Ένα ιδιότυπο μυστήριο πλανάται πάντα γύρω από τα λαλίστατα και δυναμικά δημόσια πρόσωπα και ειδικά από εκείνα που εισέβαλαν σαν κομήτες στην πολιτική ζωή, αλλά, όπως δείχνουν, ήρθαν για να μείνουν!

Ως αντιπροσωπευτικό δείγμα των προσώπων αυτών, που –εκ των πραγμάτων– διχάζουν και δημιουργούν φανατικούς φίλους και εχθρούς, μπορεί να θεωρηθεί ο αναπληρωτής υπουργός Υγείας Παύλος Πολάκης.

Η εκφορά του πολιτικού του λόγου «τσακίζει κόκκαλα», με αποτέλεσμα οι περισσότεροι του πολιτικού του χώρου να τον κάνουν «εικόνισμα» και η πλειονότητα των αντιπάλων του να θέλει να πετάξει…βελάκια στη φωτογραφία του, κατά τα πρότυπα των μπαρ της φοιτητικής του ζωής!

Οι καλόπιστοι προς το πρόσωπό του τον βλέπουν να ξιφουλκεί τηλεοπτικά κατά των προηγούμενων κυβερνήσεων και κατά των κομμάτων της αντιπολίτευσης, πότε για την υπόθεση της Novartis, πότε για το θέμα του ΚΕΕΛΠΝΟ και πότε επί…παντός επιστητού, και τον αισθάνονται ως το αντίπαλον δέος του Αδώνιδος Γεωργιάδη και της Νέας Δημοκρατίας. Κάποιοι, δε, τον χαρακτηρίζουν και ως… τον άνθρωπο των ειδικών αποστολών.

Στην κεντρική πολιτική σκηνή,«μετράει» κάτι περισσότερο από τρία χρόνια ζωής, αλλά αυτά στάθηκαν ικανά για να τον βάλουν στο βάθρο των (θετικών ή αρνητικών, ανάλογα με την ανάγνωση του καθενός) πρωταγωνιστών της.

Τι εστί, όμως, Παύλος Πολάκης; Για εκείνους που τον γνωρίζουν χρόνια, πολλά, για εκείνους που τον έμαθαν προ τριετίας, παραμένει λίγο-πολύ ο «άγνωστος Χ» της «ορχήστρας των χρωμάτων»!

Ο λαλίστατος Σφακιανός είδε για πρώτη φορά το φως της ημέρας πριν από 53 χρόνια στα Χανιά. Γιος αριστερού, έκανε τις εγκύκλιες σπουδές του στο Ηράκλειο, με την προστασία και την καθοδήγηση δυο θειάδων του (αδελφών του πατέρα του) που ήταν δασκάλες. Πήρε το απολυτήριο του Λυκείου με «άριστα» και εισήλθε 5ος στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Παλεύοντας εκεί, μέσα από τις γραμμές της Νεολαίας του ΚΚΕ, της ΚΝΕ, ακολούθησε το δόγμα της, «Πρώτοι στα γράμματα, πρώτοι στον αγώνα», κι έτσι τελείωσε την ειδικότητα με γραπτό 94%.

Πολύ σύντομα έγινε ο καθοδηγητής της ΚΝΕ στη Σχολή του κι εμφάνιζε από τότε τον γνωστό σήμερα «τσαμπουκά» του. Ένας από τους αντιπάλους του, εκείνη την εποχή, στα αμφιθέατρα ήταν ο νυν δήμαρχος Αμαρουσίου και πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών Γιώργος Πατούλης, ο οποίος όμως τότε δεν ήταν ενταγμένος στη φοιτητική παράταξη της ΝΔ, αλλά είχε δημιουργήσει μια δική του, η οποία κινείτο στον ευρύτερο χώρο της ΔΑΠ.

Εκεί ο Παύλος Πολάκης γνώρισε και τη μετέπειτα σύζυγό του, Δώρα Τσούκα, η οποία «ήταν μια καλλονή της εποχής, παρά το…ΚΝίτικο (σ.σ. συντηρητικό) ντύσιμό της», λέει στο «Π» συμφοιτητής τους, συμπληρώνοντας ότι «τα μάτια της είχαν αφήσει εποχή!».

Ο δεσμός τους δεν είχε γίνει αμέσως γνωστός και πολλοί από τους συμφοιτητές του ζεύγους δεν δίσταζαν να τη φλερτάρουν, διακριτικά βέβαια, διότι δεν έδινε κανένα δικαίωμα. Το ζεύγος ήταν ιδιαίτερα φιλόξενο. Όλο και κάποιον λαγό ή κουνέλι έστελναν στον Παύλο από την Κρήτη κι έμειναν στην ιστορία τα μαγειρέματα με συνταγή στιφάδο, του φοιτητικού διαμερίσματος της πλατείας Βικτωρίας, το οποίο λειτουργούσε και ως «γραφείο στρατολόγησης» για την ΚΝΕ.

Γρήγορα όμως, το καλοκαίρι του ’89, οι σχέσεις του Πολάκη με το ΚΚΕ τερματίστηκαν. Η συνεργασία του κόμματος (στο πλαίσιο του ενιαίου Συνασπισμού) με τη ΝΔ στην κυβέρνηση Τζαννετάκη έκανε το σύνολο,σχεδόν, των στελεχών της ΚΝΕ να πορευτεί σε άλλους δρόμους. Εκείνος ακολούθησε τον ιστορικό γραμματέα του Κεντρικού Συμβουλίου της Οργάνωσης, μακαρίτη πια, Γιώργο Γράψα, στη δημιουργία του Νέου Αριστερού Ρεύματος, το οποίο σήμερα αποτελεί τη βασική συνιστώσα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

«Οι γιατροί παίρνουν μισθό»

Στις γραμμές του ΝΑΡ πια, έκανε την ειδικότητά του στη Χειρουργική, στο Γενικό Κρατικό Νίκαιας, δίπλα στους καθηγητές Γεώργιο Ανδρουλάκη και Νικόλαο Λεγάκη, οι οποίοι, από τη μια οι ίδιοι, από την άλλη το νοσοκομείο, τον έκαναν και λίγο…Πειραιώτη: Παντρεμένος με την κόρη του πρώην υπουργού και διάδοχο του Πλαστήρα στην ηγεσία της ΕΠΕΚ, Σάββα Παπαπολίτη, Γιούλια, ο ένας, τρεις φορές υποψήφιος δήμαρχος του «μεγάλου λιμανιού» ο άλλος (δυστυχώς έφυγε από τη ζωή κατά την προεκλογική περίοδο του 2010), ανέπτυξαν και κοινωνικές σχέσεις μαζί του.

Εκείνη την περίοδο, ένα βράδυ που οι καθηγητές είχαν κάνει το τραπέζι σε ειδικευόμενους και τελειόφοιτους, στον Ιστιοπλοϊκό Όμιλο, κάποιοι από τους πιο νέους (σύμφωνα με μαρτυρία ενός εξ εκείνων προς το «Π») έπιασαν την κουβέντα στον Πολάκη, ρωτώντας τον, «Παύλο, πώς πάνε οι “ταρίφες” (σ.σ. τα «φακελάκια» προς τους γιατρούς) στη Νίκαια;». Αμέσως εκείνος «άστραψε και βρόντηξε» και γεμάτος θυμό τούς απάντησε: «Τι πόσο πάνε οι “ταρίφες”; Οι γιατροί πληρώνονται, παίρνουν μισθό κι απ’ αυτόν πρέπει να ζουν!».

Πρώτη φορά δήμαρχος

Το 2010, δε, ο Παύλος Πολάκης (κι αφού είχε αδρανοποιηθεί από το ΝΑΡ τρία χρόνια νωρίτερα) αποφάσισε να διεκδικήσει –κι εκείνος– τον Δήμο Σφακίων. Καταξιώθηκε γρήγορα στο μικρό εκλογικό Σώμα της περιοχής και ως επικεφαλής της «Αγωνιστικής Δημοτικής Συνεργασίας» επικράτησε με 60,97% του αντιπάλου του Γιάννη Χιωτάκη, παρότι, όπως ο ίδιος λέει, είχε «όλο το πολιτικό προσωπικό του νομού» απέναντι στην υποψηφιότητά του.

Νέος δήμαρχος εκείνος, νέος πρόεδρος του ΣΥΝ, τότε, ο Αλέξης Τσίπρας, αντάμωσαν κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών διακοπών του σημερινού πρωθυπουργού στη Νότια Κρήτη. Εκείνη την περίοδο του 2012 κι αφού ο κ. Τσίπρας ήταν πια αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αποφάσισε να ενταχτεί στον ΣΥΡΙΖΑ. Για τους εξής λόγους, όπως έχει πει ο ίδιος: «Πρώτον, ως δήμαρχος έμαθα ότι άλλο είναι να διοικείς κι άλλο να διεκδικείς, δεύτερον επειδή η Αριστερά βρέθηκε, τότε, για πρώτη φορά στα πρόθυρα της εξουσίας μετά από 70, σχεδόν, χρόνια και τρίτον επειδή ο Αλέξης είναι καθαρός, πεντακάθαρος σαν το διαμάντι!».

Κατόπιν, ήρθαν η επανεκλογή του στις δημοτικές του 2014 (χωρίς αντίπαλο!) και η ενσωμάτωσή του στον ΣΥΡΙΖΑ, που συνοδεύτηκε με την ανάδειξή του ως μέλους της Νομαρχιακής Επιτροπής Χανίων του κόμματος. Εκεί, παρότι μόλις είχε αναλάβει για δεύτερη φορά τα καθήκοντά του ως δήμαρχος, δεν έκρυψε τη φιλοδοξία του να είναι υποψήφιος βουλευτής.

Και τα κατάφερε να εκλεγεί κι εκεί με την πρώτη φορά, παρότι προερχόταν από «ακριτική» περιοχή των Χανίων κι όχι από το κέντρο, και δεύτερος σε σταυρούς προτίμησης. Τον πέρασε μόνο ο (από τις δύο εκλογικές αναμετρήσεις του 2012, βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ) Γιώργος Σταθάκης, νυν υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας.

Στην κυβέρνηση

Στην πρώτη κυβέρνηση Τσίπρα δεν συμμετείχε ο κ. Πολάκης, αλλά εισήλθε σε αυτή με τις «τράμπες» που επέφερε στους κόλπους της η αντικατάσταση –μετά το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015– του Γιάνη Βαρουφάκη από το υπουργείο Οικονομικών. Κλήθηκε στα γνώριμά του αυτοδιοικητικά λημέρια, ως υφυπουργός Εσωτερικών, να τα υπηρετήσει.

Από την αρχή της ανάληψης των καθηκόντων του, φάνηκε ότι αυτός ο νέος πολιτικός θα απασχολήσει ιδιαίτερα την κοινή γνώμη. Φρόντισαν και τα ΜΜΕ γι’ αυτό, αφού υπενθύμισαν με τηλεοπτική εικόνα την τοποθέτηση που είχε κάνει ως δήμαρχος, σ’ ένα από τα συνέδρια της ΚΕΔΕ, ομολογώντας ότι «εγώ εδώ και έναν χρόνο διατηρώ διπλό ταμείο στον δήμο. Ένα μαύρο και ένα άσπρο.Δεν νιώθω ούτε είμαι παράνομος, είμαι ο πιο διαφανής που υπάρχει, οποιοσδήποτε θέλει μπορεί να έρθει και να το δει στο ταμείο, και τα έσοδά του και τα έξοδά του, και αυτός είναι ο λόγος που έχω κρατήσει μία κοινωνία όρθια».

Αμέσως μετά τις δεύτερες βουλευτικές εκλογές του 2015 προήχθη στο σημερινό κυβερνητικό του αξίωμα, όπου εντυπωσίασε με λόγο, οοποίος, κατά πολλούς, υπερβαίνει τα τετριμμένα της πολιτικής ζωής:

Για δημοσιογράφο: «Έπρεπε τότε να σηκωθώ επάνω και να πάει τρία μέτρα κάτω από τη γη, αλλά κράτησα την ψυχραιμία μου!».

Για τηλεοπτικούς σταθμούς: «Τώρα θα τα πούμε όλα με τα βοθροκάναλα της διαπλοκής, γιατί γυρνάει ο τροχός».

Για συνδικαλιστή: «Ντροπή να είσαι συνδικαλιστής μόνο της ανατομικής περιοχής των αιμορροΐδων».

Για την (επικείμενη;) έξοδο της Ελλάδας στις αγορές: «Και τώρα φάτε τα σ(υ)κώτια σας».

Και πολλές ακόμα, προς τον Ευάγγελο Βενιζέλο, τον Άδωνι Γεωργιάδη, μέχρι και τον Αντώνη Σαμαρά…

Διαφωνείς ή συμφωνείς…ένα είναι το σίγουρο, ο Παύλος Πολάκης, παρ’ ότι υπουργός, μιλάει με το ύφος και τον τρόπο που μιλάμε όλοι μας… χωρίς φόβο και ενοχές, και αυτό γιατί, όπως έχει δηλώσει ο ίδιος, «δεν χρωστάω σε κανέναν παρά μόνο στο κόσμο που με ανέδειξε, για να κάνω λίγο καλύτερη τη ζωή του».

Στη γενέτειρα

Ως άνθρωπος στις συναναστροφές του, παραμένει απλός. Πάει νωρίς στο υπουργείο ενώ όταν είναι στην εκλογική του περιφέρεια, τα Χανιά, θα τον δεις να κυκλοφορεί χωρίς συνοδεία στην πόλη και να πίνει συχνά, μόνος, τον καφέ του στην πλατεία Δικαστηρίων.

Είναι διεκδικητικός ως τοπικός βουλευτής (για παράδειγμα, όπως γνωρίζει το «Π», πρόσφατα ζήτησε από τη Γενική Γραμματεία Αθλητισμού την κατασκευή γηπέδου 5×5 στο ΦραγκοκάστελοΣφακίων, μια περιοχή που το χειμώνα είναι πιθανόν να μην έχει ούτε έναν κάτοικο!)κι έχει δημιουργήσει έναν τοπικό μηχανισμό που υπερβαίνει τα όρια του ΣΥΡΙΖΑ.

Όσο για τις «φαρμακερές» ατάκες του, σε συνέντευξη που έδωσε πρόσφατα στη δημόσια τηλεόραση, κατά την παραμονή του στη Σύρο για το Αναπτυξιακό Συνέδριο, είπε ότι «η εικόνα που προσπαθούν να διαμορφώσουν ορισμένοι δημοσιογράφοι σε σχέση με την επιθετικότητα του χαρακτήρα μου δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Διότι, πρώτα απ’ όλα, πρέπει να δούμε την ουσία αυτών που λέει κάποιος κι όχι πώς τα λέει!».

 

Σχολιάστε ...