Είναι δύο ιστορίες παράλληλες, άσχετες μεταξύ τους. Αλλά επιτρέψτε μας τη σύγκριση και εν τέλει τη διατύπωση του συμπεράσματος ότι είναι τόσο σχετικές μεταξύ τους και αποτελούν ενιαίο σύνολο μιας χώρας, στην οποία είναι πια εξαιρετικά δύσκολο να ξεχωρίσει κανείς ποιος είναι «Τελώνης» και ποιος «Φαρισαίος».

Η πρώτη ιστορία είναι η δραματική μεταχείριση χιλιάδων συμβασιούχων της Ολυμπιακής Αεροπορίας. Αυτούς τους χιλιάδες συμβασιούχους, τους οποίους ο τότε υπουργός Μεταφορών είχε δημόσια δεσμευθεί ότι θα προστατεύσει με κάθε τρόπο και με επιστολή προς κάθε έναν ξεχωριστά είχε υποσχεθεί γραπτώς και ρητώς ότι θα απλώσει «δίχτυ προστασίας». Τι συνέβη με αυτούς και κατέληξαν προ ημερών στον Συνήγορο του Πολίτη;

Ιδού: Κάθε ένας από τους περίπου 4.000 εποχικούς συμβασιούχους εργαζόταν για διάστημα 7-8 μηνών και στη συνέχεια για 3-4 μήνες έμπαινε στο ταμείο ανεργίας. Η διακοπή της συνεχούς απασχόλησης ήταν απαραίτητη, για να είναι οι συμβάσεις ορισμένου χρόνου και να μη θεμελιώνουν δικαίωμα μονιμοποίησης ως εργαζόμενοι με συμβάσεις αορίστου χρόνου. Ως κανονικά εργαζόμενοι, στο 8μηνο διάστημα εισέπρατταν μισθό που κυμαινόταν από τα 750 μέχρι τα 900 ευρώ.

ΔΙΑΚΟΠΗ ΤΗΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ

Στο διάστημα που το Δημόσιο διέκοπτε την εργασία τους -για 2 έως 4 μήνες- η αμοιβή τους ήταν 650-700 ευρώ. Το επίδομα ανεργίας, δηλαδή, έφτανε να είναι κοντά στις αποδοχές τους και οι εργαζόμενοι δεν δυσανασχετούσαν και πολύ, αν και δεν θα μπορούσαν να κάνουν και αλλιώς. Για μερικά χρόνια, λοιπόν, αυτό συνέβαινε. Οκτώ μήνες μέσα στη δημόσια επιχείρηση, 2-4 μήνες έξω και μέσα στο ταμείο ανεργίας, στον περίφημο ΟΑΕΔ. Ετσι έφτασε η υπόθεση στο στάδιο της πώλησης της Ολυμπιακής Αεροπορίας, μια επιτυχία του Κωστή Χατζηδάκη, που ήταν στο Μεταφορών.

Σε ό,τι αφορά στο κομμάτι εργασίας στην Ολυμπιακή, έτσι ήταν από πλευράς επιτυχίας. Ο κ. Χατζηδάκης δημόσια είπε ότι επιτέλους πέτυχε η Ελλάδα να λάβει την έγκριση της επιτροπής της Ευρωπαϊκής Ενωσης για να μεταβιβασθεί η Ολυμπιακή σε ιδιώτες, ώστε «να γίνει απολύτως βιώσιμη και ανταγωνιστική». Στις δημόσιες και ατομικές δεσμεύσεις του, ο κ. Χατζηδάκης δήλωσε ότι ιδιαίτερη μέριμνα έχει ληφθεί για τους συμβασιούχους, τους δυστυχείς εργαζόμενους των 700 ευρώ που πετούσαν σε όλο τον κόσμο αντί πινακίου φακής και στην ουσία ήταν με φτηνό ποσό «όμηροι».

Εγραψε, μεταξύ άλλων, σε κάθε συμβασιούχο ξεχωριστά ο κ. Χατζηδάκης, στις 19 Σεπτεμβρίου 2008:

«Στις 17 Σεπτεμβρίου (σσ: δηλαδή δυο ημέρες νωρίτερα), η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ενέκρινε το σχέδιο που κατέθεσε η Ελληνική Δημοκρατία για την αποκρατικοποίηση της Ολυμπιακής. Η απόφαση αυτή δίνει το πράσινο φως για να ξεκινήσει μια διαδικασία που θα οδηγήσει… σε μια νέα βιώσιμη και ανταγωνιστική εταιρεία… Η διασφάλιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του σχεδίου για το αύριο της Ολυμπιακής. Το σχέδιο της κυβέρνησης καλύπτει με ανθρώπινο και απόλυτο τρόπο το σύνολο των εργαζομένων… Ειδικά όμως για τους εποχικούς υπαλλήλους της Ολυμπιακής, αναμένεται να υπάρξουν πολύ περισσότερες ευκαιρίες, λόγω της εμπειρίας τους και των ανταγωνιστικότερων αποδοχών τους…

Η εμπειρία των εποχικών υπαλλήλων της Ολυμπιακής θα ληφθεί υπόψη με ειδική βαρύτητα για συμμετοχή σε διαγωνισμούς. Επιπρόσθετα, θα υπάρξει ειδικό πρόγραμμα του ΟΑΕΔ για την επιχορήγηση επιχειρήσεων -για όσους προσληφθούν στις νέες εταιρείες της Ολυμπιακής- με σκοπό την απασχόληση των εποχικών υπαλλήλων της Ολυμπιακής. Το πρόγραμμα θα ενισχύει τους εργοδότες που θα προσλαμβάνουν εποχικούς υπαλλήλους της Ολυμπιακής… κ.λπ. κ.λπ.

Τα παραπάνω μέτρα δημιουργούν ένα αποτελεσματικό δίχτυ προστασίας για τους εποχικούς υπαλλήλους. Στόχος να δώσει σε όλους την ευκαιρία και την επιλογή για τη συνέχιση της σταδιοδρομίας τους… σε ένα καλύτερο αύριο για όλους…».

Η ΕΠΟΧΗ ΒΓΕΝΟΠΟΥΛΟΥ

Ωραία λόγια. Ο Ανδρέας Βγενόπουλος πήρε την Ολυμπιακή με τις ελπίδες όλων ότι θα κάνει μια εταιρεία αξιόμαχη και παράδεισο για τους εργαζόμενους, όπως είχε υποσχεθεί η κυβέρνηση και ο ίδιος. Τα χρήματα φαίνονταν να ρέουν καλύτερα από την εταιρεία του κ. Βασιλάκη (ΕΤΖΙΑΝ) και οι εργαζόμενοι εναπέθεσαν σε αυτήν τις ελπίδες τους για ένα καλύτερο μέλλον και εντός και εκτός της Ολυμπιακής. Από την πλευρά του υπουργείου Μεταφορών, όλα φαίνονταν τέλεια.

Ούτε που φαντάζονταν οι χιλιάδες εποχικοί εργαζόμενοι ότι θα βρεθούν δεμένοι χειροπόδαρα με αισχρό και άθλιο εκβιασμό, που έχει την πηγή του στον οργανισμό που υποτίθεται ότι ήταν ο φύλακας-άγγελός τους, ο Οργανισμός Απασχόλησης Εργατικού Δυναμικού. Γι’ αυτόν τον άθλιο εκβιασμό -για τον οποίο θα έπρεπε, πέρα από τις ηθικές-πολιτικές ευθύνες, να υπάρχουν και ποινικές- κατέφυγαν τώρα στον Συνήγορο Προστασίας του Πολίτη.

Αρμόδια υπουργός Απασχόλησης την εποχή που τους υποσχόταν ο κ. Χατζηδάκης κυβερνητικό δίχτυ προστασίας ήταν η κ. Φάνη Πετραλιά, η οποία τότε σιωπούσε, συνυπογράφοντας την υπόσχεση για το δίχτυ προστασίας στο κομμάτι που αφορούσε το υπουργείο της και τον ΟΑΕΔ. Φευ!... Το δίχτυ προστασίας ήταν ένας λάκκος με φίδια, με την πολιτική ηγεσία σε ρόλο Φαρισαίου, αφού η φυσική ηγεσία του ΟΑΕΔ προφανώς εκτελεί εντολές και νόμους που ψηφίζει η πολιτική ηγεσία.

Ποιος είναι ο λάκκος; Οι εποχικοί στο διάστημα της διακοπής και της εισόδου στο ταμείο ανεργίας του ΟΑΕΔ, σύμφωνα με τη γραπτή υπόσχεση, θα λάμβαναν από 680 ευρώ τον μήνα.

ΔΕΥΤΕΡΗ «ΚΡΥΦΗ ΣΕΛΙΔΑ»

Αμ δε… Υπάρχει μια δεύτερη κρυφή σελίδα, η οποία τους κοινοποιείται αργότερα και αυτή αναγράφει τα μηνιάτικα. Κατάπληκτοι είδαν εκεί τα 680 ευρώ να γίνονται 416 και από τον Απρίλιο του 2010 να πέφτουν στα 180 ευρώ το μήνα. Αλλος υπάλληλος ακόμα χειρότερα. Από τα 680 ευρώ έπεσε στα 50 και έχει και παιδιά να ζήσει, ενώ το αρνητικό ρεκόρ έχει υπάλληλος με 23 ευρώ τον μήνα περίσσευμα από τη χρέωση του -κατά τα άλλα- υπουργείου Κοινωνικής Πρόνοιας και Ασφαλίσεων. Αυτές είναι οι καλύτερες συνθήκες και το δίχτυ προστασίας που τους υποσχέθηκαν… Με οικογένειες και υποχρεώσεις ανελαστικές. Με απόλυτη ανάγκη για τα χρήματα. Μερικοί -κακόπιστα ή καλόπιστα- μπορείτε να πείτε ότι «καλύτερα είναι να βρουν αλλού δουλειά, γιατί γύρευε πώς μπήκαν».

Αδικο. Γιατί δεν είναι Ελ Ντοράντο εργασίας τα 700 ευρώ. Ομως αυτή η μείωση του μηνιάτικου -που ξεπέρασε και τα όρια της αισχρότητας- δεν είναι το χειρότερο. Ακολουθεί το στάδιο της αναζήτησης αλλού εργασίας, σύμφωνα με την υπόσχεση του υπουργού. Πήγαν λοιπόν εργαζόμενοι στον ΟΑΕΔ και περιχαρείς ανακοίνωσαν ότι βρήκαν άλλη δουλειά των 700 ευρώ και ζήτησαν διακοπή του γλίσχρου μηνιάτικου. Εμβρόντητοι, άκουσαν τον υπάλληλο-υπεύθυνο του ΟΑΕΔ να τους ανακοινώνει ότι -σύμφωνα με τον νόμο που διέπει τον ΟΑΕΔ- οι εργαζόμενοι-εποχικοί πρέπει να καταβάλουν εφάπαξ ποσά μεταξύ 3.500 έως 4.500 ευρώ, για να μπορούν να εργαστούν.

ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΤΟΥΣ… ΔΑΝΕΙΖΑΝ

Στο γιατί των εργαζομένων τους απάντησαν ότι κάθε μηνιάτικο που παίρνουν από τον ΟΑΕΔ τους χρεώνεται σαν… δάνειο και μόλις βρουν δουλειά πρέπει να επιστρέψουν τα χρήματα που πήραν συνολικά! Στους εμβρόντητους υπαλλήλους, που οργίστηκαν και έβαλαν τα κλάματα για το πώς είναι δυνατόν με τέτοιες αποδοχές να επιστρέψουν τόσες χιλιάδες ευρώ, τους συνέστησαν ανεπίσημα να πληρώνονται για μερικά χρόνια με… μαύρα ανασφάλιστα χρήματα και, όταν ξεπληρώσουν, τότε να αναλάβουν κανονική δουλειά. Ανεπίσημα, οι υπάλληλοι του ΟΑΕΔ ανασήκωσαν τους ώμους τους και γύρισαν την πλάτη…

Οι εργαζόμενοι κατέφυγαν στον Συνήγορο του Πολίτη, αν και κανονικά θα έπρεπε να στρατοπεδεύσουν στο σπίτι της υπουργού, που τότε τους υποσχέθηκε μέσω της κυβέρνησης δίχτυ προστασίας… Οι διατελέσαντες υπουργοί Κοινωνικής Προστασίας, ιδιαίτερα αυτοί που ψήφισαν αυτόν τον νόμο, θα έβλεπαν τα παιδιά τους ευχάριστα σε μια τέτοια θέση;

Με αυτούς πρέπει να οργιστεί κανείς και όχι με την εκάστοτε διοίκηση του ΟΑΕΔ, η οποία απλώς εφαρμόζει τις ντιρεκτίβες της πολιτικής… Λεπτομέρεια στο αίσχος. Αυτή η χρέωση έγινε, λέει, γιατί η εταιρεία είναι σε καθεστώς εκκαθάρισης…