Άρθρα Φώτης Σιούμπουρας

Διερευνητικές και εθνική ενότητα

Σημειολογική για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις και τα εθνικά μας συμφέροντα είναι η ημερομηνία 25 Ιανουαρίου.

Ξαναρχίζουν οι διερευνητικές, οι οποίες αρχικώς είχαν συμφωνηθεί από την Ελλάδα και την Τουρκία, στις 25 Ιανουαρίου του 2002, να ξεκινήσουν με σκοπό «την εξεύρεση τρόπων επίλυσης των ζητημάτων του Αιγαίου». Περισσότερο σημειολογική όμως είναι η 25η Ιανουαρίου του 1996, τότε που οι Τούρκοι, με αφορμή την ύψωση της ελληνικής σημαίας στα Ίμια από Έλληνες πολίτες, άνοιξαν την «πόρτα του φρενοκομείου», προκαλώντας την γνωστή κρίση .

Ήταν τότε που έθεσαν για πρώτη φορά ζήτημα «γκρίζων ζωνών» στο Αιγαίο, αμφισβητώντας την κυριαρχία της Ελλάδας σε αρκετά νησιά. Οδήγησε δε λίγους μήνες αργότερα στη Συμφωνία της Μαδρίτης, η οποία σφράγισε τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, αλλά κατά τρόπο ετεροβαρή, με την Ελλάδα «να αγοράζει χρόνο μη πολέμου» και να «αναγνωρίζει» τα «νόμιμα, ζωτικά συμφέροντα και ενδιαφέροντα της Τουρκίας στο Αιγαίο». Από τότε πάντως, η μόνη που προχωρά προκλητικά σε «μονομερείς ενέργειες» είναι η Τουρκία, η οποία και επιδιώκει διάλογο εφ’ όλης της ύλης, θέτοντας προς συζήτηση μεταξύ των άλλων και κυρίως το κατ’ αυτήν θέμα των «γκρίζων ζωνών» και προβάλλοντας απειλητικά το casus belli. Ανεξάρτητα αν από ελληνικής πλευράς το μοναδικό ζήτημα που πρέπει να αντιμετωπιστεί είναι η οριοθέτηση της ΑΟΖ και η υφαλοκρηπίδα στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, η γειτονική μας χώρα θα επιμείνει να ξεκινήσουν μεθαύριο οι συνομιλίες από εκεί που έκλεισαν το 2016.

Και πράγματι τότε, στις διερευνητικές, οι Τούρκοι είχαν θέσει και θέμα «γκρίζων ζωνών», χωρίς όμως να δεχτεί κάτι τέτοιο για συζήτηση η ελληνική αντιπροσωπεία. Το ίδιο αναμένεται να συμβεί και μεθαύριο στις διερευνητικές και όχι στις διαπραγματεύσεις, όπως κάποιοι ισχυρίζονται. Γιατί άλλο διερευνητικός διάλογος και άλλο διαπραγμάτευση. Ο διάλογος είναι μια άτυπη, χαλαρή διαδικασία, που στοχεύει στη διερεύνηση των προθέσεων της κάθε πλευράς. Δεν καταλήγει σε καμιά συμφωνία για τίποτα. Αντίθετα, η διαπραγμάτευση είναι μια τυπική διαδικασία με άλλους κανόνες διαλόγου, που κατά κανόνα οδηγεί σε συμφωνία.

Επομένως στον διερευνητικό διάλογο μπορούμε να μην έχουμε απτά αποτελέσματα με τη λήξη των συζητήσεων, θα έχουμε όμως την ευκαιρία να μάθουμε από πρώτο χέρι τις πραγματικές επιδιώξεις της άλλης πλευράς. Γιατί καλές οι προθέσεις, όπως τις διατύπωσε εσχάτως ο Μ. Τσαβούσογλου –«πρόθεσή μας να επιλύσουμε τις διαφορές με διάλογο και ειρηνικό τρόπο»–, αλλά η απάντηση βρίσκεται στη διατύπωση του Ν. Δένδια, «τι γίνεται όταν οι πράξεις διαψεύδουν τα λόγια». Γιατί πράγματι οι πράξεις, επιθετικές και έκνομες, είναι το πρόβλημα. Είναι οι παραβιάσεις, οι έρευνες στα χωρικά μας ύδατα, η έκνομη δραστηριότητα στην κυπριακή ΑΟΖ και στην Αν. Μεσόγειο, οι «γκρίζες ζώνες», το casus belli.

Εν πάση περιπτώσει, οι διερευνητικές είναι πια πραγματικότητα, η οποία μπορεί να οδηγήσει ακόμη και σε διαπραγμάτευση μεταξύ των δύο χωρών. Οι συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί είναι περισσότερο κατάλληλες από ποτέ. Γι’ αυτό και δύσκολα μπορεί να το αγνοήσει αυτό το σύνολο του πολιτικού συστήματος, το οποίο στη φάση αυτή θα δοκιμαστεί έντονα. Το βάρος των ευθυνών που θα αναλάβει ο Κυριάκος Μητσοτάκης, μετά τις διερευνητικές, οδηγώντας ενδεχομένως τη χώρα στη διαδικασία της διαπραγμάτευσης, αναλογικά θα πρέπει να επιμεριστεί και στην αντιπολίτευση, αξιωματική και ελάσσονα.

Γι’ αυτό ας μην καταφύγουμε τώρα και πάλι σε λαϊκισμούς και προσπάθειες απόσπασης κομματικών οφελών. Η εθνική ενότητα ας υψωθεί ως σημαία στις 25 Ιανουαρίου, «σημαδιακή» ημέρα επανέναρξης των διερευνητικών επαφών.

του Φώτη Σιούμπουρα

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο

 

 

 

Σχολιάστε ...

Εφημερίδες

Διαβάστε όλες τις εφημερίδες online

ΑΡΧΕΙΟ

NEWSLETTER

 

 



 

 

 

Karfitsa