Άρθρα Φώτης Σιούμπουρας

Δεν αρκεί μόνο να κουνάνε το χαρτί των κυρώσεων οι Ευρωπαίοι

Δεν είχε περάσει ούτε εβδομάδα από τη δέσμευση του Μεβλούτ Τσαβούσογλου στον Νίκο Δένδια ότι θα τον ενημέρωνε για την ημερομηνία των διερευνητικών επαφών και η Τουρκία έβγαζε ξανά το «Oruc Reis» στην Ανατ. Μεσόγειο. Από τα ξημερώματα της 11ης Οκτωβρίου μέχρι και το βράδυ της 22ας Οκτωβρίου το «Oruc Reis» θα κινείται σε ζώνη δυνητικής ελληνικής κυριαρχίας, όπως είναι τα χωρικά ύδατα.

Ουσιαστικά δηλαδή η Άγκυρα με την κίνηση αυτή αρνείται όχι μόνο την υφαλοκρηπίδα για το Καστελόριζο, αλλά και τη διασφαλισμένη από το Διεθνές Δίκαιο δυνατότητα επέκτασης των χωρικών μας υδάτων. Μια τέτοια κίνηση, προκλητική αλλά και επιθετική, όχι μόνο τορπιλίζει ξεκάθαρα τη γερμανική πρωτοβουλία για διάλογο ανάμεσα σε Αθήνα και Άγκυρα, αλλά κρύβει και κινδύνους «ανάφλεξης» στην περιοχή. Κι αυτό, με δεδομένο ότι η Αθήνα δεν μπορεί να αποδεχθεί έρευνες, τις οποίες ενδεχομένως κάνει το «Oruc Reis» στην περιοχή μεταξύ 6 και 12 ν.μ. από το Καστελόριζο.

Η συγκεκριμένη πρόκληση πάντως έχει και μια «ποιοτική» διαφοροποίηση σε σχέση με άλλες προηγούμενες: Αφορά πλέον κυριαρχία και όχι απλώς κυριαρχικά δικαιώματα, καθώς η Τουρκία δεν προανάγγειλε απλώς σεισμικές έρευνες, αλλά είσοδο εντός της ζώνης των 12 ναυτικών μιλίων, ήτοι των χωρικών υδάτων που η χώρα μας μονομερώς, με βάση το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, μπορεί να ανακηρύξει ανά πάσα ώρα και στιγμή.

Επί της ουσίας, η επιστροφή του «Oruc Reis», λίγο μετά το άνοιγμα της παραλιακής οδού των Βαρωσίων και την επικείμενη δοκιμή των πυραύλων S-400 στη Μαύρη Θάλασσα, δείχνει την πρόθεση του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν να ανοίξει όλα τα μέτωπα πριν από τη μοναδική εξέλιξη που πραγματικά υπολογίζει και φοβάται. Δηλαδή την πιθανότητα πολιτικής αλλαγής στην Ουάσινγκτον, η οποία εκ των πραγμάτων θα θέσει τη σχέση Τουρκίας και ΗΠΑ σε μια πολύ διαφορετική βάση από τη σημερινή, προσωποπαγή σύγκλιση Τραμπ – Ερντογάν.

Αλλά έχει και μία άλλη ανάγνωση η πρόκληση της Τουρκίας, ιδιαιτέρως σημαντική. Ο Ερντογάν δείχνει να επιδεικνύει πλήρη αγνόηση της Άνγκελα Μέρκελ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Δείχνει ξεκάθαρα ότι θεωρεί πως η Γερμανία δεν είναι παράγοντας τον οποίο η Τουρκία υπολογίζει όσον αφορά ζητήματα που αφορούν τις γεωπολιτικές, περιφερειακές φιλοδοξίες της. Και βεβαίως στα δύο ζητήματα (Καστελόριζο, Αμμόχωστος) η Τουρκία κάνει το εντελώς αντίθετο από αυτό που κάποιοι στην Ευρωπαϊκή Ένωση πίστευαν ότι θα έκανε. Γι’ αυτό και αν ορισμένοι Ευρωπαίοι δεν μπορούν να αντιληφθούν ότι η υποστήριξη και η επίδειξη αλληλεγγύης στην Ελλάδα και στην Κύπρο είναι προς το δικό τους συμφέρον, σύντομα θα καταλάβουν ότι ο ιστός που απλώνει ο Ερντογάν θα τυλίξει ολόκληρο το ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Και τότε το «τουρκικό πρόβλημα» δεν θα αντιμετωπίζεται ούτε με δηλώσεις συμπαράστασης, ούτε με κυρώσεις.

Η ώρα της δράσης είναι τώρα, πριν ο Ερντογάν και το «τουρκικό πρόβλημα» αποτελέσουν βόμβα στα θεμέλια της ίδιας της ευρωπαϊκής ενοποίησης αλλά και της ειρήνης στην περιοχή. Οι επόμενες μέρες και νύχτες θα είναι σίγουρα δύσκολες, και αυτό είναι σαφές στο κυβερνητικό επιτελείο. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, που έγκαιρα έχει υψώσει διπλωματικό και επιχειρησιακό τείχος, έχει διαμηνύσει ότι δεν αποζητά καυγά και είναι αποφασισμένος να μην πατήσει την «μπανανόφλουδα» της στρατιωτικοποίησης, που ύπουλα πετάει στο πάτωμα ο Ταγίπ Ερντογάν. Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να υπάρχει ετοιμότητα για όλα τα σενάρια.

Η ώρα όμως είναι της Ευρώπης. Τα χρονικά και πολιτικά περιθώρια για τους εταίρους μας στενεύουν και πλέον βρίσκονται ενώπιον αποφάσεων. Ίσως δεν αρκεί μόνο να ψάχνουν τις «σωστές λέξεις» στα ανακοινωθέντα τους ή να κουνάνε το χαρτί των κυρώσεων.

του Φώτη Σιούμπουρα

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο

 

 

Σχολιάστε ...

NEWSLETTER

 

 

 

 



 

 

 

 

Focus-On

Εφημερίδες

Διαβάστε όλες τις εφημερίδες online

ΑΡΧΕΙΟ

Karfitsa