Μέσα σε οκτώ μήνες θα διαμορφωθεί πλήρως το πολιτικό σκηνικό για τα επόμενα χρόνια. Μέσα σ’ αυτό το διάστημα θα πραγματοποιηθούν δημοτικές και περιφερειακές εκλογές, ευρωεκλογές και κατά πάσα πιθανότητα βουλευτικές.

Μέσα σε λίγους μήνες θα κριθούν οι συσχετισμοί σε όλα τα επίπεδα, που θα καθορίσουν προς τα πού θα πορευτεί η χώρα. Όλα δείχνουν ότι θα κυριαρχήσει μια σκληρή αντιπαράθεση. Η πορεία προς αυτές τις διαδοχικές αναμετρήσεις δεν θα είναι σχολική εκδρομή, και αυτό δείχνει το κλίμα που διαμορφώνεται.

Ο ΣΥΡΙΖΑ και η κυβέρνηση δείχνουν να έχουν αποφασίσει να χρησιμοποιήσουν τα πάντα για να μην υποστούν στρατηγική ήττα. Γνωρίζουν ότι θα χάσουν και ότι η ήττα θα είναι μεγάλης έκτασης. Ωστόσο, τα στοιχεία που συνθέτουν μια στρατηγική ήττα είναι και ποιοτικά. Γι’ αυτό φαίνεται να στοχεύουν ταυτόχρονα στους εξής πολύ φανερούς στόχους που αλληλοσυνδέονται: Ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ στις βουλευτικές εκλογές που θα υπερβαίνει το 20%, μη σχηματισμός αυτοδύναμης κυβέρνησης της ΝΔ, χτύπημα του ΚΙΝΑΛ, ώστε να καθιερωθεί ο ΣΥΡΙΖΑ πια ως η μόνη αξιόμαχη πολιτική δύναμη μιας υποτιθέμενης Κεντροαριστεράς, αποφυγή ύπαρξης δυνάμεων που στο σύνολό τους δεν μπορούν να συγκεντρώσουν 180 βουλευτές για να διασφαλιστεί η εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας τον Ιανουάριο του 2020, ώστε να υπάρχει δυνατότητα να προκληθούν πρόωρες εκλογές ακόμα και στην περίπτωση που έχει σχηματιστεί αυτοδύναμη ή μη κυβέρνηση στο ενδιάμεσο διάστημα.

Εν ολίγοις, οι στοχεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ, στοχεύσεις που του διασφαλίζουν πολιτικό λόγο και ρόλο στο μετεκλογικό σκηνικό, συνδέονται άμεσα με σκηνικό πολιτικής αποσταθεροποίησης. Είναι άραγε αυτό το σκηνικό που έχει ανάγκη η χώρα; Ασφαλώς όχι. Η χώρα μπορεί να ολοκλήρωσε τον κύκλο του 3ου μνημονίου, αλλά είναι μια χώρα που σέρνεται αναπτυξιακά, παραγωγικά, μια χώρα που έχει μπροστά της πολύ δρόμο και μάλιστα σε καθεστώς μόνιμης εποπτείας από τους δανειστές, μια χώρα που αδυνατεί ακόμα να βγει στις αγορές και να δανειστεί. Όλα τα άλλα είναι επικίνδυνα ψέματα.

Το μέλλον της χώρας θα κριθεί κυριολεκτικά στη διετία 2019-2010. Σ’ αυτήν τη διετία θα κριθούν η επανεκκίνηση της οικονομίας και η αναπτυξιακή της πορεία, ο εκσυγχρονισμός του κράτους, η εκπομπή μηνύματος πραγματικής αισιοδοξίας για το μέλλον και εμπιστοσύνης για τις αγορές. Θα ήταν τραγικό αυτή η χρονική περίοδος να ξοδευτεί σε μια παρατεταμένη μάχη συσχετισμών, συνεχών εκλογών και πολιτικής αστάθειας και στο τέλος η χώρα να βρεθεί μπροστά σε ένα νέο τσουνάμι αρνητικών εξελίξεων.

Ο ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται να έχει αποφασίσει να πολεμήσει με κάθε τρόπο. Δικαίωμά του ασφαλώς, αρκεί οι τρόποι που θα χρησιμοποιήσει να μη δηλητηριάζουν την ατμόσφαιρα στη χώρα και να μην υποθηκεύουν την πορεία της. Εν ολίγοις, η προσφυγή στο τρίπτυχο «λάσπη, ψέματα, υποσχέσεις» θα είναι καταστροφική και για τον ίδιο και για τη χώρα. Όποιοι έχουν στο μυαλό τους ότι μια ξέφρενη πορεία πόλωσης, διχασμού, υποσχεσιολογίας, τινάγματος του αποθεματικού στον αέρα θα «βολέψει» τον ΣΥΡΙΖΑ, έστω και εις βάρος της χώρας, θα καταλάβουν ότι έχουν λάθος εκτίμηση. Πρώτον, γιατί το 2018 και το 2019 δεν είναι 2014 και δεν πιάνουν τα πολυχρησιμοποιημένα «κόλπα». Δεύτερον, γιατί αν θέλει να έχει μέλλον ο ΣΥΡΙΖΑ ή να εμφανίσει μια εικόνα υπεύθυνης πολιτικής δύναμης, δεν μπορεί να εμφανίζεται ως το κόμμα που σταθερά ψεύδεται, δημιουργεί ένταση, αποσταθεροποιεί.

Τι προκρίνει μέχρι στιγμής η ηγεσία της κυβέρνησης και πρακτικά «ο κύκλος του Μαξίμου»; Το αντίθετο, δυστυχώς. Νομίζω πως θα το πληρώσει ακριβά, αν συνεχίσει έτσι. Δεν είναι τυχαίο ότι κανένα τρικ που χρησιμοποίησε τον τελευταίο χρόνο δεν κατόρθωσε να «πιάσει» και η δημοσκοπική διαφορά μεταξύ ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ διατηρήθηκε σε διψήφια ποσοστά. Δεν είναι τυχαίο ότι ο ανασχηματισμός συνάντησε τέτοια αδιαφορία έως και δυσφημία, ότι το Μακεδονικό δημιουργεί τέτοιες εντάσεις, ότι υπάρχει ένα «κίνημα» πια για να φύγει η σημερινή κυβέρνηση, ότι λίγοι πια πιστεύουν την όποια υπόσχεση που διατυπώνεται από τον κ. Τσίπρα, ότι ελάχιστοι παρακολουθούν τη σκανδαλολογία.

Ας το σκεφτούν. Άλλωστε η Αριστερά, στο όνομα της οποίας ομιλούν στον ΣΥΡΙΖΑ, συγκέντρωσε τη λαϊκή συναίνεση και συσπείρωση όταν εξέφρασε τη λαϊκή ενότητα είτε για την απελευθέρωση της χώρας είτε για τη Δημοκρατία στη συνέχεια. Το ψέμα, η λογική του μίσους, η καλλιέργεια ψευδαισθήσεων έπιασαν στην περίοδο των πρώτων μνημονίων, λόγω του σοκ που υπέστη η ελληνική κοινωνία, και ιδιαίτερα η μεσαία τάξη. Τα εξέφρασε ο ΣΥΡΙΖΑ σαν λαϊκιστικό μόρφωμα με αναφορές στην Αριστερά, στις συνθήκες που κυριάρχησαν. Ίσως πρέπει να αντιληφθεί ότι είναι η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ που τώρα σόκαρε και απογοήτευσε τη μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας.

του Ζαχαρία Ζούπη

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο

Σχολιάστε ...