Ένα μείγμα παροχολογίας, σκανδαλολογίας και ακραίας πόλωσης φαίνεται πως αποτελεί τη συνταγή που έχει επιλέξει το Μαξίμου για τη μακρά προεκλογική περίοδο.

Το έδειξαν οι μέχρι τώρα τοποθετήσεις των κυβερνητικών παραγόντων, το επιβεβαίωσε αυτό το Σαββατοκύριακο από το βήμα της ΔΕΘ και ο πρωθυπουργός.

Παρότι η επόμενη μέρα των μνημονίων κάθε άλλο παρά ρόδινη είναι (τα σπρεντ στα ελληνικά ομόλογα έχουν φτάσει σε απολύτως απαγορευτικά ύψη, το Χρηματιστήριο, στον βαθμό που μπορεί να θεωρηθεί ένας δείκτης εμπιστοσύνης, βρίσκεται στα τάρταρα και οι αγορές μάς γυρίζουν ξανά την πλάτη), η κυβέρνηση, με τον συνήθη λαϊκισμό που τη διακρίνει, ετοιμάζεται για μια προεκλογική δόση παροχολογίας.

Πέραν των υποσχέσεων και των παροχών για την επόμενη περίοδο έχει αποφασιστεί να ανασυρθούν από το «χρονοντούλαπο της ιστορίας»… σκελετοί σκανδάλων και δικαστικές υποθέσεις πολιτικού ενδιαφέροντος, που εκκρεμούν. Με πρώτη από όλες αυτήν της Novartis, παρά το γεγονός ότι μέχρι σήμερα δεν έχει φέρει κανένα αποτέλεσμα. Παράλληλα θα εντατικοποιηθούν οι επιθέσεις κατά του αρχηγού της ΝΔ Κυριάκου Μητσοτάκη, παρουσιάζοντάς τον ως έρμαιο της «Ακροδεξιάς» και ελεγχόμενο από τους Άδωνι Γεωργιάδη και Μάκη Βορίδη. Άλλωστε, ο αντιπρόεδρος και ο τομεάρχης Εσωτερικών της ΝΔ «φωτογραφίζονται» συχνά από τα φιλοκυβερνητικά Μέσα ως εμπλεκόμενα πρόσωπα στην υπόθεση Novartis , έστω και αν δεν έχει γίνει γνωστό κανένα στοιχείο από την εισαγγελική έρευνα που να το αποδεικνύει.

Το ίδιο «παιχνίδι» θα παίξει ο κ. Τσίπρας και με την παροχολογία. Υποσχέσεις για αυξήσεις μισθών, μειώσεις φορολογίας , «13η σύνταξη», εφάπαξ επιδόματα και χαρτζιλίκια, ακοστολόγητες ελαφρύνσεις, οικοδόμηση «νέου κοινωνικού κράτους» (την ώρα που παραδέχονται ότι 35.000 παιδιά μένουν εκτός βρεφονηπιακών και παιδικών σταθμών), όλα βέβαια μέσα στο πλαίσιο που επιτρέπουν τα δημοσιονομικά και τα… ματωμένα πλεονάσματα. Ελπίζοντας να παρασύρει τον κύριο αντίπαλό του, τον Μητσοτάκη, στο «προνομιακό» γι’ αυτόν γήπεδο του λαϊκισμού. Και να καλέσει τον λαό ν’ αποφανθεί διά της ψήφου του ποιον… από τους δύο «εμπιστεύεται» περισσότερο στο συγκεκριμένο γήπεδο!

Ο κ. Μητσοτάκης έχει βεβαίως επιλέξει να μην απαντάει στην ίδια «γλώσσα» με τον πρωθυπουργό. Δεν τάζει λαγούς με πετραχήλια, επιχειρεί να δείξει ότι τις όποιες (αναγκαίες για να κινηθεί η αγορά, να προκύψει ανάπτυξη) ελαφρύνσεις θα τις αντισταθμίσει απολύτως με περιορισμό της σπατάλης και του πελατειακού κράτους.

Tα δύσκολα βέβαια για τον αρχηγό της Νέας Δημοκρατίας θα αρχίσουν αμέσως, από την επομένη των εκλογών, καθώς θα έχει να αντιπαλέψει με μια βαθιά ριζωμένη νοοτροπία που το πολιτικό σύστημα, και ιδιαίτερα η σημερινή κυβέρνηση, έχει ενσπείρει στην κοινωνία. Το στοίχημά του είναι αν θα κατορθώσει να ξεριζώσει την αρρωστημένη αυτή νοοτροπία πολλών δεκαετιών. Τη νοοτροπία της παροχολογίας, του πελατειακού κράτους, της συνδικαλιστικής διαφθοράς, της επιλογής λαοπλάνων στη διακυβέρνηση της χώρας με αντάλλαγμα το «βόλεμα» της συνενοχής.

Η συγκεκριμένη στάση σωφροσύνης και λογικής που επιδεικνύει τώρα ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν αρκεί από μόνη της για να κάνει την επιβεβλημένη διαφορά. Σημασία έχει αν και η ελληνική κοινωνία, μετά την τεράστια κρίση, που βίωσε τα δέκα τελευταία χρόνια, αναγνωρίζει και τις δικές της ευθύνες για την αποδοχή αυτής της νοοτροπίας. Αν είναι διατεθειμένη να δει και να παραδεχθεί ότι το «νέο» που επέλεξε με γνώμονα τον θυμό, την οργή και την απελπισία της, αποδείχθηκε σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, σε σχέση με τις περιόδους διακυβέρνησης των «άλλων», σε… παλαιότερο, χειρότερο, αναποτελεσματικότερο του παλαιού που ευαγγελίστηκε να καταργήσει. Τρανή απόδειξη της αυτο-ακύρωσής τους, το «επιχείρημα» που ψελλίζουν όλο και συχνότερα στην αποδρομή τους: «Γιατί οι άλλοι ήταν καλύτεροι;».

Τώρα θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε όλοι μας ότι τα μεγάλα λόγια και οι ανεκπλήρωτες υποσχέσεις, όπως αυτές που θα ακούσουμε και πάλι στη ΔΕΘ, μόνο ανυποληψία και δεινά μεταφέρουν, τίποτε άλλο. Ανέμελες μέρες πρέπει να το πάρουμε απόφαση δεν βρίσκονται μπροστά μας. Για να μπορούμε να ελπίσουμε στο μέλλον μας, χρειάζονται θυσίες, σκληρή δουλειά, απαλλαγή από τις παθογένειες (τις δικές μας αλλά και του «συστήματος») του παρελθόντος, του ωχαδερφισμού, των ψευδαισθήσεων. Και βεβαίως, πάνω απ’ όλα, σοβαρή διακυβέρνηση. Τίποτε άλλο.

του Φώτη Σιούμπουρα

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο

Σχολιάστε ...