Τον συγγραφέα Χρήστο Μούλια τον γνώρισα μέσω του μακαριστού ιστορικού της πόλεως των Πατρών, λόγιου και νομικού Κων/νου Τριανταφύλλου, το έτος 1997, όταν με βράβευσαν εις την Διακίδειο Σχολή Λαού Πατρών, σε εκδήλωση που έγινε μέσω της Αχαϊκής Εταιρείας Μελετών, για το ένα από τα έξι βιβλία του γράφοντος, για την Αχαΐα, με τον τίτλο: «Κάστριον Πόλισμα».
Ο συγγραφέας Χρήστος Μούλιας, ως νομικός και ερευνητής, διακρίθηκε επί σειρά ετών εις την πόλη των Πατρών, της οποίας αγάπησε την ιστοριοδιφική της έρευνα και ανάδειξή της, πάρα πολύ χρήσιμης για τις νεότερες γενιές που θα πρέπει στα σχολεία μας να διδάσκεται.
Η ανάδειξη της τοπικής ιστορίας, καθώς και της ιστορίας του δικηγορικού συλλόγου ενός σημαντικού επιστημονικού συλλόγου της χώρας μας, αφού από αυτόν εμφανίστηκαν τρεις πρωθυπουργοί, αρκετοί υπουργοί και βουλευτές, νομάρχες, δήμαρχοι κ.λπ. Μάλιστα, η εκλογή του δικηγόρου Κωστή Στεφανόπουλου στο ύπατο αξίωμα του ΠτΔ για δύο συνεχείς θητείες και η απονομή του βραβείου μέσω του υπουργού Γεώργιου Φλωρίδη στον υιό του μακαριστού ΠτΔ, τον Ηλία Στεφανόπουλο, ως δικηγόρο Πατρέων, συναποτελεί μία συμβολική και ιστορική πράξη τιμής για τα 165+ χρόνια του Δικηγορικού Συλλόγου Πατρών, σε εκδήλωση που έλαβε χώρα στις 17 Ιουνίου 2024.
Θυμάμαι σε μια σπάνια συνέντευξη, από τις λίγες του Κώστα Τριανταφύλλου σε τοπικό κανάλι και λίγο πριν από την κοίμησή του, να ονομάζει ως συνεχιστές του έργου του με πρώτο τον κ. Χρήστο Μούλια, τον κ. Κώστα Πανίτσα και την ελαχιστότητά του γράφοντας αυτά. Η Δημοτική Βιβλιοθήκη Πατρών για μια σειρά ετών ήταν ένα σπουδαστήριο για πολλούς ερευνητές, ήταν ένα πανσπουδαστήριο, όχι μόνο μελέτης με τα σπάνια βιβλία της, αλλά και με εμπνευσμένες ομιλίες, όπου γίνονταν κυρίως τις Δευτέρες (ομιλητής ενίοτε ήταν και ο γράφων) με την άρτια οργάνωση του διευθυντή Κάτρη Νικολάου και των εκλεκτών συνεργατών του, του Αργύρη, της Κατερίνας κ.ά.
Η ιστορία του Δικηγορικού Συλλόγου της Πάτρας κατά τα έτη 1835 έως 2000 συναποτελεί έργο κατάθεσης ζωής απ’ τον συγγραφέα και δικηγόρο Χρήστο Μούλια, που είναι γνωστός στο πατραϊκό κοινό. Από ετών έχει διακριθεί στη συνείδηση των Πατρινών με το ποικίλο ιστορικό συγγραφικό του έργο. Με την κυκλοφορία τού ως άνω έργου του έρχεται να προσθέσει στην ανεκτίμητη συνεισφορά του για την ιστορία της αχαϊκής πρωτεύουσας. Το δίτομο αυτό έργο της ιστορίας του Δικηγορικού Συλλόγου της Πάτρας 1835-2000 είναι μια έκδοση εικονογραφημένη, με 566 συνολικά σελίδες, και καλύπτει και ένα μεγάλο ιστορικό κενό, αφού δεν υπάρχει κάποια ανάλογη έρευνα με το ίδιο περιεχόμενο. Όπως μας αναφέρει και ο συγγραφέας, την κύρια ερευνητική πηγή του συναποτέλεσαν τα ογκώδη πρακτικά του Διοικητικού Συμβουλίου και των γενικών συνελεύσεων του ως άνω συλλόγου, ενώ για την ολοκλήρωσή του του χρειάστηκαν τέσσερα χρόνια έρευνας. Θα παρατηρήσουμε ότι ο ακάματος συγγραφέας την ίδια αυτή χρονική περίοδο ασκεί τη δικηγορία με μελέτη υποθέσεων και μελέτη νέων ψηφιζομένων νομοθετικών διατάξεων και παρίσταται ενώπιον των δικαστηρίων, κάτι που του αποσπά πολύτιμο χρόνο από την έρευνα που έφερε αισίως εις το φως της δημοσιότητας.
Με το βιβλίο του αυτό μας διδάσκει, καθότι μας ανασύρει τον πνευματικό πλούτο της πόλεως των Πατρέων, για τον πρώτο επιστημονικό σύλλογο της πόλεως, 165 και πλέον ετών. Και από αυτό το βήμα επιθυμούμε να τον επαινέσουμε, αφού μας χαροποίησε ως κεκοπιακώς συγγραφέας και να του ευχηθούμε έτη πολλά εις ευόδωση των προσπαθειών του για το καλό της νέας γενιάς και του τόπου μας, που ενίοτε οδηγείται στη λήθη των αξιών, των θεσμών, των ιδανικών, της ανιδιοτέλειας, της προσφοράς και της δημιουργίας, πράγμα που ο συγκεκριμένος συγγραφέας μάς υπενθυμίζει ως πνευματικός εργάτης της προσφοράς.
Τα συγχαρητήριά μας, αγαπητέ μας Χρήστο Μούλια, μάλιστα δε η ανακοίνωση τότε λόγιου Κ. Τριανταφύλλου σάς δικαιώνει απόλυτα με τα προφητικά λόγια του, κι εμείς χαιρόμαστε και καυχόμαστε για το έργο σας, κι ο γράφων ως συμπατριώτης σας ακαδημαϊκός και καθηγητής της 5ης τάξης των Πολιτικών και Νομικών Επιστημών Σάλτσμπουργκ – Αυστρίας.
του Αλέξιου Παναγόπουλου
Ακαδημαϊκός και καθηγητής
