Η Νέα Ιωνία, η Νέα Φιλαδέλφεια, το Ηράκλειο και η Χαλκηδόνα κατοικήθηκαν και κατοικούνται κυρίως από Έλληνες της ένδοξης Μικρασίας. Είναι η τρίτη και τέταρτη γενιά. Οι εκτοπισθέντες από τους Τούρκους τον περασμένο αγώνα μετέφεραν από την Ανατολή, εκτός από την ελληνικότητά τους, η οποία μαρτυρείται για τρεις χιλιάδες χρόνια, τους ανεκτίμητους θησαυρούς της πίστης μας, τα ιερά σεβάσματα, τις άγιες εικόνες και τα χαριτόβρυτα λείψανα.
Αυτά τόνισε, αναφερόμενος στα 50 χρόνια της Ιεράς Μητρόπολης Νέας Ιωνίας, Φιλαδελφείας, Ηρακλείου και Χαλκηδόνας, ο σεβασμιότατος Γαβριήλ. Στη συνέχεια, ο Μητροπολίτης της επαρχίας της προσφυγιάς μίλησε για το σπουδαίο έργο των προκατόχων του και εξήρε την προσωπικότητά τους. «Οι αείμνηστοι Μητροπολίτες Μελέτιος, Τιμόθεος Ματθαιάκης και Κωνσταντίνος Φαραντάτος προσέφεραν πολλά στη Μητρόπολη και μας κληροδότησαν μια πλούσια πνευματική παρακαταθήκη», υπογράμμισε ο σεβασμιότατος Γαβριήλ.
Και είναι γεγονός: Η «Μητρόπολη της προσφυγιάς», από την ημέρα της ίδρυσής της πριν από 50 χρόνια και μέχρι σήμερα, έχει να επιδείξει ένα μεγάλο και πολύ σπουδαίο έργο. Ένα έργο που κτίστηκε «πετραδάκι πετραδάκι» πάνω στα πρότυπα των αλησμόνητων πατρίδων, με κόπο, πόνο, δάκρυα για τον ξεριζωμό και με την προσφορά όλων. Ένα έργο που δείχνει το θάρρος και την πίστη των προσφύγων που, παρά το γεγονός πως ξεκίνησαν από την αρχή, από το μηδέν, κατάφεραν να σταθούν και πάλι στα πόδια τους. Έφτιαξαν σπίτια, σχολεία και, φυσικά, εκκλησίες. Μάλιστα δεν τους σταμάτησε ούτε το ότι ήταν ξυπόλυτοι και φτωχοί. Είχαν βάλει στόχο να κτίσουν ναούς, εκκλησίες και το έκαναν πράξη. «Σκοπός μας να φυλάξουμε τις ρίζες της φυλής μας», έλεγαν με συγκίνηση. Πρέπει να πούμε πως οι περισσότεροι ναοί αρχικά ήταν πρόχειροι και ξύλινοι. Έπειτα από κάποια χρόνια, με την προσωπική τους μέριμνα, αλλά και με την ευλογία και την άκρατη συμπαράσταση της Εκκλησίας, δίπλα στα ταπεινά τους σπίτια θεμελιώθηκαν εκκλησίες. Οι λαμπροί ναοί «φωνάζουν» και δείχνουν σε όλους μας το «από Θεού άρξασθε».
Οι συνθήκες των πρώτων μηνών, ενδεχομένως και ετών, ήταν δύσκολες. Δίπλα στους πρόσφυγες, ακοίμητος φρουρός στάθηκε ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών, ο εκ Μαδύτου της Θράκης, Χρυσόστομος Παπαδόπουλος, ο οποίος έως και την κοίμησή του, το 1938, ζούσε λεπτό προς λεπτό την προσπάθεια να ορθοποδήσουν και να βρουν τον δρόμο τους οι εκτοπισθέντες. Να προσθέσουμε πως το όνομα του μακαριστού Χρυσόστομου θα το δούμε να αναγράφεται στους μεγάλους ευεργέτες ή στην πλάκα εγκαινίων του ναού, στην οποία μνημονεύονται τα εγκαίνια που ο ίδιος τέλεσε. Στη Νέα Φιλαδέλφεια παραδείγματα αποτελούν ο Καθεδρικός Ναός της Κοίμησης της Θεοτόκου και ο ενοριακός Ναός του Αγίου Ιωάννη στη Νέα Μάδυτο.
Σήμερα, ο Μητροπολίτης των προσφυγουπόλεων Γαβριήλ συνεχίζει να επεκτείνει το έργο που οι προκάτοχοί του ξεκίνησαν. Εκτός από τους οίκους ευγηρίας –που έχουν γίνει ξενοδοχεία τεσσάρων και πέντε άστρων!–, οι πανέμορφοι και άνετοι βρεφονηπιακοί σταθμοί που κοσμούν την Επαρχία του, η νεολαία που κάθε Κυριακή γεμίζει τις εκκλησίες και τα πολλά-πολλά άλλα έργα δείχνουν πως ο σεπτός ποιμενάρχης Νέας Ιωνίας, Φιλαδελφείας, Ηρακλείου και Χαλκηδόνας κάνει σωστή δουλειά.
Το πιο σπουδαίο έργο που ξεκίνησε με την πρωτοβουλία του Γαβριήλ και συνεχίζεται είναι το Ιωνικό Κέντρο στη Νέα Ιωνία, δίπλα στον σταθμό του Ηλεκτρικού στον Περισσό. Όπως μας είπαν, το έργο αναμένεται να έχει ολοκληρωθεί μέχρι το τέλος του έτους. «Εδώ ο χώρος διαμορφώνεται σε “κιβωτό” για τη διαφύλαξη και την προβολή της ιστορικής μνήμης των Ελλήνων της Μικράς Ασίας. Και βέβαια θα συνδυάζει την πίστη, την παιδεία, την ανάπτυξη, την προσφορά και τον σεβασμό στο περιβάλλον», μας είπε με χαρά ο σεβασμιότατος Γαβριήλ. Και έχει δίκιο να είναι χαρούμενος, γιατί αποτελεί και είναι ένα έργο ζωής για την περιοχή, και όχι μόνο!
Γράφει ο Γιώργος Κοντονής
