Άρθρα

Η εργατική τάξη πάει στον παράδεισο

Του Γιώργη Μασσαβέτα

Η ιστορία είναι πολύ παλιά. Πίσω στη δεκαετία του ’50. Όταν το κομμουνιστικό κόμμα ήταν παντοδύναμο στη Γαλλία, με ηγέτη τον Μωρίς Τορέζ.

Σε μία από τις προεκλογικές περιοδείες του, ο Τορέζ απολάμβανε τον καφέ του, διαβάζοντας την «Ουμανιτέ», στο σαλόνι της πρώτης θέσης της αμαξοστοιχίας με την οποία ταξίδευε.

Κάποια στιγμή, ένας δημοσιογράφος του έκανε την ερώτηση: «Μα είναι σωστό, σύντροφε γραμματέα, να ταξιδεύετε στην πρώτη θέση, που προτιμούν οι αστοί, και όχι στην τρίτη, μαζί με τους προλετάριους;».

Η απάντηση του Τορέζ έχει μείνει ιστορική και την έχουν έκτοτε επικαλεστεί πολλοί, ενίοτε για να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα ως προς τις προσωπικές τους επιλογές: «Αγαπητέ μου, εμείς δεν αγωνιζόμαστε για να μπορούν να ταξιδεύουν όλοι στην τρίτη θέση, αλλα στην πρώτη. Δεν είναι στόχος μας η ισοπέδωση προς τα κάτω, προς τη μιζέρια, αλλα η ισότητα προς τα πάνω, προς το καλύτερο».

Ωραίο, βεβαίως, το εύρημα του συντρόφου Τορέζ. Μόνο που δεν επιβεβαιώθηκε στην πράξη, εκεί όπου άσκησαν την εξουσία οι ιδεολογικώς ομογάλακτοί του, εκεί όπου επικράτησε ο λεγόμενος «υπαρκτός σοσιαλισμός». Όπου, ασφαλώς, τα υψηλά στελέχη του κόμματος και της «σοσιαλιστικής» γραφειοκρατίας απολάμβαναν επίπεδο ζωής «πρώτης θέσεως». Όμως, για όλους τους άλλους, εφαρμόστηκε η ισοπέδωση προς τα κάτω. Η ισότητα στη μιζέρια.

Τα θυμήθηκα όλα αυτά με μια δόση μελαγχολίας, καθώς σας άκουγα, κύριε πρόεδρε, να αναπτύσσετε τις προγραμματικές δηλώσεις σας. Διότι δεν «χόρτασα» από τις μεγαλοστομίες για το πώς θα πατάξετε τη διαφθορά και τη διαπλοκή. Καθότι στα καθεστώτα εκείνα, πάντα υποτίθεται ότι πολεμούσαν τη διαφθορά, ακόμα και με εκτελέσεις. Πρακτικη που συνεχίζεται τώρα στη Β. Κορέα, στην Κίνα και αλλού. Όμως, όπως αποκαλύφθηκε, η διαφθορά όχι μόνον επιβίωνε, αλλα απλωνόταν σαν τα πλοκάμια της Λερναίας Ύδρας.

Αντιθέτως, μου έμεινε η πικρή γεύση ότι, ανεξαρτήτως του ποιοι θα ταξιδεύουν στην πρώτη θέση, στα χρόνια της «για δεύτερη φορα Αριστεράς» διακυβέρνησής σας, το μόνο σίγουρο είναι ότι όλοι οι άλλοι, οι πολλοί, θα ζήσουμε εντόνως την ισοπέδωση προς τα κάτω, υπό το ιδεολόγημα ότι είναι «πλούσιοι» οσοι έχουν μισθούς ή συντάξεις που αντιστοιχούν σε 50 ευρω ημερησίως.

Ήρθε η ώρα να γίνει πράξη ο τίτλος της ταινίας «Η εργατική τάξη πάει στον παράδεισο». Μόνο που ως «παράδεισος» θα ορίζεται, με φετφάδες της Κουμουνδούρου, οτιδήποτε είναι κάτι χιλιοστόγραμμα ελαφρύτερο από την κόλαση.

Κάπως αλλιώς ξεκίνησε αυτό το κόμμα, κύριοι

Το πρόβλημα ηγεσίας της Νέας Δημοκρατίας δεν ενδιαφέρει μόνον τους νεοδημοκράτες. Δεν είναι υπόθεση μόνον των στελεχών ή των μελών και των ψηφοφόρων της. Ενδιαφέρει όλους τους Έλληνες.

Κυβερνήσεις υπάρχουν σε όλων των μορφών τα καθεστώτα. Ακόμα και στα πιο απολυταρχικά. Εκείνο που κάνει το δημοκρατικό πολίτευμα διαφορετικό και ελπιδοφόρο για τους πολίτες, παρά τις ατέλειές του, είναι η λειτουργία της αντιπολίτευσης.

Σε ψήφισα. Όμως αν δεν τα πας καλά, «έχει κι αλλού πορτοκαλιές που κάνουν πορτοκάλια». Το χειρότερο για μια δημοκρατική κοινωνία, όταν απογοητεύεται από μια διακυβέρνηση, είναι να μην της εμπνέει ελπίδα η αντιπολίτευση. Να μην έχει, δηλαδή, εναλλακτική λύση.

Ακριβώς γι’ αυτό, το ποιος θα είναι ο νέος αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας και τι δρόμο θα χαράξει για την πορεία του ιστορικού αυτού κόμματος, που ο Κωνσταντίνος Καραμανλής το ίδρυσε ως κόμμα του «κοινωνικού φιλελευθερισμού» και όχι ως «νεοφιλελεύθερο», έχει καθοριστική σημασία για τη συνολική πορεία του τόπου.

Και επειδή κάποιοι εμφανίζονται ως ακραίως νεοφιλελεύθεροι, με τις γνωστές αντιλήψεις θεοποίησης της «αυτόματης λειτουργίας της αγοράς» ως αποκλειστικού παράγοντα διαμόρφωσης του οικονομικού περιβάλλοντος, και κατά συνέπεια του κοινωνικού, η ανωτέρω αναφορά στον Κωνσταντίνο Καραμανλή δεν είναι τυχαία.

Καλό θα είναι να θυμούνται μερικοί ότι ο ιδρυτής τους κόμματός τους κάθε άλλο παρά διαπνεόταν από το πνεύμα των νεοφιλελεύθερων οικονομικών και κοινωνικών αντιλήψεων. Όταν το ιδιωτικό κεφαλαίο αρνιόταν να επενδύσει για την ανάπτυξη, αν δεν εξασφάλιζε προνομιακό προστατευτικό καθεστώς και χαριστικές επιδοτήσεις, ο Καραμανλής προχωρούσε σε μεγάλες δημόσιες επενδύσεις. Όπως, για παράδειγμα, στον τουρισμό. Από τα «Ξενία» έως το «Μοντ Παρνές». Ανοίγοντας δρόμους με έργα υποδομής, τα οποία οι αντίπαλοί του κατήγγειλαν τότε ως «έργα βιτρίνας». Από την πρώτη εθνική οδό Αθηνών-Θεσσαλονίκης μέχρι την παραλιακή οδό Σουνίου, με την εμβληματική «τρύπα του Καραμανλή».

Όμως έτσι στήθηκε η «χρυσοτόκος όρνιθα» της ελληνικής οικονομίας, η τουριστική βιομηχανία του τόπου.

Η οικονομία δεν δουλεύει

Με «σ’ αγαπώ, μ’ αγαπάς»

Ομολογώ κ. Πρόεδρε ότι περίμενα κάτι πιο έξυπνο, πιο πειστικό, «επιστημονικό» και «οικονομικής φιλοσοφίας», ως επιχείρημα, από έναν «μαρξιστή», από αυτό που χρησιμοποιήσατε, προσκειμένου να προελκύσετε το επενδυτικό ενδιαφέρον των ομογενών, προς τους οποίους μιλήσατε στην Νέα Υόρκη. Αλλά, ακολουθήσατε μια διαχρονική και αποδεδειγμένως μη αποδοτική τακτική όλων των κυβερνήσεων μας: Απευθυνθήκατε μόνο στο συναίσθημα τους: «Αν αγαπάτε την Ελλάδα, τώρα πρέπει να επενδύσετε».

Αν αυτό το επιχείρημα ήταν αρκετό για την προσέλκυση νέων επενδύσεων, θα ήταν το ίδιο αποτελεσματικό για να πεισθούν όχι μόνον οι ομογενείς αλλα και οι γηγενείς που πήραν τις επιχειρήσεις τους και μετανάστευσαν στη Βουλγαρία, τη Ρουμανία και άλλες χώρες της Βαλκανικής και της Ανατολικής Ευρώπης. Οπότε θα επέστρεφαν δεκαδες χιλιάδες θέσεις εργασίας και κεφάλαια εκατοντάδων εκατομμυρίων.

Αλλα κ. Πρόεδρε, μια και διαχειρίζεσθε την οικονομία μιας χώρας που δεν είναι «σοσιαλιστική», αλλα ανήκει στην παγκοσμιοποιημένη καπιταλιστική πραγματικότητα, καλό θα ήταν να θυμάστε τα μαθήματα μαρξισμού που έχετε πάρει. Και τα οποία σας διδάξαν ότι η οικονομία, δεν λειτουργεί με συναισθηματικές προτροπές. Κανείς δεν επενδύει για συναισθηματικούς λόγους, αν δεν έχει εξασφαλισμένο ότι η επένδυση του θα αποδώσει. Ότι θα του αποφέρει κάποιο κέρδος.

Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν οι ομογενείς «αγαπούν την Ελλάδα». Αλλα αν την αγαπούν οι πολιτικές ηγεσίες της. Τόσο ώστε να πάψουν πια να αερολογούν γύρω από το θέμα των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων, αλλα να τολμήσουν επιτέλους να τις κάνουν πράξη. Και εν προκειμένω αν η δική σας κυβέρνηση θα πάψει, στο θέμα αυτό, να μοιάζει με τον σκύλο που κυνηγάει την ουρά του. Αν εσείς θα τολμήσετε τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις. Και τότε θα υπάρξουν αυτοί που θα «αγαπούν την Ελλάδα». Επειδή θα τους συμφέρει. Αλλιώς θα μείνουμε ..στο ράφι.

* Από την εφημερίδα ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ που κυκλοφόρησε το Σάββατο 10/10/2015.

Σχολιάστε ...

NEWSLETTER



Focus-On

Εφημερίδες

Διαβάστε όλες τις εφημερίδες online

ΑΡΧΕΙΟ

Karfitsa