του Γιάννη Βασιλακόπουλου

Όταν, στις 31 Οκτωβρίου του 1922 που ο τότε βασιλιάς της Ιταλίας, ΒίκτωρΕμμανουήλ, παρέδωσε την εξουσία στους Φαλαγγίτες του Μουσολίνι, οι πρώτοι που προσέφυγαν στην κοινοβουλευτική στήριξη της φασιστικής κυβέρνησης, ήταν οι Φιλελεύθεροι. Όταν μετάνιωσαν, ήταν αργά. Τα 21 χρόνια που πέρασαν κάτω από την μπότα του φασισμού, άφησαν την Ιταλία σε κωματώδη κατάσταση, να μετρά τις πληγές ενός πολέμου, αλλά και ενός αμετανόητου πολιτικού συστήματος που κατέρρευσε πριν συμμορφωθεί.

Στην Ελλάδα του 21ου αιώνα, η φτώχεια, η κρίση, το μνημόνιο επώασαν το αβγό. Και το «φίδι» που έσκασε από το κέλυφός του, η « Χρυσή Αυγή» δείχνει τα δόντια του απειλητικά. Ο πρώτος γύρος των εκλογών της Αυτοδιοίκησης έδειξε πως το εν λόγω μόρφωμα όχι μόνο δεν έχει τρωθεί, αλλά ανασηκώνεται, αρχίζοντας να μετατρέπει τον ανατριχιαστικό ήχο του φιδιού σε βρυχηθμό… Το πιο ανησυχητικό, δε, είναι πως η επιρροή της Χρυσής Αυγής, δεν μετριέται μονάχα σε αριθμούς ψήφων… διαμαρτυρίας, αγανάκτησης ή ακραίας αντίδρασης. Αποτυπώνεται και σε μια προσπάθεια των στελεχών της, όχι μόνον να ενδυθούντον « θεσμικό μανδύα», αλλά εσχάτως πλασάρει τον… επιστημονικό φασισμό, ως «πολιτική θεωρία» και πρακτική. Το κόμμα που κατηγορήθηκε από τη Δικαιοσύνη, ως εγκληματική οργάνωση, έβγαλε από τη «βιτρίνα» τους μπράβους-σκίνχεντς και αρχίζει, με τα μαύρα μπουφάν,να βάζει στρατιωτικούς και επιστήμονες, αξιοποιώντας την άποψη κάποιων συστημικών διαμορφωτών της κοινής γνώμης, ότι «μια σοβαρή Χρυσή Αυγή θα μπορούσε και να κυβερνήσει» ή τις απειλές Μπαλτάκου ότι «μπορεί να γίνει κυβερνητικό μαξιλάρι».

Οι επιτελείς του κόμματος που, τελικώς, κατεβαίνει στις μεθαυριανές εκλογές για το Ευρωκοινοβούλιο –που δηλώνουν πως μισούν–, αφού διακίνησαν φήμες, εκβιασμούς και ψηφιακούς δίσκους (dvd) με περιεχόμενο, ίσως απαξιωτικό για κάποιους φορείς του πολιτικού πάνθεου, μέτρησαν στις κάλπες της αυτοδιοίκησης 480.000 ψήφους, 50.000 πιο πολλές από τις εθνικές εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου του 2012. Στελέχη τους, σύμφωνα με πληροφορίες του «Π», περιμένουν διπλασιασμό του ποσοστού τους στην κάλπη της Κυριακής, εκτιμώντας ότι μπορεί να φτάσει στο 13%. Τώρα μιλούν για «σκληρό πυρήνα» του κόμματος και για βάση που διευρύνεται. Φιγουράρουν, δε, ως εκ των ρυθμιστών της πολιτικής πραγματικότητας και αξιοποιούν με πολιτική (και όχι μόνο) αναίδεια τα πιο ταπεινά ένστικτα της κοινωνίας.  Αυτά που μπορούν να δεχθούν μέσα τους σπόρους από νέα, άγνωστα μέχρι πρόσφατα στην ελληνική κοινωνία όσο και δηλητηριώδη, φρούτα: ξενοφοβία, ρατσισμός, μισαλλοδοξία.

Ο Ηλίας Κασιδιάρης μέτρησε ήδη, στην κούρσα για τον Δήμο Αθηναίων, μια δυναμική, γνωστή από καιρό, αλλά αόρατη στον βωμό του στρουθοκαμηλισμού του πολιτικού συστήματος, το οποίο, αφού θυματοποίησε κι ύστερα ηρωοποίησε τα στελέχη, της Χρυσής Αυγής, τώρα κρύβει τον κίνδυνο κάτω από το χαλί. Πώς; Με αυτό το υποκριτικό «δεν συζητώ μαζί τους σε πάνελ». Και τούτο, παρά το γεγονός ότι έχει αποκαλυφθεί πως στο παρασκήνιο κάποιοι θεσμικοί παράγοντες συζητούν θερμά με τους κατά τα άλλα διωκόμενους. Θαρρείς πως το σύστημα λειτουργεί περιμένοντας να βρεθεί ο… Μέγας Αλέξανδρος που θα σκοτώσει τον… καταραμένο όφι. Έως τότε βέβαια, το δηλητήριο μπορεί να έχει σκορπίσει και να έχει μπει ανεπίστροφα σε φλέβες που χτυπούν και η ζημιά που φαντάζει σαν να έχει ήδη γίνει να είναι πια ανίατη.