Άρθρα Φώτης Σιούμπουρας

Μετά τον εφιάλτη, τι;

Η τραγική περιπέτεια του κορονοϊού, που θα έχει αφήσει πίσω της εκατόμβες θυμάτων, δείχνει ότι θα είναι ο καταλύτης για τη μετά τον COVID-19 πραγματικότητα. Σημάδια της υπάρχουν ήδη στον τρόπο συμπεριφοράς σε βασικές δραστηριότητές μας, στο σύντομο αυτό χρονικό διάστημα από το ξέσπασμα της επιδημίας.

Είναι φανερό ότι, όταν τελειώσει αυτός ο εφιάλτης, τίποτα δεν θα είναι το ίδιο στον τρόπο που θα ζούμε, θα σκεφτόμαστε και θα λαμβάνουμε αποφάσεις. Εμείς οι πολίτες, για όλα αυτά που αφορούν την καθημερινότητα και το μέλλον μας, και οι κυβερνήσεις για τα ευρύτερα κοινωνικά, οικονομικά και παγκόσμια ζητήματα. Βέβαια δεν είναι δεδομένο ότι όλα θα αλλάξουν προς το καλύτερο. Αυτό θα εξαρτηθεί από τη δική μας συμπεριφορά και την κατεύθυνση προς την οποία θα κινηθούν ισχυροί παίκτες στην παγκόσμια οικονομική και πολιτική σκηνή. Γι’ αυτό και δεν είναι εύκολο να ιχνηλατήσουμε το πεδίο. Και οι περισσότερες εικασίες εδράζονται σε ένα αισιόδοξο σενάριο, που προσδιορίζει το τέλος της παντοδυναμίας στον ορατό χρονικό ορίζοντα.

Καταρχήν, πως θα αντιδράσει η Ευρωζώνη στην αντιμετώπιση των οικονομικών επιπτώσεων; Θα συγκλίνει στην αρχή της αμοιβαιότητας με την έκδοση ομολόγων και τη δημιουργία νέων εργαλείων ή θα συνομολογήσει την αδυναμία της, και μάλιστα σε περιβάλλον ρήξης; Θα αναθεωρηθούν οι πολιτικές Υγείας ή οι πανδημίες θα συνεχίζουν να θεωρούνται το ίδιο πιθανές με την πτώση μετεωρίτη; Θα χρησιμοποιηθούν οι νέες τεχνολογίες πιο άμεσα και χωρίς αναστολές στην παρακολούθηση πληθυσμιακών κινήσεων;

Ακόμη: Κατά πόσο το σοκ του κορονοϊού θα κάνει τους ανθρώπους πιο δεκτικούς στην αποδοχή των μεθόδων; Η παγκοσμιοποίηση δεν πρόκειται, φυσικά, να αμφισβητηθεί. Ενδέχεται όμως να αμφισβητηθούν οι όροι της. Δεν αποκλείεται αυτή η κρίση να δημιουργήσει νέες πλατφόρμες πολιτικής σκέψης. Και επειδή στην αρχή πάντα είναι οι άνθρωποι, πρόκειται άραγε να αλλάξει ο τρόπος με τον οποίο βλέπουμε τον κόσμο και τα πράγματα ή τελικά αυτή η περιπέτεια θα γεννά μέρα με τη μέρα μεγαλύτερη νοσταλγία για την παλιά μας ζωή;

Στα καθ’ ημάς, όσο επικρατεί ηρεμία στο εσωτερικό μέτωπο, με το κλίμα ενότητας και ομοψυχίας που διακρίνει πολιτικές δυνάμεις και πολίτες (εξαιρέσεις πάντα θα υπάρχουν), τόσο θα εδραιώνεται και μια νέα σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ όλων μας, με τους πολιτικούς και τους κρατικούς λειτουργούς να καλούνται να χτίσουν πάνω σε αυτήν. Εάν αποκτήσουμε εμπιστοσύνη σε θεσμούς και πρόσωπα, αυτό θα μας δίνει κουράγιο σήμερα και θα είναι η αυριανή βάση της κοινωνίας, της οικονομίας και της πολιτικής.

Η κυβέρνηση τα έχει πάει καλά έως τώρα στην επιλογή προσώπων και πολιτικής για τη διαχείριση της κρίσης. Και ο πρωθυπουργός, σε σύγκριση με τους περισσότερους Ευρωπαίους ομολόγους του, διαβλέποντας την επερχόμενη λαίλαπα, έδειξε αυτοπεποίθηση στη λήψη γενναίων μέτρων, που τότε δεν φαίνονταν τόσο αυτονόητα όσο τώρα. Γι’ αυτό και ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα καταγραφεί στην αδρή συλλογική συνείδηση ως το κρίσιμο πρόσωπο της συγκυρίας. Γι’ αυτό και δηλώνουν τώρα πως τον εμπιστεύονται όλο και πιο πολλοί μέχρι χθες αμφισβητίες του.

Η σοβαρή στάση της αντιπολίτευσης (πλην «προσωπικών» εξαιρέσεων) και ο σκληρός αγώνας ιατρών, νοσηλευτών και όλου του Εθνικού Συστήματος Υγείας ενισχύουν την εμπιστοσύνη των πολιτών προς τους «συστημικούς» και γεννώνται ελπίδες ότι μετά τον εφιάλτη του κορονοϊού θα εγερθούμε σε έναν νέο κόσμο, πολύ καλύτερο από τον σημερινό. Αρκεί να μην αρχίσουμε τα ίδια. Να μη «λογαριαστούμε μετά», κατά πώς απειλούν μερικοί. Αυτοί που βλέπουν την πραγματικότητα, τη ζωή και τον θάνατο με όρους πολιτικής επικράτησης και μόνον, μέσα από συνθήματα, τσιτάτα και κομματικές σημαίες.

του Φώτη Σιούμπουρα

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο

 

Σχολιάστε ...

NEWSLETTER



Focus-On

Εφημερίδες

Διαβάστε όλες τις εφημερίδες online

ΑΡΧΕΙΟ

Karfitsa