Άρθρα

Το «μεγάλο χωριό» που λέγεται Ελλάδα

Σπύρος Τρίψας

Στα εγκαίνια της ΔΕΘ, θα ακούσουμε το αφήγημα του πρωθυπουργού, στο οποίο, εκτός των θεμάτων που άπτονται της καταπολέμησης της διαφθοράς, με πρόσφατο αυτό της αδειοδότησης των τηλεοπτικών αδειών, που, κατά την κυβέρνηση, σηματοδοτεί «το τέλος της διαπλοκής», θα αναπτύξει ένα στρατηγικό σχέδιο ανασυγκρότησης της οικονομίας.

Θα κάνει το γνωστό κάλεσμα σε επενδυτές από το εσωτερικό και το εξωτερικό και θα ζητήσει από τους επιχειρηματίες να εμπιστευτούν την Ελλάδα για επενδύσεις, υποστηρίζοντας πως η χώρα μας έχει σταθεροποιηθεί πια, πολιτικά και οικονομικά.

Μπορεί στις προθέσεις του πρωθυπουργού να εντάσσεται και η επιστροφή σε μια κανονική ελεύθερη οικονομία, όμως η πραγματικότητα είναι αδυσώπητη και δύσκολα μια κυβέρνηση που ασκεί διαχειριστική εξουσία θα προτρέψει τους επενδυτές να βγάλουν χρήματα σε ένα φορολογικά αφιλόξενο περιβάλλον και σε μια χώρα στην οποία η γραφειοκρατία αποτελεί τον βασικότερο ανασταλτικό παράγοντα για την ανάπτυξη. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό.

Όλα αυτά τα χρόνια, ο πολίτης έχει εμπεδώσει τη νοοτροπία του «ωχαδελφισμού», του «δεν πληρώνω» και πάντα περιμένει το κράτος να του λύσει προβλήματα τα οποία θα μπορούσε ο ίδιος να είχε αντιμετωπίσει.

Θα αναφερθώ, για παράδειγμα, σε ένα από τα χιλιάδες όμορφα χωριά της ελληνικής περιφέρειας, για να αποδείξω πως αυτός ο τόπος των 150 κατοίκων αποτελεί μια μικρογραφία της οικονομίας και της σύγχρονης ελληνικής κουλτούρας. Σε αυτό, λοιπόν, το χωριό οι 100 από τους 150 κατοίκους είναι συνταξιούχοι, οι 30 εργαζόμενοι σε «κρατικοποιημένη» επιχείρηση και 20 άεργοι.

Συνολικά, από τους συνταξιούχους το ετήσιο εισόδημα φτάνει στο 1 εκατ. ευρώ. Και από τους εργαζομένους στα 500.000 ευρώ. Από το 1 εκατ. ευρώ των συντάξεων, το 60%-70% διατίθεται σε πολυεθνικές φαρμακευτικές εταιρείες, αφού η μεγάλη κατανάλωση φαρμάκων από τους συνταξιούχους και η υπερβολική συνταγογράφηση από τους γιατρούς αφαιρούν από την οικονομία του τόπου ένα τεράστιο ποσό, ενώ όσον αφορά τους υπόλοιπους 50 παραγωγικούς κατοίκους, σχεδόν το 90% του εισοδήματός τους πηγαίνει σε αποπληρωμή δανείων, πιστωτικών καρτών και άλλων λοιπών υποχρεώσεων, αφού η υπερκαταναλωτική μανία των προηγουμένων ετών δεν είναι ιδίωμα μόνο των αστικών περιοχών, αλλά και της περιφέρειας.

Επίσης, στην περιοχή ευδοκιμεί η ελιά, που αποφέρει έσοδα γύρω στις 500.000 ευρώ, τα οποία, όμως, είναι αφορολόγητα, μια και είναι γνωστό ότι, με τη διαδικασία πώλησης «χύμα λαδιού» σε μεσάζοντες, ούτε δίνουν ούτε παίρνουν αποδείξεις.

Η νοοτροπία και οι νεωτεριστικές απόψεις δεν επιτρέπουν σε αυτήν την αγροτική περιοχή να υπάρχει ούτε μια κατσίκα για γάλα ούτε ένα περιβόλι ούτε καν ένα κοτέτσι. Και όλα αυτά τα προϊόντα αναγκάζονται να τα αγοράζουν από γνωστές πολυεθνικές εταιρείες (σούπερ μάρκετ) και όχι να τα παράγουν.

Με αυτά τα δεδομένα, ας έρθει ο οποιοσδήποτε οικονομολόγος και ας δημιουργήσει μια εξίσωση που να δείχνει πως αυτή η οικονομία των 150 πολιτών θα μπορέσει να έχει θετικό πρόσημο και δεν οδηγείται στην πτώχευση. Όπως καλείται και ο οποιοσδήποτε πολιτικός να εφαρμόσει την πολιτική εκείνη με την οποία οι κάτοικοι θα αλλάξουν νοοτροπία ετών και θα γίνουν ελεύθεροι πολίτες.

Υ.Γ.: Αναφέρομαι στο μεγάλο χωριό που λέγεται Ελλάδα!

Του Σπύρου Τρίψα

Σχολιάστε ...

NEWSLETTER



Focus-On

Εφημερίδες

Διαβάστε όλες τις εφημερίδες online

ΑΡΧΕΙΟ

Karfitsa