Άρθρα Θανάσης Παπαμιχαήλ

Επιτέλους, πότε θα έρθει η ώρα!

Επιτέλους, πότε θα ανασάνουμε από τον ετήσιο εγκλεισμό μας, να πάρουμε πίσω τη ζωή που μας στέρησε ο φονικός ιός; Να δούμε τους δικούς μας ανθρώπους, να τους αγκαλιάσουμε, να πετάξουμε τις άσπρες, κίτρινες, κόκκινες μάσκες, που κρύβουν το ωραίο μας χαμόγελο;

Επιτέλους, πότε θα γιορτάσουμε τις εθνικές επετείους με παρελάσεις, τις θρησκευτικές τελετές, τις αθλητικές συναντήσεις, τα μουσικά γεγονότα και τις άλλες εκδηλώσεις, ζωντανά, μακριά από τηλεσυνδέσεις, τηλεδιασκέψεις και άλλες on line εφαρμογές, που μπήκαν βίαια στην καθημερινότητά μας;

Επιτέλους, πότε θα ξαναγυρίσουμε στις δουλειές μας, στα γραφεία μας και θα κάνουμε την τηλεργασία παρελθόν; Με πιτζάμες μπορείτε να κάνετε δουλειά γραφείου;

Επιτέλους, πότε θα δούμε άσπρη μέρα, όχι με τα χιόνια, αλλά με το άνοιγμα των καταστημάτων εμπορίου, εστίασης και ψυχαγωγίας; Επιτέλους, να κυκλοφορήσει ζεστό χρήμα στα ταμεία των επιχειρήσεων, που στενάζουν κάτω από τα βάρη των υποχρεώσεων που «τρέχουν». Μετά από έναν χρόνο άνοιξε-κλείσε, δεκάρα τσακιστή δεν έμεινε στο ταμείο.

Επιτέλους, πότε θα βγούμε από την καραμπινάτη κατάθλιψη, απόρροια του κλεισίματος στα σπίτια, με τις κότες, από τη συνεχή τρομοκράτηση από ειδικούς επιδημιολόγους, συνωμοσιολόγους, αρνητές, από την καθημερινή ενημέρωση για κρούσματα, διασωληνωμένους και θύματα του ιού. Ο φόβος ότι πιθανόν να είμαστε μέσα στα επόμενα νούμερα που ανακοινώνονται μάς κόβει τα πόδια.

Επιτέλους, πότε θα κυκλοφορήσουμε σαν ελεύθεροι άνθρωποι, χωρίς να συμπληρώνουμε κωδικούς για γιατρούς, τρόφιμα, περίπατο με τα κατοικίδια; Να βλέπουμε το ρολόι κάθε τρεις και λίγο, μήπως συμπληρωθεί η ώρα που μπορούμε να κυκλοφορούμε χωρίς τον φόβο του προστίμου; Να πληρώνεις πρόστιμο έναν μισθό, για λίγα λεπτά, πέραν του επιτρεπόμενου χρόνου; Μπορούσαμε ποτέ να το φανταστούμε, όταν φεύγαμε το πρωί από το σπίτι και δεν ξέραμε πότε θα γυρίσουμε;

Επιτέλους, πότε θα πάρουμε πίσω όσα μας έκλεψε ο χρόνος της πανδημίας; Μια Πασχαλιά που την περάσαμε στο μπαλκόνι ψήνοντας τον οβελία χωρίς φίλους και γείτονες. Δύο Απόκριες σε έναν χρόνο πήγαν χαμένες, χωρίς μασκαρέματα, κομφετί, πειράγματα και οινοποσίες δρόμου. Μας έκλεψε πολλά ο χρόνος της πανδημίας που δεν θα αναπληρωθούν ποτέ. Ο χρόνος που περνάει δεν ξαναγυρίζει πίσω. Όχι αυτός που αναγράφεται στην ταυτότητα αλλά στη ζωή μας.

Επιτέλους, πότε θα τελειώσει, η μονοθεματική ειδησεογραφία των περισσότερων ΜΜΕ και ιδιαίτερα των καναλιών, τα διαγγέλματα των κυβερνητικών, για την τήρηση των μέτρων υγείας αλλά και για τα εμβόλια και τις πιθανές παρενέργειές τους. Πήξαμε και τελειωμό δεν έχουν.

Προσώρας λέμε ότι αντέχουμε, αλλά δεν το βλέπουμε για πολλές ακόμη παρατάσεις του lockdown, εκτός κι αν βρεθούμε σε καμιά ΜΕΘ, πριν ολοκληρωθεί η ώρα του μεγάλου εμβολιασμού και κτιστεί το «τείχος της ανοσίας»!

Επιτέλους, πότε θα έρθει η ώρα της κανονικότητας;

του Θανάση Παπαμιχαήλ, επικοινωνιολόγου

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο

Σχολιάστε ...

Εφημερίδες

Διαβάστε όλες τις εφημερίδες online

ΑΡΧΕΙΟ

NEWSLETTER

 

 



 

 

 

Karfitsa