Όταν η πρώτη αντίδραση του πρωθυπουργού, μετά τη δολοφονική επίθεση κατά του Γιάννη Μπουτάρη, είναι να καταδικάσει τους φασίστες, με τη διευκρίνιση ότι δεν ήταν ούτε αγανακτισμένοι ούτε πλήθος, τότε αισθάνεσαι ότι κάτι αρρωστημένο και επικίνδυνο υπάρχει στον πυρήνα σκέψης όσων έγραψαν ένα τέτοιο μήνυμα.

Τι ήθελαν να μας πουν άραγε διά στόματος Αλ. Τσίπρα; Ότι αν ήταν αγανακτισμένοι, αν ήταν πλήθος, τότε θα επιτρεπόταν να προπηλακίσουν κάποιον; Όταν όμως η δεύτερη αντίδραση είναι να καταγγέλλεται από τον ίδιο τον πρωθυπουργό, και μάλιστα με ομιλία στο Υπουργικό Συμβούλιο, η ΝΔ για τους αλήτες που επιτεθήκαν και ξυλοφόρτωσαν τον δήμαρχο Θεσσαλονίκης, τότε όλα τερματίζουν. Ένας ωμός κυνισμός, μια ολοκληρωτικής έμπνευσης εξουσιολαγνεία αναδύεται και προϊδεάζει τι έχει να κάνει αυτή η παρέα μέχρι τις επόμενες εκλογές. Απορώ πως δεν είπε και πως πίσω από τον «Ρουβίκωνα» είναι το Κίνημα Αλλαγής, αλλά ξέχασα. Αυτά είναι «δικά μας παιδιά» που δεν ασκούν βία. Απλά κάνουν ακτιβισμό!

Αλήθεια, τι να λένε όσοι έχουν σπεύσει εσχάτως να μας πείσουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μεταλλάχτηκε σε ένα σύγχρονο κόμμα της Ευρωπαϊκής Κεντροαριστεράς; Έχουν να κάνουν κάποιο σχόλιο; Δεν αισθάνονται ότι το οφείλουν; Βλέπουν σοβαρή αλλαγή του ΣΥΡΙΖΑ από την εποχή των αντισυγκεντρώσεων, της διάλυσης παρελάσεων με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας παρόντα και των φραστικών, και όχι μόνο, προπηλακισμών; Είναι δυνατόν να υπάρξουν θεμελιώδεις αλλαγές στο DNA ενός λαϊκιστικού κόμματος που ανέβηκε στην εξουσία με ψέματα, με ενοχοποίηση των πάντων, με ξυλοδαρμό και σπίλωση πολιτικών αντιπάλων;

Ποια είναι η αντίληψη άραγε για τη βία αυτού του κόμματος σήμερα; Τη βλέπουμε. Κάποτε θεωρούσαν δείγμα αντίστασης να γιαουρτώνουν τον Θ. Πάγκαλο, να ξυλοφορτώνουν «παιδιά» και αγανακτισμένοι τον Κουμουτσάκο, τον Χατζηδάκη και τον Πολυζωγόπουλο, να παρακολουθούν χιλιάδες διαδηλωτές άπρακτοι να καίγονται στη Marfin, να κυνηγάνε βουλευτές ακόμα και όταν έπιναν καφέ. Τώρα τηρούν στάση ανοχής, κανακεύουν όσους πάνε και τα σπάνε όλα έχοντας υποδεχτεί σαν ήρωα τον Κουφοντίνα έξω από τη φυλακή, κλείνουν τα μάτια όταν καίνε τρόλεϊ ή δέρνουν πανεπιστημιακούς. Τι ακριβώς άλλαξε, αλήθεια, στον πυρήνα της αντιδημοκρατικής αντίληψής τους; Απολύτως τίποτα.

Όσοι πιστεύουν ότι «δεν αρκεί να κερδίσεις στις εκλογές, αλλά πρέπει να πάρεις και την εξουσία» αντικειμενικά έχουν και την αντίληψη της καλής και της κακής βίας, της δικαιολογημένης και της αδικαιολόγητης βίας, της ανεκτής αριστερής βίας και της ακροδεξιάς βίας που πρέπει να καταδικαστεί.

Συγγνώμη, αλλά αυτό δεν είναι δείγμα προοδευτικής αντίληψης, εξευρωπαϊσμού, κανονικοποίησης. Είναι δείγμα αντιδημοκρατικότητας που μπορεί να φτάσει σε ακραίες εκφάνσεις σπίλωσης και εξόντωσης πολιτικών αντιπάλων. Αυτά δείχνουν οι δηλώσεις ενός πρωθυπουργού που φαίνεται ικανός να κάνει και να πει τα πάντα για να διατηρήσει την εξουσία. Ενός επικίνδυνου για τη χώρα πολιτικού που δεν διστάζει να «ξεπλένει» τη Χρυσή Αυγή, αν χρειάζεται, και να μην ντρέπεται όταν η επιχείρηση λάσπης κατά στελεχών για διαφθορά ακόμα και όταν η μεθόδευσή του οδηγεί σε γελοιοποίησή του και «ξέπλυμα» του σκανδάλου.

Μπορείς να παίζεις με τη Δημοκρατία όταν ο αντίπαλός σου δείχνει τόσο «αυριανιστής»; Αισθάνεται κανείς σίγουρος πια ότι δεν θα δούμε διάφορα μέχρι τις βουλευτικές εκλογές από τους οπαδούς του «ή εμείς ή αυτοί»; Ας το λάβουν υπόψη στην αντιπολίτευση και ας πάρουν τα μέτρα τους για να οδηγήσουν όχι απλά σε μια αλλαγή, αλλά σε μια συντριβή όσων παίζουν με τη Δημοκρατία και τους θεσμούς, με κόμματα και συμφέροντα, με την αλήθεια και τη χώρα.

του Ζαχαρία Ζούπη

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο

 

Σχολιάστε ...