Δεν ξέρουμε αν κάποιος έκανε «βουντού», αλλά η κλεψύδρα της παραμονής της κυβέρνησης αδειάζει και άπαντες θα οδηγηθούν επιτέλους στην πόρτα της εξόδου.

Διαπρύσιοι κήρυκες ενός ανύπαρκτου ηθικού πλεονεκτήματος, και εκμεταλλευόμενοι την οργή και την απόγνωση των πολιτών από τα μνημόνια, κατάφεραν με ύβρεις και ψεύδη να ανέλθουν στην εξουσία. Πανηγυρίζουν που δεν έσκισαν τα μνημόνια, θριαμβολογούν που κόβουν μισθούς, συντάξεις, επιδόματα και υπόσχονται μια «καθαρή έξοδο» από τη λιτότητα των μνημονίων, προκαλώντας την κοινή λογική.

Τα έδωσαν όλα στους δανειστές, αλλά επαίρονται για τη σθεναρή στάση τους. Επαναλαμβάνουν τις ίδιες στρατηγικές ψεύδους, θράσους και οργανωμένης εξαπάτησης. Στα δύσκολα επιρρίπτουν την ευθύνη στους προηγούμενους, σε συνωμοσίες, σε εγχώριες και ξένες δυνάμεις αποσταθεροποίησης της κυβέρνησης.

Συνειδητά αποπλανούν με μικροεπιδόματα μεγάλες κοινωνικές ομάδες, που στενάζουν βυθισμένες στον βούρκο των χρεών και της φτωχοποίησης και που με την ανεύθυνη πολιτική τους οι κυβερνώντες δημιούργησαν. Ανίκανοι πολιτικοί, γραφικές προσωπικότητες, με χυδαίες εκφράσεις κατά προηγούμενων κυβερνήσεων αλλά και μεγάλων κοινωνικών ομάδων, έμπειροι προπαγανδιστές, αριστερής ιδεοληψίας, διώκτες της ιδιωτικής οικονομίας, οπαδοί του κρατισμού, της ισοπέδωσης, του μηδενισμού.

Οι συνθήκες διαβίωσης των πολιτών επιδεινώνονται δραματικά μέρα με τη μέρα, με διαφθορά στο Δημόσιο, γραφειοκρατία, εκτόξευση χρεών, κράτος-μπαταξή, απώλεια πίστης των συναλλασσομένων στην αγορά.

Η οπισθοδρόμηση είναι ο μόνος δρόμος που η χώρα γνωρίζει τα τελευταία χρόνια. Όμως οι αντοχές των πολιτών ξεπέρασαν κάθε όριο. Η κλεψύδρα αδειάζει και ο χρόνος παραμονής της ανεκδιήγητης «πρώτη φορά Αριστεράς» φτάνει στο τέλος της. Με πρόωρες εκλογές ή στην εξάντληση της θητείας των «καλοβολεμένων», που έχουν «κολλήσει» στις καρέκλες της εξουσίας.

Μια ομάδα από φιντανάκια και αλεπούδες της πολιτικής απολαμβάνουν, σύμφωνα πάντα με την κοσμοθεωρία της Αριστεράς, την τρυφηλότητα της ζωής, εκμεταλλευόμενοι, χωρίς αιδώ, τους προπαγανδιστικούς ακροβατισμούς, πασπαλισμένους με τη χρυσόσκονη της κοινωνικής δικαιοσύνης. Διορίζουν σε καίριες θέσεις του Δημοσίου εκατοντάδες κομματικούς φίλους, με μοναδικό προσόν την πλήρη υπακοή και υποταγή στις αποφάσεις των κυβερνώντων.

Ντύνουν τις αδυναμίες τους με αυταπάτες, ψεύδη, παραποιήσεις, με στόχο την όσο το δυνατόν μακρύτερη παραμονή στις καρέκλες εξουσίας. Βαφτίζουν την οπισθοδρόμηση ανάπτυξη, την ανέχεια των πολιτών άνοδο βιοτικού επιπέδου, την υποτέλεια σε εθνικά θέματα περήφανη εξωτερική πολιτική. Ακόμη και τους πλειστηριασμούς, οι αθεόφοβοι, τους θεωρούν μοχλούς ανάπτυξης.

Θέλουν να πιστεύουν ότι οι πολίτες θα συνεχίσουν να βιώνουν μια ιδιότυπη φάση ύπνωσης, να είναι σε «κώμα», για να δημιουργήσουν ένα άλλο πολιτικό περιβάλλον της αρεσκείας τους. Όπως στην ταινία «Καληνύχτα, κύριε Λένιν».

Δεν θα «προκάνουν»! Στις κάλπες, οι πολίτες θα τους στείλουν αδιάβαστους στη λήθη της πολιτικής ιστορίας της χώρας.

του Θανάση Παπαμιχαήλ, επικοινωνιολόγου

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο που κυκλοφόρησε το Σάββατο 20/1

Σχολιάστε ...