Ομολογουμένως, μάλλον ανήκω σε μία μικρή μειοψηφία πολιτικών –ή και γενικότερα δημόσιων προσώπων– που εναντιώνονται στην «αποεθνοποίηση», «αποϊεροποίηση» και γενικώς, «ουδετεροποίηση» των κοινωνιών και των κρατών.

Προφανώς ανήκω ακόμα σε εκείνους τους ρομαντικούς που πιστεύουν ότι οι άνθρωποι πρέπει να είναι ίσοι αλλά όχι ίδιοι και τα κράτη εκπροσωπούν εθνότητες με διακριτά χαρακτηριστικά.

Μου φαίνεται παράδοξο, ακόμα και γελοίο, το γεγονός ότι ο δυτικός –και πιο προηγμένος βιοτικά και τεχνολογικά– κόσμος δείχνει πως… πασχίζει να αποκηρύξει αρχές και αξίες αιώνων που πέτυχαν όμως να εγκαθιδρυθούν μόλις πριν από 200-250 χρόνια, τότε που επικράτησαν και αναδείχθηκαν τα εθνικά κράτη μέσα από τις μεγάλες επαναστάσεις, όπως ο πόλεμος της ανεξαρτησίας των ΗΠΑ, η Γαλλική Επανάσταση και, φυσικά, η Εθνεγερσία του 1821, που έθεσε τις βάσεις δημιουργίας του νέου Ελληνικού Κράτους.

Αναρωτιέμαι γιατί κάποιοι πολύ ισχυροί του κόσμου αυτού επιδιώκουν με κάθε τρόπο τη μετατροπή των κρατών σε μία άοσμη και άγευστη «σούπα» και την τοποθέτηση των ιδεών του Διαφωτισμού και του ουμανισμού στο χρονοντούλαπο της ιστορίας;

Γιατί κάποιοι θέλουν τόσο πολύ την ξεθεμελίωση της χριστιανικής Ευρώπης και τη μετάλλαξή της σε μία άθρησκη «αλοιφή»;

Υποψιάζομαι ότι πίσω από αυτήν τη βίαιη προσπάθεια κρύβονται τεράστια συμφέροντα που προσπαθούν να μετατρέψουν τους λαούς σε ομογενοποιημένο πλήθος εργαζομένων και καταναλωτών, χαμηλών απαιτήσεων και οριζόντων.

Όλοι το ίδιο! Χωρίς καμία εθνική και θρησκευτική υπόσταση, χωρίς καν φύλο. Χωρίς προσωπικότητα και άποψη για τη ζωή. Χωρίς συναίσθηση των δικαιωμάτων, παρά μόνο των υποχρεώσεων που θα προκύπτουν για ένα «ον» που θα γεννιέται μόνο για να παράγει και να καταναλώνει.

Και αν, πράγματι, αυτός είναι ο στόχος τους και ο κόσμος που θέλουν να δημιουργήσουν, εννοείται ότι εγώ όχι μόνο δεν θα συνηγορήσω, αλλά θα τους πολεμήσω με όλες μου τις δυνάμεις.

Και να ξέρουν ότι θα χάσουν. Γιατί μπορεί να ανήκω στη μειοψηφία των πολιτικών και των δημοσίων προσώπων, αλλά ανήκω στην συντριπτική πλειοψηφία των απλών πολιτών αυτού του τόπου, αλλά και κάθε τόπου όπου σήμερα δίνεται μία μεγάλη –αμυντική κυρίως– μάχη για να διατηρηθούν ιδέες, αρχές και αξίες αιώνων. Σταδιακά, βλέπουμε πως αυτή η μάχη γίνεται και επιθετική. Και σε κάθε επίθεση που εκδηλώνεται από τις κοινωνίες, διαλύονται κυβερνήσεις και τρέμουν οι ισχυροί.

Αν θέλουν ας το αντιληφθούν αυτό και κάποιοι εδώ στην Ελλάδα, που παριστάνουν τους προοδευτικούς, τους υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τους μεταρρυθμιστές. Ας θυμηθούν τους στίχους του Γιάννη Ρίτσου, που μήτε «συντηρητικός» ή «λαϊκιστής», μήτε και «φασίστας» (κατά τη δική τους ορολογία) ποτέ υπήρξε: «Σε τούτα εδώ τα μάρμαρα κακιά σκουριά δεν πιάνει, μηδέ αλυσίδα στου Ρωμιού και στ’ αγεριού το πόδι». Και ας κάνουν τώρα, στροφή 180 μοιρών, γιατί διαφορετικά θα τους σαρώσει ο λαός…

του Νίκου Ι. Νικολόπουλου

Ανεξάρτητος βουλευτής και πρόεδρος Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος Ελλάδος

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο

 

 

Σχολιάστε ...