Μπορεί στην κυβέρνηση να πανηγυρίζουν για την «καθαρή έξοδο», οριστική έξοδο από την κρίση.

Μπορεί ο πρωθυπουργός να υπόσχεται ακόμη και αύξηση των αποδοχών των εργαζομένων και η Θεανώ Φωτίου να… παίρνει πίσω την υπογραφή της, υποστηρίζοντας πως δεν έχει τελειώσει τίποτε ακόμη με το θέμα της νέας μείωσης των συντάξεων, αλλά δεν φαίνεται πλέον να πείθουν. Ούτε καν το γραφείο προϋπολογισμού της Βουλής, στην έκθεση του οποίου επισημαίνεται χαρακτηριστικά ότι η οικονομία αντιμετωπίζει μεγάλες προκλήσεις, ότι υπάρχουν σοβαροί κίνδυνοι από εξωτερικές περιπλοκές. Ότι τα υπερ-πλεονάσματα που επιτυγχάνονται μέσω της υπερφορολόγησης και της υπέρ του δέοντος περιοριστικής δημοσιονομικής πολιτική έχουν εξαντλήσει και την οικονομία και τους πολίτες.

Αναφέρει ακόμα ότι το νέο καθεστώς εποπτείας είναι άδηλο και τονίζει (το σημαντικότερο) την ανάγκη για «ένα στρατηγικό σχέδιο μακράς πνοής, που τα βασικά του στοιχεία θα πρέπει να τεθούν σε δημόσιο διάλογο προκειμένου να εξασφαλιστεί μια ελάχιστη συναίνεση». Τώρα τι είδους συναίνεση μπορεί να επιτευχθεί με μια κυβέρνηση που συνεχώς συκοφαντεί πολιτικούς της αντιπάλους (και οι οποίοι με τη σειρά τους ανταπαντούν αναλόγως), μιλά για «μαύρο μέτωπο», που αποτελείται από ό,τι πιο «σάπιο και διεφθαρμένο έχει να επιδείξει η χώρα» και τροφοδοτεί κλίμα πόλωσης και διχασμού είναι ένα αναπάντητο προφανώς ερώτημα. Η πορεία πάντως της οικονομίας με όλα αυτά ναρκοθετείται και η αναγκαία πράγματι συναίνεση δεν μπορεί εκ των πραγμάτων να υπάρξει.

Θα περίμενε κανείς πως μετά από τρία χρόνια στην εξουσία, λίγο πριν από την «καθαρή» ή όχι, αλλά ούτως ή άλλως επιτυχή έξοδο από τα μνημόνια, θα είχαν μάθει, ιδεολογικά και πολιτικά, να αποδέχονται κάποιους κανόνες. Εντάξει, όχι τους κανόνες της φιλελεύθερης δημοκρατίας, ούτε της αυτοκριτικής για τις «αυταπάτες». Αλλά να ακούμε πάλι και πάλι τις ίδιες υποσχέσεις, τα ίδια συνθήματα, τα ίδια επιχειρήματα, χωρίς προγραμματισμό για το «αύριο» και την… επαύριο της εξόδου δείχνει στασιμότητα και συντηρητισμό.

Έχουμε περάσει εννέα χρόνια κρίσης. Οι περισσότεροι Έλληνες έχουν χτυπηθεί αλύπητα από τις αυταπάτες και από τις αδιέξοδες πολιτικές. Η χώρα χρειάζεται τώρα νέες αντιλήψεις. Ο λαός θέλει λύσεις, ανάσες και προοπτική. Θέλει προγραμματισμό. Να ξέρει τι μπορεί να περιμένει συγκεκριμένα μετά την έξοδό μας από τα μνημόνια, σε ένα ή δύο χρόνια. Δεν τον ενδιαφέρουν οι στείρες πολιτικές αντιπαραθέσεις. Ούτε τα «μαύρα μέτωπα» του ενός, ούτε τα όνειρα αντεκδίκησης του άλλου.

Εντάξει , αφού αυτή είναι η «γραμμή» της, η κυβέρνηση θα επιχειρήσει στο επόμενο διάστημα να οξύνει ακόμη περισσότερο το πολιτικό κλίμα. Επειδή έτσι πιστεύει ότι θα συσπειρώσει τον κόσμο της. Χρειάζεται την πόλωση και την υποσχεσιολογία. Δεν χρειάζεται όμως η αντιπολίτευση να πέσει στην παγίδα. Έχει σημασία να επιμείνει στον θετικό λόγο. Σε αυτό που ξεκίνησε τις τελευταίες ημέρες κυρίως ο Κυριάκος Μητσοτάκης, με τις ανακοινώσεις δέσμης μέτρων «μεταμνημονιακών» και δη αναπτυξιακών. Δεν χρειάζεται τώρα η αντιπολίτευση να επιμένει να αντιπολιτεύεται σε δευτερεύοντα ζητήματα, τα οποία περισσότερο σύγχυση προκαλούν για την ίδια, παρά δυσκολεύουν την κυβέρνηση.

Και δεν έχει νόημα αυτή η αέναη εκλογολογία, όταν γνωρίζει ότι ούτε την κοινή γνώμη συγκινεί το θέμα αυτό, ούτε μπορεί να έχει κάποια ευνοϊκή για την ίδια κατάληξη, αφού και δεν μπορεί να επιβάλει πρόωρες εκλογές. Βέβαια η ΝΔ φαίνεται ότι το κατάλαβε και (έπειτα από ένα μακρόχρονο διάστημα που έλεγε συνεχώς «εκλογές, εκλογές») υπέβαλε ένα εύλογο αίτημα: Αφού ολοκληρωθεί το τρέχον πρόγραμμα και έλθει η (όποια) «έξοδος» του Αυγούστου, να αποφασίσει ο λαός ποιος θέλει να τον οδηγήσει στη μεταμνημονιακή περίοδο.

Μπορεί να μην είναι η καλύτερη λύση, αλλά είναι θεμιτή. Όμως «καλύτερη λύση» για την Ελλάδα του σήμερα και ιδιαίτερα αμέσως μετά την έξοδο από τα μνημόνια θα ήταν να επικρατήσουν ψυχική ενότητα, κοινή λογική, προγραμματισμός, αποτελεσματικότητα και δουλειά. Και όχι προπαγάνδα, αποπροσανατολισμός, ακραίες πολιτικές, πόλωση και διχασμός. Ας το συνειδητοποιήσουμε άπαντες και πάνω απ’ όλα οι κυβερνώντες: η εποχή της δήθεν αθωότητας και των αθρόων υποσχέσεων έχει παρέλθει προ πολλού.

του Φώτη Σιούμπουρα

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο

Σχολιάστε ...