«Δεν πρέπει πλέον να μένουμε σιωπηλοί»
«Το επίδικο είναι στις επόμενες εκλογές να αναμετρηθούν εναλλακτικά προγράμματα διακυβέρνησης», δηλώνει στο «Π» ο Χάρης Τσιόκας (αποχώρησε πρόσφατα από την ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, διαφωνώντας ριζικά με τον Στέφανο Κασσελάκη), καθώς πιστεύει πως «κανένα προοδευτικό κόμμα δεν μπορεί να κυβερνήσει μόνο του». Κρίνει, δε, πως «ο κόσμος επιλέγει ανάμεσα σε υπαρκτά σχήματα εναλλακτικής διακυβέρνησης», ενώ «δεν έλκουν τα κόμματα διαμαρτυρίας».
Πάλι αναστάτωση στην πρώτη συνεδρίαση της οργανωτικής επιτροπής του συνεδρίου; Ο πρόεδρος θέλει πάντα να επιβάλει τη γραμμή του;
Δεν πρέπει πλέον να μένουμε σιωπηλοί. Όταν τα αποτελέσματα των εκλογών αποτυπώνουν με τόση σαφήνεια τα ζητούμενα των πολιτών, τότε είναι η ώρα που πρέπει να δίνεις απαντήσεις. Σαφείς και συγκεκριμένες. Ο κόσμος έστειλε μήνυμα απορρίπτοντας τις πολιτικές της κυβέρνησης, αλλά έστειλε και ισχυρό μήνυμα στα κόμματα του προοδευτικού αντιπολιτευτικού τόξου για τις πολιτικές επιδιώξεις κομματικών περιχαρακώσεων. Γι’ αυτό μιλάμε. Δεν έλκουν πια τα κόμματα διαμαρτυρίας, ο κόσμος αναζητά το δικαίωμα να επιλέγει ανάμεσα σε υπαρκτά σχήματα εναλλακτικής διακυβέρνησης. Ο πολίτης ζητά λύσεις στα δικά του προβλήματα και όχι των κομματικών γραφειοκρατιών. Εμείς αυτό είπαμε.
Λέτε ότι Κασσελάκης και Ανδρουλάκης πολιτεύονται με στόχο την πρωτοκαθεδρία τους, ώστε να ηγηθούν της όποιας μελλοντικής συνεργασίας;
Ποιος Κασσελάκης και ποιος Ανδρουλάκης; Στην Αριστερά δεν υπάρχουν τοτέμ. Στα προοδευτικά κόμματα, τα πρόσωπα υπηρετούν πολιτικές και όχι το αντίθετο. Η πολιτική πρέπει να παραμείνει εργαλείο λύσης κοινωνικών προβλημάτων και αναγκών, όχι διευθέτησης ρόλων και δημιουργίας ιερών τεράτων. Δείτε το παράδειγμα του Αλέξη Τσίπρα. Ήρθε η ώρα που είπε «ηττήθηκα, πρέπει να αποχωρήσω» και το κάνε. Δεν πρέπει οι νεότεροι να μάθουν κάτι απ’ αυτό; Γι’ αυτό κι επιμένουμε στα Συνέδρια του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ να προτάσσονται τα προγράμματα και, με βάση αυτά, να αξιολογούνται οι ρόλοι και τα πρόσωπα. Ζητούμενο δεν είναι η ρευστοποίηση των κομμάτων, αλλά η διαμόρφωση σταθερών διαύλων συνεχούς κοινωνικής διαβούλευσης με συνθέσεις.
Θα μπορούσαν να καθίσουν προεκλογικά σε ένα τραπέζι όλα τα κόμματα του χώρου και να συμφωνήσουν σε ένα μίνιμουμ κοινό πρόγραμμα;
Κάν’ το όπως οι Γάλλοι! Μην πάμε πολύ πίσω, παρότι υπάρχει εμπειρία και στον κόσμο και στην Ευρώπη και στη χώρα. Δείτε όμως τι έγινε σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα στη Γαλλία του Μακρόν και με τη Λεπέν να απειλεί να καταλάβει την εξουσία. Δεν συνεννοήθηκαν πολύ γρήγορα τα κόμματα του προοδευτικού χώρου, φτιάχνοντας ένα μέτωπο που κέρδισε στις εκλογές και μάλιστα με τρόπο εντυπωσιακό; Προφανώς υπήρξαν συνεννοήσεις και πρόγραμμα, διαμορφώνοντας κοινή συνισταμένη διακυβέρνησης. Εμείς εδώ γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε συμπράξεις με προγραμματικές προτάσεις, χωρίς να καταργηθούν τα κόμματα; Θέλετε να το πάμε παρακάτω;
Αρκεί να προτάξουμε την κοινωνική ανάγκη, σας λέω εγώ. Τώρα που η πρόσβαση στα προγράμματα, στις τεχνολογίες, στην πράσινη μετάβαση, στα κοινά αγαθά συναντά αποκλεισμούς στα κοινωνικά, παραγωγικά στρώματα και τη νεολαία, από το κράτος και τις τράπεζες, με τις ευλογίες της κυβέρνησης. Τώρα που το ανερχόμενο κοινωνικό στρώμα, το precariato, πλήττεται στην αγορά εργασίας χωρίς κανόνες και συλλογικές συμβάσεις. Τώρα που η ύπαιθρος δοκιμάζεται στην ερήμωση. Δεν υπάρχει έδαφος; Ποιος μπορεί να το πει αυτό; Εκεί θα κριθούν οι ηγεσίες των προοδευτικών κομμάτων. Αν βάζουν «το κάρο μπροστά ή το άλογο»…
Η ιδέα για ένα «νέο, μαζικό, λαϊκό κόμμα», από τη Ριζοσπαστική Αριστερά μέχρι την Αριστερή Σοσιαλδημοκρατία, όπως είπε ο Γιάννης Δραγασάκης αποχωρώντας από τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, θα μπορούσε να δημιουργηθεί με πολιτικές προσωπικότητες που διαφοροποιούνται από τις τωρινές ηγεσίες των κομμάτων τους;
Οι ιδέες γεννιούνται για να συζητιούνται! Αλλιώς είναι άχρηστες. Το επίδικο, όμως, είναι στις επόμενες εκλογές να αναμετρηθούν εναλλακτικά προγράμματα διακυβέρνησης. Οι δημοσκοπήσεις αλλά και τα αποτέλεσμα της κάλπης δείχνουν πως κανένα προοδευτικό κόμμα δεν μπορεί να κυβερνήσει μόνο του έως τις επόμενες εκλογές, που δεν θα είναι πολύ μακριά, όπως φαίνεται…
Τώρα, λοιπόν, πάνω σ’ αυτό και μ’ αυτούς τους όρους πρέπει να εργαστούμε. Και στην τελική, ας αφήσουμε στο συντονιστικό όργανο που θα προκύψει με τη συμμετοχή κοινωνικών, παραγωγικών και πολιτικών εκπροσώπων και στελεχών να συνθέσουν το σχήμα του μοντέλου διακυβέρνησης. Νομίζω ότι οι διεργασίες αυτού του τύπου θα βοηθήσουν όλους όσοι έχουν ιδεολογικοπολιτικές ενστάσεις να συναντηθούν προγραμματικά, κι αυτό θα βοηθήσει συμπεριληπτικά και σ’ άλλες λειτουργίες. Μήπως η ΝΔ δεν το έχει κάνει; Η παλιά «καραμανλική» λαϊκή Δεξιά έχει αντικατασταθεί από τον Μητσοτάκη, που χρησιμοποιεί ένα πολυσυλλεκτικό τεχνοκρατικό σχήμα με κοινό τόπο την ενίσχυση των οικονομικών ελίτ στην πρόσβαση των σύγχρονων κατακτήσεων για την αύξηση της κερδοσκοπίας. Εμείς ας κάνουμε το ανάποδο, με στόχο την ευημερία του απλού λαϊκού κόσμου και της μεσαίας τάξης.
Δεν χρειάζεται όμως ένας ηγέτης που θα μπει μπροστά;
Λοιπόν, όλα τα κόμματα λίγο πολύ, ακόμη και τα προοδευτικά, στελεχώνονται από πρόσωπα που άλλα «πειθαρχούν» κι άλλα «αντιδρούν» στα συστημικά κέντρα. Δεν είμαστε ηλίθιοι, ούτε ζούμε εκτός εποχής κι εκτός κοινωνίας. Ζούμε στην εποχή της μεταπολιτικής, των social media, της επικοινωνίας και των «λαμπερών προσώπων». Αυτό που έχει σημασία κατ’ αρχήν είναι μια κοινή προγραμματική και πάνω σ’ αυτή, μια χαρά υπάρχουν δυνατότητες να αξιολογηθούν και λαμπερά πρόσωπα και ρόλοι, χωρίς να υποκαθίσταται η αποστολή των κομμάτων.
Υπάρχει μήνυμα πίσω απ’ αυτά τα λόγια για τους «συντρόφους»;
Και για τους συντρόφους και για τις συντρόφισσες: Είναι η ώρα της μεγάλης συμπεριληπτικής συνάντησης των δυνάμεων του δημοκρατικού σοσιαλισμού, της Αριστεράς και της οικολογίας, για την παραγωγική και κοινωνική ανάταξη της χώρας με δίκαιη συμμετοχή των συντελεστών.
