Άρθρα Φώτης Σιούμπουρας

Πώς αντιμετωπίζεις τις προκλήσεις Ερντογάν;

Πώς πρέπει να αντιμετωπίσει η χώρα μας την κλιμάκωση της τουρκικής προκλητικότητας και κυρίως πώς έπρεπε ή πρέπει να αντιδράσει τώρα που ο Ταγίπ Ερντογάν αμφισβητεί εμπράκτως τόσο την κυριαρχία της Κύπρου όσο και την ελληνική θέση για την υφαλοκρηπίδα, που ανήκει στο Καστελόριζο, στην Κρήτη και σε άλλα νησιά;

Ελλείψει χάραξης μιας ενιαίας εθνικής πολιτικής, οι απαντήσεις στο ερώτημα είναι πολλές και ποικίλες τις ημέρες αυτές. Από το να επιδείξουμε σύνεση και ψυχραιμία και να αποφύγουμε την κλιμάκωση της κρίσης ή την «ΑΟΖοποίηση» της εξωτερικής μας πολιτικής, μέχρι τη «δυναμική» αντιμετώπιση. Ο πρωθυπουργός το ξεκαθάρισε από την αρχή.Όσοι αμφισβητούν τα κυριαρχικά μας δικαιώματα να γνωρίζουν ότι θα βρουν απέναντί τους όχι μόνο την Ελλάδα, αλλά και τους Ευρωπαίους συμμάχους μας», είπε. Απαραίτητη και θεσμικά ορθή η επισήμανση. Και πολύ καλά ο Έλληνας πρωθυπουργός έθεσε το θέμα της τουρκικής προκλητικότητας σε ΝΑΤΟ και Ευρωπαϊκή Ένωση (το ίδιο θα κάνει και κατά τη συνάντησή του με τον πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ στις 7 Ιανουαρίου), ζητώντας στήριξη των ελληνικών θέσεων και καταδίκη της γείτονος. Και βεβαίως ορθώς έπραξε και συναντήθηκε με τον Τούρκο ομόλογό του,στον οποίο έθεσε συγκεκριμένες θέσεις αναφορικά με την ανάγκη σεβασμού του Διεθνούς Δικαίου και των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας μας.

Όμως κατά πόσον οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι αποτελούν επαρκές αποτρεπτικό φόβητρο για όσους επιβουλεύονται τα κυριαρχικά μας δικαιώματα; Δυστυχώς, πέραν της φραστικής καταδίκης και της επιβολής οικονομικών κυρώσεων, η ΕΕ αδυνατεί να επιβάλει το Διεθνές Δίκαιο. Ούτε διπλωματικά ούτε στρατιωτικά, αν ο μη γένοιτο χρειαστεί ποτέ.

Το ΝΑΤΟ είναι άλλη υπόθεση. Ακολουθώντας την πολιτική των ίσων αποστάσεων, μπορεί πράγματι να μην επιθυμεί τη σύγκρουση δύο μελών του, αλλά από αυτό μέχρι του να τραβήξει το αυτί του Ερντογάν, του στρατηγικά υπερπολύτιμου εταίρου για το ίδιο, είναι μεγάλη απόσταση.

Υπάρχει και ο ασύμμετρος παράγων, που έχει να κάνει με τον Ντόναλντ Τραμπ. Μία καταδίκη από μέρους του Αμερικανού προέδρου της τουρκικής προκλητικότητας, την οποία θα επιδιώξει ο κ. Μητσοτάκης, θα είναι σημαντική. Μην ξεχνάμε όμως ότι ο Ταγίπ Ερντογάν,μετά τη συνάντησή του με τον Τραμπ στον Λευκό Οίκο πριν από λίγο καιρό, δείχνει πανίσχυρος και αχαλίνωτος στις κινήσεις του, αδιαφορώντας για διεθνείς συμβάσεις και Διεθνές Δίκαιο. Και βέβαια,από τη στιγμή που η Τουρκία και ο Ερντογάν χτίζουν δικό τους Δίκαιο, είναι φανερό ότι ίσως πρέπει να λειτουργήσουμε κι εμείς «διαφορετικά», πιο δυναμικά,αποτρεπτικά στα τετελεσμένα που πάει να δημιουργήσει η Τουρκία.

Ορθώς βεβαίως επιχειρούμε την αξιοποίηση της διπλωματίας και του Διεθνούς Δικαίου, αλλά ίσως πρέπει να σκεφτούμε ότι η επίκλησή του δεν αρκεί από μόνη της. Μήπως οι καιροί απαιτούν και όσο το δυνατόν πιο ρεαλιστικές προσεγγίσεις και αντίστοιχες δράσεις; Μήπως, για παράδειγμα, καθίσταται επιτακτική ανάγκη τώρα η τάχιστη υλοποίηση ενός εξοπλιστικού προγράμματος πέραν της επιχειρησιακής αναβάθμισης του υφιστάμενου υλικού;Μήπως, αντί να συζητάμε αν θα δοθεί ένα ακόμη έκτακτο μικρό βοήθημα, σε ανέργους, πολύτεκνους και ΑΜΕΑ, θα είχε νόημα στις συνθήκες που διαμορφώνονται να συζητούσαμε για τη μέγιστη δυνατή θωράκιση της χώρας;

Επιτακτική όμως ανάγκη πέραν όλων των άλλων είναι οι πολιτικές μας δυνάμεις να κάτσουν σε ένα τραπέζι και να χαράξουν μια στρατηγική. Μια εθνική στρατηγική. Επιτέλους να δρομολογήσουμε μια πορεία και να την ακολουθήσουμε. Ναι, ορθόν είναι να μη φτάσουμε σε ακραίες εκρηκτικές, πολεμικές καταστάσεις. Όμως κάποια καμπανάκια έχουν χτυπήσει. Μήπως δεν πρέπει να κάνουμε ότι δεν τα ακούμε;

του Φώτη Σιούμπουρα

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο

Σχολιάστε ...

NEWSLETTER



Focus-On

Εφημερίδες

Διαβάστε όλες τις εφημερίδες online

ΑΡΧΕΙΟ

Karfitsa