Στη γεωργία, η αγρανάπαυση δεν είναι πολυτέλεια, είναι επιβίωση. Το χωράφι που καλλιεργείται κάθε χρόνο, χωρίς ποτέ να ξεκουραστεί, εξαντλείται σταδιακά. Χάνει αυτά τα συστατικά που το έκαναν γόνιμο, μέχρι που δεν δίνει πια τίποτα αξιόλογο, όσο κι αν το ζορίζεις.
- Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ – Επικοινωνιολόγος-Συγγραφέας Οδηγών Πολιτικής Αυτοβελτίωσης
Στην πολιτική, κανείς δεν θέλει να ακούσει αυτή την κουβέντα. Εδώ η λογική είναι αντίστροφη. Όποιος σταματήσει, χάθηκε. Όποιος δεν είναι συνέχεια στο προσκήνιο, σε ένα κανάλι, σε μια συνέντευξη, σε ένα tweet, θεωρείται ότι «έφυγε από το παιχνίδι».
Κι έτσι βλέπουμε πρόσωπα της δημόσιας ζωής να επαναλαμβάνονται επί χρόνια, να φθείρονται μπροστά στα μάτια μας, να λένε τα ίδια με όλο και λιγότερη πειθώ, σαν χωράφι που το έχουν σπείρει τόσες φορές που πια δεν βγάζει παρά αγριόχορτα.
Η αγρανάπαυση στην πολιτική δεν σημαίνει το τέλος. Σημαίνει ότι ξέρεις πότε να σωπάσεις για να έχεις λόγο να μιλήσεις ξανά.
Η αλήθεια είναι ότι η συνεχής παρουσία δεν είναι πάντα δύναμη. Συχνά είναι το σύμπτωμα μιας ανασφάλειας και του φόβου ότι αν λείψεις, θα σε ξεχάσουν.
Κι όμως, η ιστορία της πολιτικής δείχνει ακριβώς το αντίθετο. Όσοι ήξεραν να αποσύρονται έγκαιρα, να αφήνουν χώρο, να επανέρχονται πιο ώριμοι και πιο καθαροί ήταν εκείνοι που άντεξαν στον χρόνο.
Καμία πολιτική καριέρα δεν αντέχει χωρίς αγρανάπαυση. Η απουσία, όταν έρθει η ώρα της, είναι αυτή που χαρίζει το μέλλον στον πολιτικό. Να ξαναβρεί τι τον έκανε αρχικά αξιόπιστο, πριν εξαντληθεί από την καθημερινή φθορά της δημόσιας ζωής.
Όσοι το καταλαβαίνουν αυτό επιστρέφουν πιο δυνατοί.
Όσοι το αρνούνται συνήθως φεύγουν χωρίς να το έχουν επιλέξει οι ίδιοι!
Η αγρανάπαυση δεν είναι παραίτηση. Είναι στρατηγική επιλογή. Είναι η αναγνώριση ότι το πολιτικό κεφάλαιο, όπως και το έδαφος, έχει όρια και ότι η υπερεκμετάλλευσή του δεν παράγει δύναμη, παράγει φθορά.
Όσοι πολιτικοί μάθουν να διαβάζουν σωστά τις εποχές τους, θα καταλάβουν πότε είναι η ώρα να σωπάσουν. Όχι από αδυναμία, αλλά γιατί ξέρουν ότι η σιωπή, σωστά τοποθετημένη, είναι κι αυτή μια μορφή λόγου.
Και το μέλλον στην πολιτική όπως και στη γη ανήκει σ’ αυτούς που ξέρουν να περιμένουν.
