Σήμερα θα σας αναλύσουμε την κινεζική εισβολή στην περιοχή, μετά την απόσυρση της πλειοψηφίας των στρατιωτικών δυνάμεων των ΗΠΑ και το κενό που εκμεταλλεύεται το Πεκίνο.

Βλέπετε, εδώ βρίσκεται η αρχή του δυτικού σκέλους των νέων «δρόμων του μεταξιού», αυτών της κινεζικής πρωτοβουλίας «Μία Ζώνη, Ένας Δρόμος»: ένα πρόγραμμα κατασκευής αυτοκινητοδρόμων, σιδηροδρομικών γραμμών, λιμενικών υποδομών και πετρελαιαγωγών σε περισσότερες από εξήντα χώρες.

Οι στόχοι της Κίνας μέσω αυτού του προγράμματος, το οποίο αρκετοί συγκρίνουν με το αμερικανικό «σχέδιο Μάρσαλ» για την Ευρώπη μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, είναι να διασφαλίσει τη μεταφορά των προϊόντων της προς τα κύρια κέντρα κατανάλωσης της Ευρώπης, της Αφρικής και της Ασίας και να δημιουργήσει δυναμικούς οικονομικούς διαδρόμους, ικανούς να τονώσουν την ανάπτυξη, δημιουργώντας παράλληλα διπλωματικές συμμαχίες μακράς διάρκειας με τις επωφελούμενες χώρες.

Το δε Καζακστάν είναι υποχρεωτικό πέρασμα, λόγω της γεωγραφίας.

Ξεκινώντας από τις ανατολικές εσχατιές της Κίνας, περνώντας από το μεθοριακό κέντρο μεταφόρτωσης του Χόργκος, ένας αυτοκινητόδρομος θα διασχίσει τη χώρα με κατεύθυνση από τον Νότο προς τα βορειοδυτικά, για να φθάσει, το 2020, στη Δυτική Ευρώπη μέσω Μόσχας.

Ένας δεύτερος άξονας, σε σύνδεση με τον προηγούμενο, θα ενώσει τον Καύκασο με την Τουρκία, μέσω του λιμανιού του Ακτάου, στην ανατολική ακτή της Κασπίας Θάλασσας, ενώ ένας τρίτος θα φτάσει στο Ιράν μέσω του Ουζμπεκιστάν και του Τουρκμενιστάν. Προς το παρόν, τρένα προερχόμενα από την Κίνα ήδη διασχίζουν τις βόρειες επαρχίες του Καζακστάν.

Μια σιδηροδρομική γραμμή μεταφοράς εμπορευμάτων, που θα ενώνει το Γίβου, παράκτια πόλη της ανατολικής Κίνας, με το Λονδίνο, εγκαινιάστηκε τον Ιανουάριο του 2017, τρία χρόνια μετά τα εγκαίνια της γραμμής Γίβου-Μαδρίτης, που δρομολόγησε συμβολικά το πρόγραμμα.

Αξίζει όμως να τονιστεί πως η περιοχή δεν είναι μόνο κόμβος διέλευσης των κινεζικών προϊόντων. Είναι και στρατηγικό στήριγμα στην Κίνα. Μάλιστα το Καζακστάν έχει πολύ πλούσιο υπέδαφος, κυρίως σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο, ενώ είναι και ο μεγαλύτερος παραγωγός στον κόσμο σε ουράνιο.

Η πρωτοβουλία του «Δρόμου του μεταξιού» ανοίγει τον δρόμο για κινεζικές συμμετοχές στους ενεργειακούς πόρους και στη βιομηχανία παραγωγής ενέργειας του Καζακστάν. Προσφέρει επίσης μια βάση για τον έλεγχο των Ουιγούρων (τουρκόφωνοι), οι οποίοι κατοικούν στην αυτόνομη και έντονα αναπτυσσόμενη επαρχία Σιντζιάνγκ της δυτικής Κίνας, αλλά ζουν επίσης και από την άλλη πλευρά των συνόρων (230.000 από αυτούς στο Καζακστάν).

Φυσικά, η επιθετική πολιτική της Κίνας δημιουργεί προστριβές με το Κρεμλίνο, το οποίο θεωρεί (και δικαίως βάσει της ιστορίας) την περιοχή προτεκτοράτο της. Η ρωσική διατηρεί το καθεστώς της επίσημης γλώσσας και η χώρα έχει μια σημαντική σλαβική μειονότητα (4,5 εκατομμύρια άνθρωποι, περίπου το ένα τέταρτο του πληθυσμού), ενώ η Μόσχα συνεχίζει να εκτοξεύει τα διαστημόπλοιά της από το Μπαϊκονούρ, στο πλαίσιο μιας συμφωνίας ενοικίασης, που, το 2005, επεκτάθηκε μέχρι το 2050. Για να διατηρήσει το status quo η Ρωσία βασίζεται στην Ευρασιατική Οικονομική Ένωση (ΕΟΕ), η οποία τέθηκε σε ισχύ το 2015, συνδέοντας τη Ρωσία, τη Λευκορωσία, το Καζακστάν, την Κιργιζία και την Αρμενία.

Στο πλαίσιο αυτό παραθέτουμε:

«Σε αυτό το πολύ μεγάλο παιχνίδι έχει επιβληθεί ένα είδος συγκαλυμμένης συγκυριαρχίας (condominium) που ασκούν η Ρωσία και η Κίνα στο μεγαλύτερο μέρος της Κεντρικής Ασίας, τη στιγμή που οι αμερικανικές φιλοδοξίες στην περιοχή παραμένουν στάσιμες», επισημαίνει ο Ρενέ Κανιά, ερευνητής στο Ινστιτούτο Διεθνών και Στρατηγικών Σχέσεων (IRIS).

Αν βέβαια το Καζακστάν μέχρι τώρα εκμεταλλεύτηκε τους οικονομικούς πόρους που έδινε το Πεκίνο, τα ανταλλάγματα που ζητούν οι Κινέζοι γίνονται όλο και πιο «ακριβά». Στην ουσία, η Κίνα επιθυμεί μία de facto κατάκτηση της χώρας.

Αυτό αρχίζει να ενοχλεί το Κρεμλίνο, που βλέπει πως η πάγια κατάσταση τείνει να αλλάξει, και φυσικά την Ουάσινγκτον, που δεν επιθυμεί μία γιγάντωση της Κίνας.

Οι τρεις πόλοι (Κίνα, Ρωσία, ΗΠΑ) έχουν μεγάλα συμφέροντα στην περιοχή και το δεδομένο είναι πως οι προστριβές θα είναι όλο και συχνότερες. Ποια η μορφή αυτών… άγνωστο.

Όπως φυσικά και η στάση της Ελλάδας…

Άρθρο του Κυριάκου Βελόπουλου

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο που κυκλοφόρησε το Σάββατο 16/12

Σχολιάστε ...