Όποιος κερδίσει τις επόμενες εκλογές πρέπει να λάβει υπ’ όψιν του ότι το χέρι του προκατόχου του στη χειραψία παράδοσης-παραλαβής θα έχει και μια νάρκη μεγάλης ισχύος. Την οποία θα πάρει θέλει-δεν θέλει.

Κι αν ο επόμενος είναι ο ίδιος ο σημερινός πρωθυπουργός, όλο και κάτι θα σκαρφιστεί για να παραπλανήσει τον λαό για την έκρηξη. Θα φταίνε οι κακοί ξένοι, οι ανάλγητες αγορές, οι ακροδεξιοί, η αντιπολίτευση. Όρεξη να ’χει ν’ ακούει ο λαός.

Αν δεν είναι όμως ο Τσίπρας , ο λαός πρέπει να ξέρει ότι η «βόμβα» μπορεί να σκάσει στα χέρια του τότε πρωθυπουργού κι αυτός (ο λαός) θα πληρώσει για όλες τις εγκληματικές επιπολαιότητες της προηγούμενης κυβέρνησης. Γιατί είναι ο ίδιος ο λαός που πίστευε και πιστεύει και τώρα ότι λεφτά υπάρχουν.

Βέβαια, ο λαός γιατί να μην πιστέψει και πάλι, αφού τον τελευταίο καιρό μόνο τον πρωθυπουργό δεν είδε στους δρόμους να μοιράζει πενηντάρικα. Υποσχέσεις, χριστουγεννιάτικοι μποναμάδες τύπου ΕΝΦΙΑ, μερίσματα, διορισμοί. Παρά τους περιορισμούς που υπήρχαν όσον αφορά τις προσλήψεις δημοσίων υπαλλήλων, ο κυβερνητικός συνασπισμός κατάφερε να προσλάβει σε θέσεις μόνιμου και έκτακτου προσωπικού στον στενό και ευρύτερο δημόσιο τομέα 21.924 άτομα τα τελευταία 2,5 χρόνια, με τη δαπάνη να υπολογίζεται για το 2018 ότι θα αγγίξει τα 18 δισ. ευρώ, λόγω και των αναδρομικών στα ειδικά μισθολόγια.

Ο κανόνας της μίας πρόσληψης για κάθε τρεις ή τέσσερις αποχωρήσεις εργαζομένων, που είχε συμφωνηθεί με τους πιστωτές, δεν εμπόδισε την κυβέρνηση να αυξήσει τον αριθμό των εργαζομένων στο Δημόσιο αλλά και τη μισθολογική δαπάνη, σε μία περίοδο μάλιστα όπου οι Έλληνες «γονάτισαν» από τους υπέρογκους φόρους. Οι οποίοι φόροι περισσεύουν και με τον νέο Προϋπολογισμό, αλλά από ανάπτυξη μηδέν.

Γιατί ο Προϋπολογισμός που κατατέθηκε είναι πλεονασματικός και απλόχερος για ομάδες πολιτών, αλλά δεν είναι καθόλου αναπτυξιακός. Δεν έχει προβλέψεις για νέα κεφάλαια που θα πέσουν στην αγορά ή για κεφάλαια που θα έρθουν στη χώρα. Δεν προβλέπει πουθενά νέο πλούτο, εκτός από τους φόρους. Και οι μεν φόροι είναι πλούτος για τις κυβερνήσεις, για το κράτος, αλλά δεν είναι πλούτος για τους πολίτες αν δεν αξιοποιείται έτσι ώστε να μοιράζεται στους πολίτες. Να καταλήγει σε αυτούς. Οι φόροι που συλλέγει τώρα το κράτος είναι πολλαπλάσιοι και επιστρέφει στους πολίτες ένα μικρό ποσοστό υπό μορφή θριαμβευτικής ελεημοσύνης, που την ονομάζει κοινωνική πολιτική υπέρ των πολιτών. Σου κλέβω πέντε, σου δίνω πίσω ένα και να μου έχεις και ευγνωμοσύνη!

Από το 2016 μέχρι σήμερα, το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων έχει υποστεί περικοπή 1,8 δισ. ευρώ, προκειμένου να διανέμεται κοινωνικό μέρισμα και να χρηματοδοτούνται επιδόματα. Κοινώς η κυβέρνηση επιλέγει να κόβει δημόσια έργα, να μην κάνει επενδύσεις, να υπονομεύσει ακόμα και τομείς όπως η Υγεία και η Παιδεία προκειμένου να δώσει μετρητά στην εν δυνάμει εκλογική πελατεία της.

Ο Τσακαλώτος το είχε πει σωστά: Είναι μία κυβέρνηση με ταξική μεροληψία. «Στύβει» τη μεσαία τάξη με υπερφορολόγηση και κατασχέσεις και μοιράζει χρήματα σε εκείνους που δεν έχουν να ανησυχούν ούτε για φορολογικές υποχρεώσεις ούτε για καταθέσεις προς δέσμευση. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει μετατρέψει τη φτωχοποίηση σε δόγμα. Χρειάζεται φτωχούς για να τους δώσει επιδόματα. Αυτό, όμως, κάπου θα «σκάσει». Η χώρα βρίσκεται εκτός αγορών και δεν καταβάλλεται καμία προσπάθεια για να επιστρέψει. Με μία πολιτική χωρίς αναπτυξιακά ερείσματα που ροκανίζει και το «μαξιλάρι» ασφαλείας των 26 δισ., είναι θέμα χρόνου να έρθει το αδιέξοδο. Το «μαξιλάρι» θα ξεφουσκώσει (ενδεχομένως και νωρίτερα, λόγω τραπεζών), η φοροδοτική αγελάδα θα εξαντληθεί και οι αγορές θα είναι κλειστές.

Τι θα συμβεί τότε; Κανένα θαύμα; Δυστυχώς, μας τελειώσανε κι αυτά. Ένα «τέταρτο μνημόνιο» θα δείχνει ως ισχυρό σενάριο μαζί με ένα δραματικό συμμάζεμα από την επόμενη κυβέρνηση. Αλλά τότε η αντιπολίτευση θα καταγγέλλει «ανθρωπιστική κρίση» και «έκρηξη βόμβας» με ευθύνη της (τότε) κυβέρνησης και θα υπόσχεται ξανά νέα «καθαρή έξοδο» και μοίρασμα επιδομάτων, γιατί… λεφτά θα υπάρχουν.

Ο λαός θα πιστέψει και τότε;

του Φώτη Σιούμπουρα

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο

 

 

 

Σχολιάστε ...