Προφανώς, η Δικαιοσύνη δεν κρίνει πάντα κατά τη γνώμη κάθε ενδιαφερομένου. Ούτε καν κατά τη γνώμη της πλειοψηφίας. Δεν είναι υποχρεωμένη να κάνει δημοσκοπήσεις για να ερευνήσει κάποιο «κοινό αίσθημα». Και γι’ αυτό η κρίση της είναι εξ ορισμού αποδεκτή, είτε αρέσει είτε δεν αρέσει στον καθένα. Άλλωστε, μια δικαστική απόφαση δεν βρίσκει απαραιτήτως σύμφωνους όλους τους αντίδικους, τους ενδιαφερόμενους ή την κοινή γνώμη. Και γι’ αυτό η δικαιοσύνη απονέμεται σε διαφορετικά επίπεδα και από διαφορετικά δικαστήρια. Έτσι ώστε να μειωθούν τα περιθώρια λάθους, που είναι εκ των πραγμάτων ανθρώπινο να υπάρχουν.
Στην υπόθεση των Τεμπών, η δικαστική έρευνα είναι εξαντλητική. Ανακρίσεις, έρευνες, πραγματογνωμοσύνες, μάρτυρες και πολλές (πάνω από σαράντα) διώξεις. Έχει καθυστερήσει; Πιθανώς. Αν και με δεκάδες χιλιάδες σελίδες δικογραφίας, καταθέσεις δεκάδων μαρτύρων, παρεμβάσεις δικηγόρων, καθώς και με τις τεχνικές δυσκολίες που παρουσιάζει η υπόθεση, μάλλον δύσκολα θα είχε ολοκληρωθεί συντομότερα. Πάντως στις πολιτισμένες κοινωνίες, δικαιοσύνη απονέμουν οι δικαστές και τα δικαστήρια. Κανείς άλλος. Ούτε οι κυβερνήσεις και οι αντιπολιτεύσεις. Ούτε τα κόμματα και οι υπουργοί. Ούτε οι διαδηλωτές και οι τηλεθεατές. Διαφορετικά, αν ο καθένας παίρνει τον νόμο στα χέρια του για να βρει ένα πραγματικό ή υποτιθέμενο δίκιο, δεν είναι απλώς το δίκιο που καταλύεται, αλλά και η κοινωνική ειρήνη που απειλείται. Μιλάμε για αυτονόητα πράγματα για τα οποία δυστυχώς χρειάζεται να γίνεται υπενθύμιση. Τα αυτονόητα πράγματα όμως επανήλθαν στην επικαιρότητα με την υπόθεση των Τεμπών, αλλά και με τις εκρήξεις λαϊκής αυτοδικίας σε περιπτώσεις εγκλημάτων βίας που συχνά (και δικαίως) μας εξοργίζουν.
Και βέβαια τα Τέμπη έχουν εμπλακεί στην τρέχουσα πολιτική αντιπαράθεση, κάτι που κάνει τη νηφάλια απονομή της δικαιοσύνης δυσκολότερη. Όμως άλλος δρόμος δεν υπάρχει. Φτάσαμε σε ένα σημείο που δεν υπάρχει επιστροφή, ούτε χρόνος. Η απόδοση δικαιοσύνης για τα Τέμπη οφείλει να ολοκληρωθεί, προτού τραυματιστεί η ίδια η Δικαιοσύνη. Όχι φυσικά για να πάρει τη μία ή την άλλη απόφαση, αλλά για να διασφαλιστεί μια κοινωνική ειρήνη, της οποίας η Δικαιοσύνη αποτελεί τον εγγυητή.
του Φώτη Σιούμπουρα
