Αρκούν οι ρήσεις επιφανών ανδρών για να έχεις ως κορυφαίο πρόταγμα στη ζωή σου την πατρίδα. Με το κράτος η σχέση του πολίτη είναι «δούναι και λαβείν». Με την πατρίδα δεν συντρέχει τέτοια αμφίπλευρη υποχρέωση. Για την πατρίδα υπάρχει μόνον οφειλή. Εφ’ όρου ζωής ανεκπλήρωτο χρέος.

Δεν είναι τυχαίο ότι η πατρίδα προτάσσεται της θρησκείας και της οικογένειας. Διότι η πατρίδα είναι αυτή που αποτελεί τη βάση του τρίπτυχου με την προαιώνια ισχύ.

Στο διάβα των χρόνων, η σχέση με την πατρίδα έχει αναλλοίωτα χαρακτηριστικά.

Έρωτας και καημός μαζί, νόστος και πλάνταγμα όταν την έχουμε αποχωρισθέν και ό,τι και να μας συμβαίνει, όπου κι αν βρεθούμε, όσα πλούτη ή αξιώματα κι αν αποκτήσουμε, στην πατρίδα πάντα περιποιούμε τιμή με «ακριβές» και «ιερές» λέξεις και αφιερώματα.

Δεν είναι σωβινισμός η αγάπη προς την πατρίδα. Αντίθετα, εκτός από αρετή, η όποια εκδήλωση της αγάπης μας συνιστά έκφραση ευγνωμοσύνης, πόσω μάλλον όταν αυτή η πατρίδα είναι η Ελλάδα. Η Ελλάδα του φωτός, της Δημοκρατίας, της Ορθοδοξίας, του πνεύματος και του μεταλαμπαδευμένου, σε όλη την υφήλιο, πολιτισμού της.

Μόνο, λοιπόν, ως ανείπωτη προσβολή προσλαμβάνεται η όποια «γενική κι αόριστη» εναντίωση στα σύμβολα και τους θεσμούς, χάριν των, αμφίβολης ποιότητας, ιδεολογιών του συρμού.

Όλοι έχουμε ένα χρέος προς την πατρίδα, το οποίο πρέπει να υπηρετήσουμε. Ένα χρέος εσαεί ανεξόφλητο. Ηθικό, εσώψυχο χρέος ελαχιστότατης προσφοράς στην πατρίδα από το όποιο μετερίζι. Έχοντας επίγνωση των δυσκολιών της εποχής και του πολύπλοκου τοπίου που επικρατεί στη χώρα. Όμως, το δικό μας μέλημα διαφέρει. Ο δικός μας αγώνας γίνεται μόνο για την πατρίδα. Είναι ένας αγώνας που ελπίζουμε ότι θα εκτιμήσει ο λαός.

Όλοι λοιπόν να ταχθούμε ως κήρυκες της και πρωτίστως κήρυκες του μεγαλείου της αθάνατης πατρίδας μας!

του Νίκου Ι. Νικολόπουλου

Ανεξάρτητος βουλευτής Αχαΐας και πρόεδρος Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος Ελλάδος

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο που κυκλοφόρησε το Σάββατο 10/2

Σχολιάστε ...