Πολιτική Συνεντεύξεις

Σοφία Βούλτεψη στο «Π»: Πολιτική και δημοσιογραφία είναι αδέλφια… δίδυμα

Σε μια αποκαλυπτική συνέντευξη στο «Π», η Σοφία Βούλτεψη μας εξηγεί πως η ενταξιακή πολιτική της κυβέρνησης είναι προς όφελος των Ελλήνων πολιτών, μας αναλύει την αντιπολιτευτική τακτική του ΣΥΡΙΖΑ και θυμάται τη σύλληψη του πατέρας της από τη χούντα και την απειλή του περίστροφου προς την ίδια. Επίσης, όπως λέει, έχει πάντα στο μυαλό της τα λόγια του πατέρα της, πως η δημοσιογραφία και η πολιτική είναι αδέρφια δίδυμα, ενώ μιλά και για τις πιο δύσκολες δημοσιογραφικές αποστολές που κάλυψε.

Κατά τη γνώμη σας, μετά την πανδημία, ποια είναι η επόμενη πρόκληση που θα κληθεί να αντιμετωπίσει η κυβέρνηση;

Χωρίς αμφιβολία, η ανάταξη της οικονομίας, η επιστροφή στην κανονική λειτουργία της, οι επενδύσεις και η δημιουργία θέσεων εργασίας. Σ’ αυτή την επίπονη και απαιτητική διαδικασία, σημαντικό ρόλο θα παίξει η βοήθεια μέσω του Ταμείου Ανάκαμψης, που αποτελεί τη μεγαλύτερη ευρωπαϊκή επιχείρηση για την ενίσχυση των ευρωπαϊκών οικονομιών και κοινωνιών. Η επόμενη μέρα πρέπει να βρει την Ελλάδα έτοιμη να αξιοποιήσει αυτά τα χρήματα και εκεί έχει ρίξει όλο το βάρος της η κυβέρνηση. Δώσαμε με επιτυχία τη μάχη κατά της πανδημίας και την κερδίσαμε. Με σχέδιο, στρατηγική και το βλέμμα στραμμένο στην κοινωνική συνοχή, θα δώσουμε και την επόμενη μάχη.

Διάβασα ένα άρθρο σας τις προάλλες που αναφερόταν στην αντιπολιτευτική τακτική του ΣΥΡΙΖΑ, προκειμένου να επανέλθει στην εξουσία μέσω της απλής αναλογικής. Πώς πιστεύετε ότι μπορεί να γίνει αυτό;

Ο ΣΥΡΙΖΑ, από την αρχή, προχώρησε στην αλλαγή του εκλογικού συστήματος, επειδή γνώριζε ότι θα χάσει τις εκλογές και ήθελε με αυτόν τον τρόπο να επιδιώξει την επιστροφή του στην εξουσία μέσω της αδυναμίας σχηματισμού αυτοδύναμης κυβέρνησης. Άλλωστε, ο ΣΥΡΙΖΑ τρέφεται από τις διαλυτικές καταστάσεις. Πρότυπά τους, όπως επανειλημμένα έχουν διακηρύξει σε όλους τους τόνους, είναι η Ισπανία και η Πορτογαλία, όπου έχουν σχηματιστεί κυβερνήσεις μειοψηφίας και επιβιώνουν είτε διά της αποχής κάποιων κομμάτων είτε επειδή κάθε νόμος ψηφίζεται μεμονωμένα, με τη δεδηλωμένη να έχει ουσιαστικά καταργηθεί. Γι’ αυτό, άλλωστε, οι Ισπανοί έχουν πάει στις κάλπες τέσσερις φορές μέσα σε τέσσερα χρόνια. Έχουμε, επομένως, να κάνουμε με ένα σχέδιο διάλυσης της χώρας, που πιστεύω ότι τελικά θα ανατραπεί. Όχι μόνο επειδή ο Κυριάκος Μητσοτάκης κυριαρχεί χάρη στον αποτελεσματικό τρόπο με τον οποίο κρατάει το τιμόνι της χώρας, αλλά και επειδή είναι αποφασισμένος να τιμήσει μέχρι τέλους την εντολή που έλαβε από τον ελληνικό λαό, δημιουργώντας μια διαφορετική Ελλάδα, που θα στηρίζεται στις δυνάμεις της. Στο τέλος της ημέρας, ο λαός θα κρίνει ποιος οδήγησε με ασφάλεια τη χώρα έξω από την κρίση και εργάστηκε για την ανάταξή της.

Για να περάσουμε και στα υπουργικά καθήκοντα. Σας έχω ακούσει να λέτε το τελευταίο διάστημα πως η ενταξιακή πολιτική των μεταναστών μπορεί να είναι προς όφελος των Ελλήνων φορολογουμένων. Εξηγήστε μας πώς το εννοείτε αυτό.

Έχω επανειλημμένα πει πως μεταναστευτική πολιτική μόνο με αφίξεις δεν είναι μεταναστευτική πολιτική. Το μεταναστευτικό ζήτημα αντιμετωπίζεται με μια σοβαρή πολιτική επιστροφών ή απελάσεων, φύλαξη των συνόρων και μείωση των ροών και, τελικά, ένταξη. Η Ελλάδα τιμά απαρέγκλιτα τις διεθνείς συνθήκες, η εφαρμογή των οποίων αποτελεί υπαρξιακό ζήτημα για τη χώρα. Επομένως, εφαρμόζει απόλυτα τη Σύμβαση της Γενεύης για τους πρόσφυγες, που η χώρα μας κύρωσε το 1959 επί Κωνσταντίνου Καραμανλή. Είναι ξεκάθαρο: Όσοι δεν δικαιούνται να βρίσκονται στη χώρα πρέπει να φύγουν. Όσοι δικαιούνται, μένουν για όσο διάστημα διαρκούν οι έκτακτες συνθήκες στις πατρίδες τους. Κατ’ αυτήν την έννοια, προσφέρουμε τη διεθνή προστασία σε όσους χρειάζονται την προστασία μας. Το χάος που είχε προκληθεί στο παρελθόν απέβαινε σε βάρος των ανθρώπων που χρειάζονται τη βοήθειά μας. Για όσο διάστημα βρίσκονται εδώ, οι άνθρωποι αυτοί πρέπει να μπορούν να στέκονται στα πόδια τους, ώστε να μην επιβαρύνονται οι Έλληνες φορολογούμενοι.

Έχω την αίσθηση, όμως, ότι η έννοια της ένταξης έχει παρεξηγηθεί τα τελευταία χρόνια. Τι λέτε;

Η ένταξη, κα Καραβοκύρη, είναι μια πολύ σοβαρή διαδικασία. Και είναι πολύ σοβαρή διαδικασία γιατί προσφέρει αυτονομία σ’ αυτούς τους ανθρώπους, μέσα από γνώσεις και δεξιότητες που θα τους βοηθήσουν είτε να μείνουν εδώ είτε να μετεγκατασταθούν σε κάποια άλλη χώρα. Η Ελλάδα δεν μπορεί να αντέξει μόνη της τόσο μεγάλο βάρος. Γι’ αυτό και δίνουμε μεγάλη σημασία στη διαδικασία των μετεγκαταστάσεων. Και εδώ ο επαγγελματικός προσανατολισμός είναι πολύ σημαντικός. Ήδη είναι έτοιμη η νέα Εθνική Στρατηγική, η οποία, πέρα από τα γνωστά μαθήματα ελληνομάθειας και γλωσσομάθειας, περιλαμβάνει και τον ευρωπαϊκό τρόπο ζωής, τους δημοκρατικούς θεσμούς, την ισότητα των φύλων, την αντιμετώπιση της ενδοοικογενειακής βίας και της εμπορίας ανθρώπων.

Πώς προχωράει το πρόγραμμα αποσυμφόρησης των δομών φιλοξενίας;

Τα νησιά έχουν αποσυμφορηθεί, ενώ στην ενδοχώρα έχουν μειωθεί σημαντικά οι δομές φιλοξενίας. Από πάνω από 100, έχουν μειωθεί στις 37. Έχει επιταχυνθεί η διαδικασία του ασύλου, ύστερα από την οποία ακολουθεί το ενταξιακό πρόγραμμα «Ήλιος», με την ευθύνη του Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης, ο οποίος εργάζεται και στον τομέα των οικειοθελών επιστροφών. Το ζήτημα των επιστροφών είναι πολύ σημαντικό. Λόγω της πανδημίας, αυτές έχουν σταματήσει σε όλον τον κόσμο, ενώ η Τουρκία δεν εφαρμόζει ούτε τις διμερείς συμφωνίες ούτε την Κοινή Δήλωση ΕΕ – Τουρκίας του 2016. Επιπλέον, εδώ και έναν χρόνο, αρνείται κάθε επιστροφή, με πρόσχημα την πανδημία. Χρειαζόμαστε την ευρωπαϊκή αλληλεγγύη και το επαναλαμβάνουμε σε όλους τους τόνους.

Έχετε αναλάβει ένα πολύ «ευαίσθητο» χαρτοφυλάκιο, το οποίο εκτός από την ένταξη περιλαμβάνει και το ζήτημα των ασυνόδευτων παιδιών. Τι κατάσταση επικρατεί σήμερα;

Η Ειδική Γραμματεία Προστασίας Ασυνόδευτων Ανηλίκων δημιουργήθηκε με προσωπική απόφαση του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη και η δύσκολη αποστολή ανατέθηκε στην κα Ειρήνη Αγαπηδάκη. Μέσα σε έναν χρόνο πετύχαμε όσα καμιά άλλη χώρα δεν κατάφερε. Είμαστε πρότυπο για όλο τον κόσμο και η Ειδική Γραμματεία, όπως συνηθίζω να λέω, είναι το πετράδι στο στέμμα μας. Διασώθηκαν πάνω από 5.000 παιδιά που ζουν τώρα σε ασφάλεια και εντάσσονται κανονικά. Πολλά από αυτά μετεγκαθίστανται σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Ωστόσο, πρέπει και ως προς αυτό το ευαίσθητο θέμα να υπάρξει ευρωπαϊκή αλληλεγγύη. Δεν μπορούν να μας κουνάνε συνεχώς το δάχτυλο και, όταν έρχεται η ώρα, να διαπραγματεύονται επί μήνες για να πάρουν πέντε ή δέκα παιδιά. Η Ελλάδα είναι χώρα πρώτης υποδοχής και διέλευσης, οφείλουν να το καταλάβουν όλοι.

Από όσο γνωρίζουμε, μεγαλώσατε μέσα σε μια οικογένεια πολιτικοποιημένη. Τι έχει μείνει χαραγμένο στη μνήμη σας από τα παιδικά σας χρόνια;

Φυσικά, το ξημέρωμα της 21ης Απριλίου, όταν ήλθαν να συλλάβουν τον πατέρα μου. Εκείνος είχε ήδη βγει στην παρανομία με τη βοήθεια της μητέρας μου. Θυμάμαι έντονα ότι με είχαν αρπάξει, μου είχαν βάλει ένα περίστροφο στην πλάτη και φώναζαν: «Βγες, κρατάμε την κόρη σου!». Θυμάμαι τη γιαγιά Σοφία, μεγάλο θύμα της Γενοκτονίας των Ποντίων, να τρέχει και να προσπαθεί να με αποσπάσει από τα χέρια τους. Και θυμάμαι να της φωνάζω «μη γιαγιά, μη γιαγιά», προφανώς αντιλαμβανόμενη τον κίνδυνο. Με εντολή της χούντας, ο πατέρας μου διεγράφη από την ΕΣΗΕΑ και καταλήξαμε ανασφάλιστοι. Όταν κάποτε κινδύνευσα από πνευμονία, χρειάστηκε να νοσηλευτώ κρυφά σε ιδιωτική κλινική, με ευθύνη του αείμνηστου αρχιάτρου του ΕΔΟΕΑΠ Βασίλη Σπανού. Γι’ αυτό και λέω πάντα πως η δημοκρατία δεν είναι κάτι το δεδομένο. Βρίσκω αποκρουστικές τις συγκρίσεις μεταξύ χούντας και δημοκρατίας. Δεν χρειάζεται να βρεθούμε με το περίστροφο στην πλάτη για να το καταλάβουμε!

Τι είναι αυτό που θυμάστε πιο έντονα από τον πατέρα σας, Γιάννη Βούλτεψη;

Τόσο εγώ όσο και οι αναρίθμητοι μαθητές του έχουμε να θυμηθούμε κάτι από τα αξέχαστα χρόνια της μαθητείας μας κοντά του. Προσωπικά, τον θυμάμαι να παίρνει το πρώτο μου κείμενο και να το σχίζει. «Μα δεν το διάβασες», διαμαρτυρήθηκα. «Δεν χρειάζεται, παιδί μου, ξέρω, ξαναγράψτο», απάντησε. Το δεύτερο απλά το τσαλάκωσε και το πέταξε στο καλάθι. Διάβασε το τρίτο. Και το γέμισε διορθώσεις με ένα κόκκινο στιλό. Μεγάλη περιπέτεια, αλλά μάθαμε να γράφουμε.

Ποια στοιχεία του χαρακτήρα σας έχετε πάρει από εκείνον και ποιο είναι το μάθημα ζωής που έχετε λάβει από εκείνον;

Λένε ότι του μοιάζω αρκετά. Πιστεύω ότι αυτό που μου μετέδωσε είναι η αγάπη για τη δημοκρατία, την ελευθερία της γνώμης, την ελευθερία του Τύπου. Με έμαθε να απαντώ σε όλες τις επιθέσεις με επιχειρήματα και στοιχεία. Να υπηρετείς την αλήθεια και να πολεμάς το ψέμα, έλεγε. Αυτό έκανα και όταν έγινα η πρώτη γυναίκα κυβερνητική εκπρόσωπος, επί Σαμαρά.

Ακολουθήσατε τον δρόμο που χάραξε ο πατέρας σας. Γίνατε δημοσιογράφος. Γιατί επιλέξατε τον δρόμο της δημοσιογραφίας;

Γεννήθηκα και μεγάλωσα μέσα στις εφημερίδες και στα δημοσιογραφικά γραφεία. Όταν ο πατέρας μου βρέθηκε αυτοεξόριστος στην Ιταλία, άρχισα από πολύ μικρή να τον βοηθώ στην έκδοση των αντιστασιακών εντύπων «Ελεύθερη πατρίδα» και «Ελεύθερη Ελλάδα». Δεν ήμουν τότε σε θέση να γράψω, αλλά βοηθούσα σε όλες τις άλλες δουλειές. Καταλαβαίνεις πως μπροστά μου υπήρχε μόνο ένας δρόμος: Η δημοσιογραφία. Και δεν την εγκατέλειψα ποτέ.

Τι σας έλεγε ο πατέρας σας για την πολιτική και τη δημοσιογραφία;

Μου έλεγε ότι «είναι αδέλφια δίδυμα». Ότι αποτελούν μια αποστολή. Ασχολήθηκα και ασχολούμαι και με τα δύο, στηριζόμενη στην ανάγκη να υπηρετούμε όλοι το κοινό καλό. Η καλή δημοσιογραφία και η καλή πολιτική βοηθούν να γίνει η ζωή των ανθρώπων καλύτερη.

Γνωρίζω πολύ καλά πως αγαπήσατε πολύ τη δημοσιογραφία και την υπηρετήσατε πιστά. Ποια ήταν η πιο δύσκολη στιγμή στη δημοσιογραφική σας πορεία;

Όπως ξέρεις, ειδικότητά μου είναι το διεθνές ρεπορτάζ. Πιστεύω πως μόνο όταν γνωρίζουμε τι γίνεται στον υπόλοιπο κόσμο μπορούμε να δίνουμε πολύπλευρη και αντικειμενική ενημέρωση. Η πιο δύσκολη στιγμή; Υπήρξαν πολλές, αλλά δεν τις ένιωσα. Σου φαίνεται περίεργο;

Ναι λίγο..

Και όμως, πίστεψέ με. Αισθάνομαι ότι δεν έχω εργαστεί, ότι δεν έχω κουραστεί, ότι είχα την τύχη να ζήσω το χόμπι μου ως επάγγελμα.

Ακόμα κι όταν καλύπτατε δύσκολες, εμπόλεμες αποστολές, ούτε τότε νιώσατε κούραση;

Ναι, τότε υπήρχε κάτι που με καταπτοούσε: Όταν βρισκόμουν σε πολεμική αποστολή, καθυστερούσα να δώσω το ρεπορτάζ λόγω των συνθηκών, με ενημέρωναν πως είχαμε «κλείσει» και άκουγα τον αρχισυντάκτη να με ρωτάει: «Πόσοι νεκροί;». Έδινα τον αριθμό και άκουγα την απάντηση: «Εντάξει, πρόσθεσέ τους στους αυριανούς». Δεν μπόρεσα ποτέ να συμφιλιωθώ με τη βεβαιότητα του αυριανού θανάτου…

Συνέντευξη στην Άννα Καραβοκύρη

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο

 

Εφημερίδες

Διαβάστε όλες τις εφημερίδες online

ΑΡΧΕΙΟ

NEWSLETTER