Πολιτική Συνεντεύξεις

Δημήτρης Μαρκόπουλος στο «Π»: Δεν τα βρήκα έτοιμα, έχω δουλέψει σε κάβα και σε τηλεφωνικό κέντρο

Συναντήσαμε τον βουλευτή Β’ Πειραιά, Δημήτρη Μαρκόπουλο, στο Κοινοβούλιο και σε μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη μάς μίλησε για το τι συντέλεσε ώστε, μετά από μια μεγάλη δημοσιογραφική επιτυχία, να αποφασίσει να εγκαταλείψει την καριέρα του και να κατέβει στην πολιτική.

Θυμήθηκε το βράδυ του δημοψηφίσματος, όταν κοίταξε τις δύο του κόρες πριν πάρει τις μεγάλες αποφάσεις.

Επιπλέον μας αποκαλύπτει τον σχεδιασμό για το «νέο Ελληνικό» που φιλοδοξεί να στηθεί στο Κερατσίνι, μας προσκαλεί να δούμε το ηλιοβασίλεμα από το Πέραμα, να επισκεφτούμε τα γραφικά ψαροταβερνάκια της Σαλαμίνας, να γνωρίσουμε τη νεολαία της Νίκαιας και μας διαβεβαιώνει ότι… στη Δραπετσώνα έχει πια ζωή.

Οικονομία, πανδημία και ελληνοτουρκικά. Κατά τη γνώμη σας, ποιο από τα τρία φλέγοντα ζητήματα της επικαιρότητας αποτελεί μεγαλύτερη απειλή για την κυβέρνηση;

Αυτή η κυβέρνηση απέδειξε κι εξακολουθεί να αποδεικνύει πως «είναι για τα δύσκολα». Η μεγάλη της διαφορά μάλιστα με τον ΣΥΡΙΖΑ είναι πως τα δύσκολα τα αντιμετωπίζει, όταν το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης τα δύσκολα τα δημιουργούσε. Δεν υποτιμούμε λοιπόν κανένα πρόβλημα και παραμένουμε αταλάντευτοι στην εθνική προσπάθεια τόσο της αντιμετώπισης της πανδημίας και των οικονομικών της συνεπειών, όσο και στην προσπάθεια διπλωματικής αλλά και αμυντικής, εάν παραστεί, ανάγκη αντιμετώπισης της τουρκικής προκλητικότητας. Σε 14 μήνες διακυβέρνησης και ο λαός έχει πειστεί για την επάρκεια της κυβέρνησης αυτής. Η διαφορά ποιότητας μεταξύ Κυριάκου Μητσοτάκη και Αλέξη Τσίπρα είναι εμφανής.

Μια και αναφερθήκατε στον Αλέξη Τσίπρα, πώς κρίνετε την παρουσία του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης στη ΔΕΘ; 

Το γεγονός πως η κοινή γνώμη δεν ασχολήθηκε ιδιαίτερα με τη συνέντευξη Τύπου του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι ενδεικτικό της αδυναμίας του ΣΥΡΙΖΑ να περάσει τα μηνύματά του. Αυτή η αδυναμία δεν έχει να κάνει, όπως λέει η αντιπολίτευση, με τη δήθεν κυριαρχία της ΝΔ στα ΜΜΕ αλλά με την παντελή απουσία πολιτικού περιεχομένου του κόμματος. Η τυφλή κριτική και η δίχως βάθος ανάλυση των δεδομένων οδηγούν τον ΣΥΡΙΖΑ σε νομοτελειακή συρρίκνωση.

Εσείς είστε ένα άνθρωπος των Μέσων Ενημέρωσης. Πώς αποφασίσατε να εγκαταλείψετε τη δημοσιογραφία και να ασχοληθείτε με την πολιτική;

Η απόφαση αυτή πάρθηκε κατά τη διάρκεια του καταστροφικού δημοψηφίσματος του 2015. Τότε ήταν που αισθάνθηκα την ανάγκη να κάνω κάτι παραπάνω από την άσκηση δημοσιογραφικής κριτικής κατά όσων με προφανή προχειρότητα και ιδεοληψία χειρίστηκαν τα θέματα της πατρίδας μας. Η προσπάθεια μάλιστα ποδηγέτησης των ΜΜΕ από την περασμένη κυβέρνηση, οι συχνές επιθέσεις κατά δημοσιογράφων, η χειραγώγηση διά του νόμου και της Αστυνομίας εφημερίδων και τηλεοπτικών ή ραδιοφωνικών δικτύων με κινητοποίησαν. Θυμάμαι το βράδυ πριν από το δημοψήφισμα που κοίταξα τις δύο μου κόρες. Ο φόβος από τις αλχημείες και τις αστοχίες της παρέας Τσίπρα – Βαρουφάκη για το μέλλον των παιδιών μου αλλά και της Ελλάδας, καθώς και η οργή που ένιωσα για όσους έπαιξαν στα ζάρια την τύχη μας αυτό το διάστημα, με ώθησαν να πάρω τη δύσκολη αυτή απόφαση. Μπορεί σήμερα να το έχουμε ξεχάσει, όμως θα το θυμίσω γιατί οφείλω να το κάνω: Επρόκειτο για προσπάθεια υφαρπαγής της ψήφου των Ελλήνων. Καμία εκλογική διαδικασία, κανένα δημοψήφισμα, καμία κάλπη δεν έχουν στηθεί παγκοσμίως σε μια μόλις εβδομάδα. Εμπόδισαν με τρόπο αντιδημοκρατικό τον Έλληνα να πάρει την ορθή απόφαση, καθώς δεν επέτρεψαν τη ζύμωση των απόψεων με τον βιαστικό τους τρόπο. Αυτό δεν θα το συγχωρήσω εύκολα.

Με το «καλημέρα» στη Βουλή, συμμετείχατε στις εργασίες της Προανακριτικής Επιτροπής που διερεύνησε τα ποινικά αδικήματα του Δημήτρη Παπαγγελόπουλου. Τι «γεύση» σάς άφησε η συμμετοχή σας στις εργασίες της «θυελλώδους» Προανακριτικής, δεδομένου ότι δεχθήκατε και προσωπικές επιθέσεις από τους βουλευτές της αντιπολίτευσης;

Επιδίωξαν τόσο προς εμένα όσο και προς άλλα μέλη της Προανακριτικής Επιτροπής, όπως ο Θάνος Πλεύρης, να δημιουργήσουν «σκιές». Οι λεγόμενες «δολοφονίες χαρακτήρων» θα θυμίσω υπήρξαν εργαλείο στις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες. Στις αστειότητες αυτές, εμείς απαντήσαμε με τρόπο θεσμικό. Εμείς δεν είχαμε κάτι να φοβηθούμε. Ας κοιτάξουν άλλοι τα δάνεια που έλαβαν εντός της κρίσης, ενώ ο μέσος πολίτης δεν είχε πρόσβαση στον δανεισμό. Ας θυμηθούμε τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ (και μιλώ για πρώην βουλευτή της Αριστεράς από τον Έβρο) που πήγαν ταξίδια με τη Novartis όντας γιατροί. Ας μας πουν τα ΜΜΕ της Αριστεράς για τις σχέσεις με τη φαρμακευτική αυτή βιομηχανία. Η Προανακριτική Επιτροπή λοιπόν έγινε με στόχο να πέσει φως σε μια δύσοσμη υπόθεση. Και πάντοτε το σκοτάδι έχει θέμα όταν πέφτει το φως.

Τι έχει αλλάξει στη ζωή σας, στην καθημερινότητά σας και στην οικογένειά σας τον τελευταίο έναν χρόνο, από τότε που εκλεχθήκατε βουλευτής;

Πολλά. Αν και ως δημοσιογράφος είχα βαρύ πρόγραμμα, ως πολιτικός πλέον βλέπω πως οι απαιτήσεις είναι ιδιαίτερα αυξημένες. Καθημερινά το πρόγραμμά μου ξεκινάει από τις επτά το πρωί και τελειώνω αργά, συνήθως μετά τις έντεκα το βράδυ. Κινούμαι καθημερινά μεταξύ Βουλής, τηλεοπτικών δικτύων, επαφών σε όλους τους δήμους της Περιφέρειάς μου, ενώ είμαι ο πρώτος βουλευτής μεταπολιτευτικά που διατήρησα γραφείο στο μεγάλο πληθυσμιακά νησί της Σαλαμίνας για να ακούω προβλήματα των πολιτών. Επίσης θεωρώ πως όταν εκπροσωπείς κάποιες χιλιάδες συμπολιτών σου κι ως πρώτος βουλευτής, όπως είμαι εγώ, οφείλεις να τιμάς αυτή την επιλογή. Ήδη για τη Β’ Πειραιά έχω κάνει πλήθος ερωτήσεων ή παρεμβάσεων, έχω προσπαθήσει επιτυχώς ή με λιγότερη επιτυχία να λύσω τοπικά ζητήματα, διατηρώ καθημερινή επαφή με πλήθος κόσμου κ.ά. Αρκεί να αναλογιστεί κανείς πως διατηρώ προσωπική επαφή με πάνω από 5.000 άτομα ενώ –όπως βλέπετε κι εσείς– το τηλέφωνό μου χτυπάει διαρκώς.

Είστε από τους βουλευτές που έχουν «κολλήσει» πολλά ένσημα στον ιδιωτικό τομέα πριν καθίσουν στα έδρανα του Κοινοβουλίου. Ο κόσμος σάς γνώρισε μέσα από τη μάχιμη δημοσιογραφία και την πένα σας. Πριν ασχοληθείτε με τη δημοσιογραφία, είχατε κάνει άλλες δουλειές για να εξασφαλίσετε τα προς το ζην;

Βεβαίως και είχα κάνει. Προσωπικά δεν μου χαρίστηκε τίποτα. Ό,τι κέρδισα, το κέρδισα με διαρκή αγώνα, με μόχθο και σκληρή δουλειά. Παράλληλα με τις σπουδές μου, στα Μέσα Ενημέρωσης και την Επικοινωνία, εργάστηκα σε μια κάβα, σε τηλεφωνικό κέντρο, συνδημιούργησα μια από τις πρώτες free press εφημερίδες, υπήρξα εκπαιδευτής σε σεμινάρια λαϊκής επιμόρφωσης, εργάστηκα στις δημόσιες σχέσεις ενώ κι ως δημοσιογράφος ποτέ δεν εργάστηκα σε μια και μόνο δουλειά. Δυστυχώς ή ευτυχώς, στη ζωή μου τα πράγματα ήλθαν έτσι, ώστε πάντοτε δούλευα 15 με 17 ώρες την ημέρα. Πολλές φορές δίχως να ξεκουράζομαι καν τα Σαββατοκύριακα ή τις επίσημες αργίες. Θυμάμαι το καλοκαίρι του 2007 είχα υποστεί υπερκόπωση, όμως ούτε αυτό με έκαμψε και συνέχιζα να εργάζομαι με προσωπικό κόστος. Θα έλεγα πως είμαι εργασιομανής αρχικά από ανάγκη και πλέον από συνήθεια.

Ποια θεωρείται πως ήταν η μεγαλύτερη δημοσιογραφική επιτυχία στην καριέρα σας;

Όταν μπήκα στα άδυτα της εφημερίδας «Bild». Τον Μάρτιο του 2015 υπήρξα ο μόνος Έλληνας δημοσιογράφος που κατόρθωσε να εισέλθει στα άδυτα της γερμανικής εφημερίδας «Bild» και να πάρει συνέντευξη από τον εμβληματικό διευθυντή της και κουμπάρο του Χέλμουτ Κολ, Kάι Ντίκμαν. Έναν σφοδρό πολέμιο της χώρας μας, που την τότε εποχή είχε κάνει μεγάλη ζημιά και ζητούσε με μανία η Ελλάδα να εξέλθει από την Ευρωζώνη. Προηγουμένως, πλήθος Ελλήνων δημοσιογράφων είχαν επιχειρήσει να του μιλήσουν χωρίς επιτυχία. Η συνέντευξη αυτή είχε δημιουργήσει αίσθηση, καθώς για πρώτη φορά ξεδιπλώθηκε η «ιδεολογική» προσέγγιση των γερμανικών media ως προς το Grexit. Είμαι δε υπερήφανος επειδή σε αυτήν τη συνέντευξη επικοινώνησα με τρόπο απόλυτο τις ελληνικές θέσεις, κόντρα στον καθωσπρεπισμό και τις γερμανικές εμμονές της περιόδου. Έχω επίσης κάνει πλήθος αποστολών σε Ευρώπη, Ισραήλ, ΗΠΑ έως και το Βιετνάμ ή τις αραβικές χώρες. Αυτό που με στεναχωρεί πάντως είναι πως, λόγω των πολιτικών θεμάτων, ελάχιστοι θυμούνται τη θητεία μου ως οικονομικού δημοσιογράφου. Έχω πάρει συνέντευξη ή έχω παρουσιάσει πάνω από 500 ελληνικές και πολυεθνικές επιχειρήσεις, συμβάλλοντας –θέλω να ελπίζω– στην εξοικείωση του Έλληνα με την επιχειρηματικότητα. Κι αυτό σε μια χώρα που για χρόνια ήταν απέναντι σε αυτήν.

Ας μεταφερθούμε λίγο στον Πειραιά. Αν δεν κάνω λάθος, είστε «γέννημα-θρέμμα» Πειραιώτης. Εκεί γεννηθήκατε, εκεί μεγαλώσατε κι εκεί παραμένετε ως σήμερα. Τι μνήμες έχετε από τον «παλαιό» Πειραιά;

Έχω πολλές και ωραίες αναμνήσεις. Θυμάμαι τα Μανιάτικα της δεκαετίας του ’80. Τους ωραίους και αγνούς ανθρώπους τής τότε εποχής. Βλέπετε, ο χρόνος εξωραΐζει τα πράγματα. Προτιμώ να θυμάμαι τις καλές στιγμές κι όχι τα αρνητικά. Παρά ταύτα, στη μνήμη μου έρχεται κι ένα χαρακτηριστικό στιγμιότυπο της τότε πόλωσης: Πρέπει να ήταν 1980, πριν από τις εκλογές του Οκτώβρη του 1981, όταν στην περιοχή των «καφενείων» στην οδό Αιτωλικού στα Μανιάτικα, είχε υπάρξει… θερμό επεισόδιο. Όταν λέω «καφενεία», εννοώ τα δύο στέκια που χώριζαν τον δρόμο. Το Νεοδημοκρατικό και το Πασοκτζίδικο. Το μπλε και το πράσινο. Τέτοια ήταν η πόλωση, ώστε όχι μόνο είχαν πιαστεί οι θαμώνες των δύο αυτών καφέ στα χέρια, αλλά είχαν βγει ακόμα και πιστόλια. Το ότι αυτές οι δύο παρατάξεις κατόρθωσαν να συγκυβερνήσουν 33 χρόνια μετά το θεωρώ τεράστιο βήμα προόδου. Μεγάλο επίτευγμα, το οποίο ακόμα δεν έχει αποτιμηθεί όσο θα έπρεπε.

Δραπετσώνα, Νίκαια, Κορυδαλλός, Σαλαμίνα… Τα προβλήματα σε αυτές τις περιοχές είναι λίγο-πολύ γνωστά. Επειδή έχετε «οργώσει» αυτές τις συνοικίες ως πρώτος βουλευτής της Β’ Πειραιά, εκτός από τα προβλήματα, έχετε ανακαλύψει και «κρυμμένες» ομορφιές;

Σαφώς και έχω ανακαλύψει πολλές όμορφες γωνιές και πολύ ωραίους ανθρώπους. Μάλιστα, θα σας έλεγα ότι μας αδικεί η εικόνα της κακομοιριάς. Πρέπει να κάνουμε rebrading και να φύγουμε μακριά από το δόγμα των 60s του τύπου «στη Δραπετσώνα πια δεν έχουμε ζωή». Η Β’ Πειραιά έχει εξαιρετικές ομορφιές και στο πέρασμα του χρόνου κατάφερε να δημιουργήσει την δική της μεσαία και αστική τάξη. Ασφαλώς και δεν παραγνωρίζουμε τα προβλήματα και τις δυσκολίες που υπάρχουν και παλεύουμε καθημερινά για αυτές. Παρά ταύτα, ο κόσμος της Περιφέρειας μας είναι φιλοπρόοδος και δημιουργικός. Ωραία λαϊκός. Προσκαλώ τους αναγνώστες σας να έλθουν μια βόλτα στην πλατεία Ελευθερίας στον Κορυδαλλό, μια από τις πιο ζωντανές περιοχές της Αττικής, με απίστευτη ενέργεια και με νεολαία. Η Νίκαια έχει εξαιρετικές γωνιές για φαγητό και λαϊκό – μικρασιάτικο πλούτο ενώ και η λαχαναγορά στο Ρέντη είναι εξαιρετική για τους λάτρεις των τροφίμων. Το Κερατσίνι και η Δραπετσώνα έχουν εξαιρετική προοπτική ιδιαίτερα στην περιοχή των Λιπασμάτων, που θα αξιοποιηθεί και αποτελεί το δικό μας, πειραϊκό «Ελληνικό». Η θέα στο Άνω Πέραμα είναι μια από τις καλύτερες, είναι μαγευτική ενώ υπάρχουν πλήθος από ψαροταβερνάκια. Απέναντι, η Σαλαμίνα είναι μια νησιωτική όαση μόλις 15 λεπτά από το Πέραμα με εξαιρετικές ομορφιές όπως το Μοναστήρι της Φανερωμένης, ο τάφος του Καραϊσκάκη ή ο τύμβος των Σαλαμινομάχων. Στοίχημα δικό μου αλλά και της Αυτοδιοίκησης είναι το νησί αυτό να γίνει ακόμα πιο τουριστικό, όπως εξάλλου του αξίζει.

Πολύ πρόσφατα χάσατε τη μητέρα σας. Πώς αντιμετωπίσατε το γεγονός και τι «κρατάτε» από εκείνη στη μνήμη σας;

Όλους τους θανάτους δικών μου ανθρώπων τους αντιμετώπισα με ψυχραιμία. Θεωρώ την απώλεια μέρος της ζωής και θα τολμούσα να πω ότι δεν είμαι άνθρωπος που εξωτερικεύω τα αισθήματά μου, ιδιαίτερα τα δυσάρεστα συναισθήματα. Προσπαθώ να τα κρατάω μέσα μου, για να μην στεναχωρώ του άλλους. Ίσως να έχω γεννηθεί κατά κάποιον τρόπο για τα δύσκολα και μάλλον είμαι ο «πάτερ φαμίλιας» ο οποίος, όταν συμβεί κάτι αρνητικό, «μαζεύω» τις καταστάσεις. Από τη μητέρα μου, που έφυγε νέα, κρατώ το χιούμορ της και την «εμμονή» της να γίνουν τα παιδιά της άξιοι πολίτες στην κοινωνία. Για αυτό αγωνίζομαι και παλεύω καθημερινά.

Συνέντευξη στην Άννα Καραβοκύρη

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο

Σχολιάστε ...

NEWSLETTER

 

 

 



 

 

 

 

Focus-On

Εφημερίδες

Διαβάστε όλες τις εφημερίδες online

ΑΡΧΕΙΟ

Karfitsa