Η αγάπη του για την εξουσία ξεκίνησε από τη διεκδίκηση της δημαρχιακής Αρχής του μεγαλύτερου δήμου της Ελλάδας και συνεχίστηκε με τον «ελληνικό εφιάλτη» των μνημονίων. Ξεκίνησε να αλλάξει την Ευρώπη και το μόνο που άλλαξε ήταν το αριστερό πρόσημο που με καμάρι φόραγε, δίκην κονκάρδας, στο πέτο του. Γνώριζε ότι μπορεί να κερδίσει την εξουσία, έχοντας ιδεολογική ηγεμονία στη βάση μιας κοινωνικής συμμαχίας, όταν θα ερχόταν η ώρα. Και ήρθε με τους «αγανακτισμένους»!

Άντεξε σε εσωτερικούς εμφυλίους του κόμματός του και αποδείχτηκε πολύ σκληρός για να «χάσει» την πρωτοκαθεδρία. Κέρδισε την εξουσία και το ραντεβού της Αριστεράς με την ιστορία.

Με μικρή πολιτική εμπειρία επιβίωσε στα μυστικά κονκλάβια της Ευρώπης, ανάμεσα σε Κύκλωπες και Λαιστρυγόνες.

Ηγέτης ενός μικρού, κλειστοφοβικού κομματικού σχεδιασμού με αγκυλώσεις και προκαταλήψεις, κατάφερε να περάσει μια εικόνα αρχηγού ανοιχτών οριζόντων. Με τα γνωστά σε όλους προεκλογικά τερτίπια του, κατάφερε να μας ξαναβάλει στο «τρυπάκι» των μνημονιακών υποχρεώσεων, την ώρα που βγαίναμε, και να ακριβοπληρώσουμε το πρώτο εξάμηνο της θητείας του με ένα καινούργιο, πιο επαχθές εισιτήριο. Και με έναν μοναδικό τρόπο, με ανεξάντλητη εφευρετικότητα προπαγανδιστικού λόγου, κατόρθωσε να σταθεί στα πόδια του, να επανεκλεγεί. Φόρτωσε και πάλι τα βάσανα του ελληνικού λαού στους κακούς ξένους και στο παλιό διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα. Τα «ευγενή αντίδοτα» για κάθε πολιτική του αστοχία, με χρήση επαναλαμβανόμενη.

Ένα χαρισματικό πρόσωπο, ένα πολιτικό αστέρι ή ένας λαϊκιστής. Οι γνώμες διίστανται. Σίγουρα όμως ένα πολιτικά «κορακοζώητο» πρόσωπο, που εκμεταλλεύεται ανενδοίαστα τους μύθους της Αριστεράς και τις αδυναμίες των Ελλήνων πολιτών. Από ταραχοποιός ηγέτης, αγαπητό παιδί στα ευρωπαϊκά σαλόνια. Οσφυοκαμψία για επικριτές, διπλωματική ευελιξία για φίλους και συμμαχητές. Ένα πολιτικό φαινόμενο που κινείται με την ίδια ευκολία σε αντάρτικες παρελάσεις και σε νεοφιλελεύθερα σαλόνια. Το πορτρέτο του μπορεί να σταθεί ανάμεσα στον Άρη Βελουχιώτη και Ντόναλντ Τραμπ.

Έδωσε στην εξάμηνη παρένθεση της διακυβέρνησης του κόμματός του παράταση τριών ετών έως τώρα, και με αξιώσεις για ακόμη μεγαλύτερη διάρκεια. Πολλοί πιστεύουν ότι θα τιμωρηθεί στις προσεχείς εκλογές, χωρίς όμως να βάζουν και στοίχημα. Το αντίπαλον δέος δεν εγγυάται τη νίκη, για τους γνωστούς λόγους. Κουρασμένοι από τα αποδυτήρια, λόγω παλαιότητας των προσώπων. Αυτή είναι η αλήθεια κι αν ενοχλεί ορισμένους, δεν έχουν παρά να περιμένουν τα αποτελέσματα το βράδυ των εθνικών εκλογών.

Όσοι ονειρεύονται ένα πολιτικό «bataclan» για τον ΣΥΡΙΖΑ στις προσεχείς εκλογές, λόγω Μακεδονικού και δημοσκοπικών ευρημάτων, θα πρέπει πρώτα να υπολογίσουν τις εξής παραμέτρους:

Ήδη για τη στάση του στο Μακεδονικό, ο ξένος παράγοντας μόνο επαίνους έχει.

Οι προβλέψεις είναι αδύνατες εκτός κάλπης, η συμπεριφορά του εκλογικού σώματος κυκλοθυμική, και οι πολιτικές συνθήκες αλλάζουν πολύ γρήγορα.

Ο ίδιος έκανε στροφή στην πολιτική του πορεία «αγκαλιάζοντας» τον ξένο παράγοντα, με τις επιλογές του στο Μακεδονικό, περιμένοντας να του δοθούν οικονομικές παροχές που θα ενισχύσουν το προεκλογικό του αφήγημα. Φυσικά, με την «καθαρή έξοδο» από τα μνημόνια.

Οι δημοσκοπήσεις δεν είναι ζώνη ασφαλείας, για εκλογικά αποτελέσματα. Μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να είναι σε αποδρομή, αλλά το προφίλ του αρχηγού του ακόμη κρατάει γερά. Θα είναι το ατού, το asset του κόμματος στις εθνικές εκλογές, όποτε κι αν γίνουν.

Πολιτικά «κορακοζώητος»!

του Θανάση Παπαμιχαήλ, επικοινωνιολόγου

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο

Σχολιάστε ...