Πέρα από τις ενδιαφέρουσες, αναμφίβολα, κυοφορούσες πολιτικές εξελίξεις, που αναμένεται να επιφέρει σε Σκόπια και Αθήνα αυτό το 64% των ψηφοφόρων που απείχε από το δημοψήφισμα για τη Συμφωνία των Πρεσπών, θα πρέπει να επισημανθεί πως το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας της περασμένης Κυριακής στη γειτονική μας FΥROM ήταν και ένα μήνυμα σωφρονισμού προς όλους εκείνους που περιφρόνησαν ή και καθύβρισαν κατά τον ιταμότερο τρόπο τα 2 εκατομμύρια δημοκρατικών πατριωτών.

Όλων εκείνων που διαδήλωσαν σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη κατά της Συμφωνίας, στην οποία προχώρησαν οι κυβερνήσεις των δύο χωρών χωρίς τη συναίνεση των δύο λαών. Και βέβαια έπεσαν αναμφίβολα θύματα του δημοψηφίσματος, πέραν της Συμφωνίας αυτής καθ’ εαυτής, και οι δύο πρωταγωνιστές πρωθυπουργοί Ελλάδας και Furom.

Ο Ζόραν Ζάεφ, ο οποίος βλέπει τη μεγαλύτερη και κρισιμότερη πολιτική του απόφαση για το μέλλον της χώρας να αποδοκιμάζεται εντονότατα και να απορρίπτεται πανηγυρικά από τον λαό. Kαι ο Αλέξης Τσίπρας που, με την αποδοκιμασία του λαού της FYROM προς τις Πρέσπες, είδε να καταρρακώνεται μία από τις κρισιμότερες πολιτικές επιλογές του.

Στην ομάδα των ηττημένων ανήκει επίσης ένα μεγάλο πλήθος Ευρωπαίων ηγετών σε πολλές ευρωπαϊκές πρωτεύουσες (Μέρκελ, Μακρόν, Γιούνκερ κ.λπ.) και η αμερικανική εξωτερική πολιτική. Όλοι έκαναν μεγαλεπήβολα σχέδια για τη θέση και την ισχύ του κρατιδίου στην ευρύτερη περιοχή, ως μέλους του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, σχέδια τα οποία τώρα παίρνουν αναβολή.

Έχει σημασία όμως να σταθεί κανείς και σε άλλες, πιο «γκρίζες» παραμέτρους, αφού επισημανθεί το γεγονός ότι η Συμφωνία των Πρεσπών, όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα, συνομολογήθηκε ερήμην και των δύο λαών υπέρ των οποίων έγινε. H συμφωνία, έτσι όπως μεθοδεύτηκε, το πότε ήρθε και το πώς συρρικνώθηκε εντυπωσιακά ο χρόνος που απαιτήθηκε για να «ξεπεραστεί» ένα πρόβλημα που ταλανίζει τις δύο χώρες μισό αιώνα, είναι τουλάχιστον άξιο προβληματισμού.

Στα Σκόπια σχεδιάσθηκε μια κυβερνητική αλλαγή, με την κατάλληλη εκμετάλλευση της διαφθοράς και των παρανομιών της προηγούμενης διακυβέρνησης. Στην Ελλάδα είναι στην εξουσία ένας «αριστερός» πρωθυπουργός που, πέρα από τη ρητορική (και τις ομολογηθείσες «αυταπάτες» του), με τις πράξεις και τη γενικότερη πολιτική του απέδειξε ότι είναι σε θέση να ικανοποιεί τη βούληση και τις απαιτήσεις του ευρωατλαντικού παράγοντα (λιτότητα, πλήρη προσαρμογή της ελληνικής πραγματικότητας στα όρντινα και στους σχεδιασμούς των –κατά τα άλλα– κακών ξένων), με αξιοθαύμαστη ομολογουμένως εσωτερική ηρεμία.

Η χρονική συγκυρία (οι γεωστρατηγικές εξελίξεις στην πετρελαιοφόρο Μ. Ανατολή, η «ανταρτοποίηση» της Τουρκίας, η απροκάλυπτη βουλιμία της Μόσχας για επέκταση και έλεγχο στα Βαλκάνια) απαιτεί την άμεση ένταξη των δυτικών Βαλκανίων στη δυτική σφαίρα επιρροής, την ένταξή τους στους δυτικούς γεωπολιτικούς σχεδιασμούς. Κομβικό πρόβλημα, η «εκκρεμότητα» του Σκοπιανού. Όχι μόνο για τα ίδια τα Σκόπια, αλλά για την Αλβανία, τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ, την ΕΕ, τη Βουλγαρία, φυσικά και την Ελλάδα.

Ποια καλύτερη ευκαιρία από την παρουσία, στην Αθήνα και στα Σκόπια, δύο «φιλικών και βολικών-λογικών» κυβερνήσεων, κατά πώς αναφέρεται και στα πρακτικά των δύο συσκέψεων των πολιτικών αρχηγών υπό τον πρόεδρο της FΥΡΟΜ, Ιβάνοφ, με αντικείμενο τις διαπραγματεύσεις με την Αθήνα.

Ένα επίσης ενδιαφέρον σημείο προβληματισμού είναι η αναποτελεσματικότητα των ασφυκτικών και απροκάλυπτων πιέσεων που άσκησαν ΕΕ, ΗΠΑ και ΝΑΤΟ, προκειμένου να εξασφαλίσουν το επιθυμητό αποτέλεσμα στο δημοψήφισμα. Το όλο σκηνικό είχε στηθεί έτσι ώστε η ένταξη των Σκοπίων στη «θεσμική Δύση» να λειτουργήσει ως δέλεαρ (και, όντως, είναι…) υπέρ του «Ναι». Παρά ταύτα, η απόρριψη (ουσιαστικά) της συμφωνίας και η περιφρόνηση της κοινωνίας στα ανταλλάγματα που της προσφέρθηκαν είναι αξιοσημείωτες.

Ειδικότερα για την ΕΕ, το «μήνυμα» που πήρε θα πρέπει να την προβληματίσει σοβαρά. Τα μετακομμουνιστικά Βαλκάνια εθνικό στόχο και όραμα είχαν πάντα την ένταξή τους στην ασφαλή (και προσοδοφόρα) οικογένεια της Ευρώπης. Στα Σκόπια, τους προσφέρθηκε εμφατικά και πιεστικά, πλην όμως η κοινωνία έμεινε στις (καλές ή κακές, άσχετο εν προκειμένω) εθνικιστικές εμμονές της, τα αλυτρωτικά της όνειρα! Μήπως θα πρέπει να αρχίσει να αναρωτιέται η ΕΕ αν η, με την ευρεία έννοια, «πολιτική» που εφαρμόζει τα τελευταία χρόνια στα Βαλκάνια, και φυσικά και στην Ελλάδα, κινδυνεύει να εξελιχθεί σε… βαλκανικό ανέκδοτο;

του Φώτη Σιούμπουρα

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο

Σχολιάστε ...