αντιδράσεις. Ιδιαίτερα τώρα, που έχουμε να κάνουμε με μια γειτονική χώρα, που τις τελευταίες δεκαετίες, με ελάχιστα διαλείμματα, προκαλεί εντάσεις και προβλήματα με κάθε δυνατό τρόπο. Ακόμα χειρότερα σήμερα, που έχει μια απρόβλεπτη ηγεσία η οποία διαπνέεται από ένα νεο-οθωμανικό μεγαλοϊδεατισμό και αρέσκεται να χρησιμοποιεί μεθόδους και πρακτικές που απέχουν πολύ από ένα ευνομούμενο κράτος δικαίου.

Πάντως, μπροστά στην κλιμακούμενη αυτή επιθετικότητα, που έχει εξαπολύσει η Τουρκία, δεν επιδεικνύουμε σοβαρότητα και το «σύστημα» γενικώς δεν δουλεύει. Και στην περίπτωση της σύλληψης των δύο στρατιωτικών, επικράτησαν τις πρώτες ώρες η… σιωπή και η κυβερνητική αδράνεια και μετά τα συνήθη σενάρια και ο… τηλεοπτικός υπερπατριωτισμός. Δεν είχε προλάβει να γίνει γνωστή η είδηση και στα αποκαλούμενα social media (ελληνικά) άρχισε το «εμπόριο» της συνωμοσιολογίας και σε τηλεοπτικά «παράθυρα» ο συναγωνισμός του υπερπατριωτισμού.

Κάποιοι χαρακτήριζαν ήρωες τους δύο συλληφθέντες, άλλοι έκαιγαν την τουρκική σημαία, δίνοντας έτσι «τροφή» στον Ερντογάν, και άλλοι διαβεβαίωναν πως … ήξεραν καλύτερα και από τους ίδιους τους παθόντες τι συνέβη και άρχισαν να μιλούν για κατηγορία «κατασκοπείας», κάτι που (μέχρι εκείνη τη στιγμή) από καμιά –ούτε τουρκική– πηγή δεν αναφερόταν. Μερικοί, αμφισβητώντας την υπερασπιστική γραμμή των δύο συλληφθέντων, υποστήριζαν, σύμφωνα με την πιο ήπια εκδοχή, ότι οι δύο Έλληνες είχαν απαχθεί από τους Τούρκους.

Σύμφωνα με την πιο ακραία, όχι μόνο είχαν απαχθεί, αλλά αυτό είχε γίνει… κατόπιν συμφωνίας μεταξύ Τσίπρα και Ερντογάν! Δηλαδή, σύμφωνα με κάποιους, οι δύο ηγέτες τα μιλήσανε, τα συμφωνήσανε και οι Τούρκοι συνέλαβαν τους Έλληνες, ώστε να τους… ανταλλάξουν με τους οκτώ δικούς τους που κρατούνται στην Ελλάδα! Κι ας φέρονταν οι ίδιοι οι συλληφθέντες Έλληνες στρατιωτικοί ότι είχαν παραδεχτεί πως κατά λάθος είχαν εισέλθει σε τουρκικό έδαφος (εκδοχή που έχει υιοθετήσει και η ελληνική πολιτική και στρατιωτική ηγεσία), κι ας ανακοίνωνε η ίδια η Τουρκία ότι θέμα ανταλλαγής των δύο με τους οκτώ δεν υφίσταται.

Δυστυχώς, η ελληνοτουρκική κρίση επιβαρύνεται εδώ και χρόνια όχι μόνον από την κατά καιρούς κυβερνητική αδράνεια, αλλά και από την καταχρηστική και αλόγιστη χρήση λέξεων, που εκστομίζονται με στόχο την ενίσχυση του ηθικού και της «υπερηφάνειας» του έθνους. Επί της ουσίας όμως, είναι αποκαλυπτική μιας τραγικής αδυναμίας αντιστοίχισης της ρητορείας στο επίπεδο της δράσης. Ευκαιρία, πάντως, η υπόθεση των δύο στρατιωτικών να μας οδηγήσει όλους σε μια άλλη πορεία.

Ένα συνηθισμένο στρατιωτικό επεισόδιο, χωρίς κάποια ιδιαίτερη σημασία, δεν πρέπει να επιτρέψουμε να αναδειχθεί, με εμφανή σκοπιμότητα, από την τουρκική πλευρά, σε κορυφαίο πολιτικό – διπλωματικό ζήτημα. Πολύ περισσότερο, να μη φτάσουμε στο σημείο και δημιουργήσουμε ατμόσφαιρα πολεμικής σύγκρουσης. Κάτι που μόνον την Τουρκία εξυπηρετεί.

του Φώτη Σιούμπουρα

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο

Σχολιάστε ...