Γιατί άραγε η εκάστοτε ελλαδική κυβερνητική και γενικότερα πολιτική και θρησκευτική ηγεσία επιλέγει την… αρχή της διολίσθησης σε κάθε εθνικό θέμα; Δεν υπάρχει άτακτη υποχώρηση, αλλά διολίσθηση σε τέτοιον βαθμό, ώστε αφενός να υπονομευθεί –αν και σχεδόν ποτέ δεν υπάρχει η βούληση για κάτι τέτοιο– κάθε βελτιωτική αλλαγή στάσης στο μέλλον, αφετέρου κάθε περαιτέρω υποχώρηση να θεωρείται φυσιολογική συνέχεια της αρχικής, ως το αναγκαίο επιπλέον βήμα για την «επίλυση» του κάθε ζητήματος.

Ταυτόχρονα, κάθε υποχώρηση υποτίθεται ότι εξυπηρετεί κάποια στρατηγική, ώστε να καταδειχθεί η αδιαλλαξία της άλλης πλευράς, με την Αθήνα να λαμβάνει, γενναιόδωρα, συμμαχικά πιστοποιητικά καλής συμπεριφοράς και να.. εφευρίσκει δικαιολογίες περί συνετούς, σοβαρής και ψύχραιμης δήθεν στάσης.

Γνώριμη η συγκεκριμένη πολιτική σε Αιγαίο και Κύπρο.

Όσον αφορά το θέμα της ονοματοδοσίας των Σκοπίων, η έμφαση στη σύνθετη ονομασία, άρα και στη συμπερίληψη του όρου «Μακεδονία», μοιραία διευκόλυνε όλες τις ελλαδικές ηγεσίες σε αποδοχή ονόματος όπου η λέξη «Μακεδονία» θα αποτελεί το βασικό συστατικό, άρα και πιο εύκολα θα πέσει σε αχρησία όποιο συνοδευτικό.

Η αναγνώριση «μακεδονικής» εθνότητας και γλώσσας ακολούθησε μοιραία.

Ασύγγνωστη η αποδοχή, εκ μέρους της Αθήνας, «μακεδονικής» εθνότητας και γλώσσας. Αυτή η εξέλιξη, σε συνδυασμό με το «Βόρεια Μακεδονία», αναβιώνει το μακεδονικό ζήτημα, προσφέροντας πλείστες αφορμές σε ισχυρές δυνάμεις να παρεμβαίνουν στην περιοχή. Είναι κάτι που πολλοί φοβούνται ότι θα ζήσουμε, δυστυχώς, τα επόμενα χρόνια…

Η εγκατάλειψη της αντίληψης του εξαρχαϊσμού, της φαιδρής όψης της σκοπιανής πολιτικής, ελάχιστο αντάλλαγμα συνιστά, εφόσον ο ιστορικός αναθεωρητισμός του γειτονικού κράτους εντοπίζεται στον 20ό αιώνα και υπηρετείται με συνέπεια.

Η προτεινόμενη προς κύρωση από την Ελληνική Βουλή συμφωνία κατοχυρώνει με τον πλέον επίσημο τρόπο το ιδεολόγημα του «μακεδονισμού», το οποίο, εσωτερικά, έχει ήδη ηττηθεί με τη Συμφωνία της Αχρίδας το 2001, μετατρέποντας το σκοπιανό κράτος σε δικοινοτικό, συνεταιρικό, με την αλβανική εθνότητα συγκυρίαρχη της Πολιτείας και την ανάγκη διπλών πλειοψηφιών (σλαβική και αλβανική) στο Κοινοβούλιο σε σειρά ζητημάτων.

Παράλληλα, όμως, εφόσον η αξιωματική αντιπολίτευση έχει κάνει αποδεκτή τη σύνθετη ονομασία, άρα και τον όρο «Μακεδονία», εμμέσως αποδέχεται ότι εθνότητα και γλώσσα απορρέουν από το όνομα της χώρας.

Ήταν, βέβαια, δεδομένο το δυσμενές πλαίσιο, εντός του οποίου η ελληνική κυβέρνηση εκλήθη να χειριστεί το Σκοπιανό, και είναι πια αποδεκτό ότι οι ευθύνες για τη διαμόρφωσή του βαραίνουν κυρίως τις ελληνικές κυβερνήσεις των τελευταίων 30 χρόνων.

Το πλαίσιο, όμως, επιδεινώθηκε ακόμη περισσότερο με τις εμμονικές δοξασίες της Αριστεράς, καθώς διαχρονικά είναι προβληματική η στάση της εγχώριας μαρξιστικής διανόησης σε ζητήματα εθνικής ταυτότητας και Ιστορίας. Γενικότερα, τόσο η ιδεολογική μονομέρεια (Αριστερά), όσο το δόγμα «Ανήκομεν εις την Δύσην» και η συμμαχική νομιμοφροσύνη (Δεξιά – Κέντρο) εμπόδισαν όλες τις παρατάξεις να χειριστούν το σύνολο των εθνικών θεμάτων μέσα από –αποκλειστικά– εθνικό πρίσμα, γιατί πάντα κυριαρχούσε το πολιτικό κόστος και μια λογική εθνικής υπακοής σε ξένα κέντρα αποφάσεων.

Η συμφωνία Τσίπρα-Ζάεφ αποτελεί συνολική αποτυχία του πολιτικού προσωπικού της χώρας, με την κοινωνία να μην είναι αμέτοχη, προσφέροντας αφειδώς την υποστήριξή της σε κόμματα από τα δεξιά έως τα αριστερά, τα οποία τάσσονταν διαχρονικά υπέρ της σύνθετης ονομασίας και, συνεπώς, του όρου «Μακεδονία», με ό,τι αυτό συνεπάγεται για αντίστοιχη εθνότητα και γλώσσα.

Μια κοινωνία και ένας αντιφατικός λαός,ένας πατριωτισμός κενός περιεχομένου, περιοριζόμενος σε κραυγές και ανέξοδες εξάρσεις…

Ένα λαός άπραγος στην εκποίηση της χώρας του, που δεν ξέρει πώς να υποστασιοποιήσει την αγάπη του για την πατρίδα και που δεν έχει διδαχθεί από την ηγεσία του να καταβάλει το αναγκαίο κόστος.

Και όλα αυτά συμβαίνουν, επειδή ακριβώς οι παρούσες ηγεσίες είναι κατώτερες των περιστάσεων και βουλημικές με την εξουσία.

Επειδή στους πιο κρίσιμους καιρούς έχουν φύγει από τη ζωή δύο εκ των μεγάλων πατριωτών του προηγούμενου αιώνα.

Δεν θα είχαμε «παραδώσει» τη Μακεδονία αν ζούσαν ο Εθνάρχης Κωνσταντίνος Καραμανλής και ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος πάσης Ελλάδος Χριστόδουλος…

του Νίκου Νικολόπουλου

Πρόεδρος Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος Ελλάδος και ανεξάρτητος βουλευτής

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο

Σχολιάστε ...