Η 50χρονη επέζησε από τη χορήγηση θανατηφόρας ένεσης στο Τενεσί και περιγράφει επίμονους πόνους – Οι δικηγόροι της προσπαθούν να αποτρέψουν νέα απόπειρα εκτέλεσης
Για πρώτη φορά μετά την αποτυχημένη απόπειρα εκτέλεσής της, στις 30 Σεπτεμβρίου, η Κρίστα Πάικ περιγράφει τη σωματική και ψυχική δοκιμασία που εξακολουθεί να βιώνει, δηλώνοντας ότι η ανάρρωση δεν σημαίνει πως είναι καλά.
Η 50χρονη θανατοποινίτισσα επέζησε από τη χορήγηση δύο δόσεων πεντοβαρβιτάλης στο Τενεσί. Είχε καταδικαστεί σε θάνατο για τη δολοφονία της συμμαθήτριάς της, Κολίν Σλέμερ, το 1995, με ξυλοδαρμό και μαχαιριές.
Σε γραπτή δήλωση, την οποία, σύμφωνα με τους δικηγόρους της, τους υπαγόρευσε η ίδια, αναφέρει ότι δεν έχει περάσει στιγμή χωρίς πόνο από εκείνη τη νύχτα. Περιγράφει ενοχλήσεις στο σώμα, στα χέρια και στον λαιμό, δυσκολία στην ομιλία, αλλά και βαθιά ψυχική οδύνη.
Όπως λέει, ήταν προετοιμασμένη να πεθάνει, αλλά τελικά ξύπνησε μόνη σε νοσοκομείο, με σύγχυση και πόνους.
Δέκα ημέρες στο νοσοκομείο
Μετά τη διακοπή της διαδικασίας, η Πάικ μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο και τέθηκε σε μηχανική υποστήριξη της αναπνοής. Οι συνήγοροί της αρχικά δεν περίμεναν ότι θα επιζούσε. Ωστόσο, ανέκτησε τις αισθήσεις της και αργότερα άρχισε να μιλά και να περπατά με βοήθεια.
Επέστρεψε στη φυλακή έπειτα από δεκαήμερη νοσηλεία και, σύμφωνα με τη νομική της ομάδα, εξακολουθεί να λαμβάνει ιατρική φροντίδα.
Η ίδια αναφέρει ότι παραμένει σε μεγάλο βαθμό απομονωμένη στην ιατρική πτέρυγα, μακριά από την ανθρώπινη επαφή. Συνδέει την εμπειρία αυτή με τα 28 χρόνια που, όπως δηλώνει, πέρασε σε καθεστώς απομόνωσης.
Σύμφωνα με το Κέντρο Πληροφόρησης για τη Θανατική Ποινή, είναι η μοναδική καταγεγραμμένη περίπτωση ανθρώπου που επέζησε αφού του χορηγήθηκαν οι θανατηφόρες ουσίες κατά τη διαδικασία εκτέλεσης.
Δικαστική μάχη για να μην επιχειρηθεί νέα εκτέλεση
Οι δικηγόροι της επιδιώκουν να αποτρέψουν δεύτερη απόπειρα εκτέλεσης. Ήδη από τον Ιανουάριο είχαν προσφύγει κατά του νέου πρωτοκόλλου θανατηφόρας ένεσης του Τενεσί, υποστηρίζοντας ότι ήταν αδοκίμαστο και ενείχε κίνδυνο πρόκλησης περιττού πόνου και οδύνης.
Είχαν επίσης επισημάνει ότι δεν προέβλεπε μέτρα διάσωσης σε περίπτωση αποτυχίας της διαδικασίας.
Μετά τα γεγονότα της 30ής Σεπτεμβρίου, ζήτησαν να συμπληρώσουν την προσφυγή τους. Το δικαστήριο τους έδωσε προθεσμία έως τα τέλη Ιανουαρίου, λαμβάνοντας υπόψη την κατάσταση της υγείας της.
Έρευνα για την αποτυχία – Η αντίδραση της οικογένειας του θύματος
Ο Ρεπουμπλικανός κυβερνήτης του Τενεσί, Μπιλ Λι, διέταξε έρευνα για όσα συνέβησαν στον θάλαμο εκτέλεσης και ανέβαλε επ’ αόριστον άλλη εκτέλεση που είχε προγραμματιστεί για φέτος.
Δεν εμφανίζεται, ωστόσο, διατεθειμένος να μετατρέψει την ποινή της Πάικ. Σε δηλώσεις του εκτίμησε ότι αυτή θα παραμείνει ως έχει, εκτός εάν αποφασίσουν διαφορετικά τα δικαστήρια.
Την ίδια ώρα, η οικογένεια της Κολίν Σλέμερ εκφράζει οργή για την εξέλιξη, θεωρώντας ότι η προσοχή έχει μετατοπιστεί από το θύμα στην καταδικασμένη για τη δολοφονία του.
Η μητέρα της Σλέμερ, Μέι Μαρτίνεζ, δήλωσε ότι η πολιτεία τής οφείλει μια μεγάλη συγγνώμη.
Η δολοφονία της 19χρονης Κολίν Σλέμερ
Τον Ιανουάριο του 1995, η Κρίστα Πάικ και η Κολίν Σλέμερ φοιτούσαν στο κέντρο επαγγελματικής κατάρτισης Job Corps, στο Νόξβιλ του Τενεσί. Η Σλέμερ ήταν 19 ετών και καταγόταν από τη Φλόριντα.
Η μητέρα της, Μέι Μαρτίνεζ, την περιγράφει ως ένα γλυκό, πρόθυμο κορίτσι, που συμμετείχε εθελοντικά σε δράσεις του σχολείου και σε διοργανώσεις των Special Olympics. Βοηθούσε παιδιά με αναπηρία την ώρα του φαγητού και φρόντιζε να μπορούν να μετακινηθούν.
Είχε ιδιαίτερη κλίση στους υπολογιστές: μπορούσε να αποσυναρμολογήσει έναν και να τον συναρμολογήσει ξανά, ενώ συχνά φορούσε μπλουζάκι με την επιγραφή «Computer Geek». Ο παππούς της ήταν εκείνος που την ενθάρρυνε να παρακολουθήσει μαθήματα πληροφορικής στο Job Corps.
Στο ίδιο κέντρο, η τότε 18χρονη Πάικ παρακολουθούσε μαθήματα νοσηλευτικής.
Σύμφωνα με δικαστικά έγγραφα που κατέθεσε η υπεράσπισή της, είχε ήδη βιώσει σοβαρή παραμέληση και φερόμενη επανειλημμένη σεξουαλική κακοποίηση, ενώ έκανε χρήση ουσιών από την ηλικία των εννέα ετών. Στα ίδια έγγραφα αναφέρεται ότι η προγεννητική έκθεσή της στο αλκοόλ είχε προκαλέσει σοβαρή εγκεφαλική βλάβη και περιορισμένη ικανότητα ελέγχου των παρορμήσεών της.
Η νομική της ομάδα υποστήριξε επίσης ότι το κέντρο ανεχόταν τη βία και παραμελούσε τους εκπαιδευόμενους, με μαθητές να μεταφέρουν ξυραφάκια ή κοπίδια για προστασία.
Η ζήλια και η παγίδα
Στις 11 Ιανουαρίου 1995, η Πάικ είπε στη συμμαθήτριά της, Κιμ Ιλοΐλο, ότι ήθελε να σκοτώσει τη Σλέμερ. Όπως ανέφερε, εκείνη την ημέρα ένιωθε απλώς κακία.
Πίστευε ότι η 19χρονη προσπαθούσε να της πάρει τον σύντροφό της, τον 17χρονο Ταντάριλ Σιπ, επίσης εκπαιδευόμενο στο Job Corps. Μάρτυρες περιέγραψαν αργότερα τη σχέση της Πάικ με τον Σιπ ως ταραχώδη, με ελεγκτική συμπεριφορά και σωματική βία.
Περίπου στις οκτώ το βράδυ της επόμενης ημέρας, η Πάικ και η Σλέμερ εθεάθησαν να απομακρύνονται από το κέντρο μαζί με τον Σιπ και μία ακόμη εκπαιδευόμενη, τη Σαντόλα Πίτερσον.
Η Πάικ είχε προτείνει στη Σλέμερ να πάνε σε κατάστημα μουσικής. Της είχε πει επίσης ότι θα έπαιρναν ναρκωτικά που, όπως ισχυριζόταν, ήταν κρυμμένα στο κοντινό πάρκο Τάισον, λίγα λεπτά από την πανεπιστημιούπολη του Τενεσί.
Στις 10.15 το βράδυ, η Πάικ, ο Σιπ και η Πίτερσον επέστρεψαν. Η Σλέμερ δεν ήταν μαζί τους.
Το κομμάτι του κρανίου που κράτησε ως «ενθύμιο»
Αργότερα εκείνο το βράδυ, σύμφωνα με τα δικαστικά έγγραφα, η Πάικ πήγε στο δωμάτιο της Ιλοΐλο και της είπε ότι μόλις είχε σκοτώσει τη Σλέμερ. Της έδειξε ένα κομμάτι από το κρανίο του θύματος, το οποίο είχε πάρει μαζί της ως «ενθύμιο».
Όπως καταγράφεται στα έγγραφα, της περιέγραψε ότι είχε κόψει έξι φορές τον λαιμό της 19χρονης, την είχε ξυλοκοπήσει και της είχε πετάξει κομμάτια ασφάλτου στο κεφάλι.
Η Σλέμερ την εκλιπαρούσε να σταματήσει. Η Πάικ, όμως, σύμφωνα με όσα είπε στη συμμαθήτριά της, συνέχισε επειδή το θύμα εξακολουθούσε να μιλά.
Το επόμενο πρωί, είπε στην Ιλοΐλο ότι είχε ακόμη στην τσέπη της το κομμάτι του κρανίου. Αργότερα, στη διάρκεια μαθήματος, έδειξε τους καφέ λεκέδες στα παπούτσια της, λέγοντας ότι δεν ήταν λάσπη, αλλά αίμα. Περιέγραψε τη δολοφονία και σε άλλον εκπαιδευόμενο, επιδεικνύοντας ξανά το ανθρώπινο οστό.
Την ίδια ώρα, εργαζόμενος στην υπηρεσία συντήρησης των εξωτερικών χώρων του Πανεπιστημίου του Τενεσί εντόπιζε τη σορό της Σλέμερ. Όπως κατέθεσε αργότερα, ήταν τόσο άγρια χτυπημένη, ώστε αρχικά νόμισε ότι επρόκειτο για νεκρό ζώο.
Μέχρι τις 14 Ιανουαρίου, η αστυνομία είχε εντοπίσει την Πάικ και την είχε ανακρίνει. Εκείνη περιέγραψε στους ερευνητές όσα είχαν συμβεί.
