Δίκτυο εταιρειών-κελύφους, οικογενειακές ρήξεις και μια «υβριδική» εξαγορά που άλλαξε αιφνιδιαστικά τον έλεγχο ενός βιομηχανικού κολοσσού
Ενώ η κοινή γνώμη παρακολουθεί την πολυσυζητημένη υπόθεση των Μαρμάρων Παυλίδης, μια λιγότερο ορατή αλλά κρίσιμη παράμετρος με αφετηρία τη Σλοβενία φαίνεται να αποτέλεσε τον καταλύτη για μία από τις πιο επιθετικές εταιρικές ανατροπές στη σύγχρονη ελληνική βιομηχανία. Όπως αναφέρει η εφημερίδα «Political», η εξέλιξη αυτή φέρεται να είχε ενορχηστρωτή τον Χριστόφορο Παυλίδη.
Το επιχειρηματικό θρίλερ ξεπερνά τα στενά όρια της Δράμας και του κλάδου της εξόρυξης, συνιστώντας –κατά αναλυτές– χαρακτηριστική μελέτη περίπτωσης για το πώς ένα διεθνές επενδυτικό σχήμα αξιοποίησε ενδοοικογενειακές συγκρούσεις και αδιαφανείς διαδικασίες, προκειμένου να στηθεί ένας μηχανισμός μεταβιβάσεων που οδήγησε στην ανακατανομή του ελέγχου ενός επιχειρηματικού γίγαντα. Η ταχύτητα των εξελίξεων θεωρείται από πολλούς σχεδόν εξωπραγματική.
Η αρχιτεκτονική της «υβριδικής» εξαγοράς
Στο προσκήνιο εμφανίστηκε αιφνιδίως μια «υβριδική» οντότητα με διασυνδέσεις σε Σλοβενία, Κύπρο και Λουξεμβούργο, η οποία αυτοσυστηνόταν ως στρατηγικός εταίρος. Στην πραγματικότητα οι ειδικοί κάνουν λόγο για ένα δίκτυο από εταιρείες-κέλυφος με αφανείς δικαιούχους και διαχειριστές ειδικευμένους σε επιθετικά corporate raiding deals στη Σλοβενία. Το ιστορικό του σχήματος ήταν επιβαρυμένο, καθώς συχνά οι εταιρείες που «διέσωζε» κατέληγαν τελικά αποσυντεθειμένες και εκχωρημένες κομμάτι-κομμάτι.
Η αντίστροφη μέτρηση ξεκίνησε το 2023. Η πώληση έναντι 260 εκατ. ευρώ προκάλεσε άμεσα ερωτήματα, καθώς η αγορά και μέλη της οικογένειας θεωρούσαν πως η πραγματική αξία του ομίλου ήταν διπλάσια, δεδομένων των διεθνών εξαγωγών και των αποθεμάτων. Η μεταβίβαση υλοποιήθηκε με συνοπτικές διαδικασίες χωρίς ουσιαστικό έλεγχο. Μόλις πέντε μήνες αργότερα η αγορά «πάγωσε» όταν ο Χριστόφορος Παυλίδης επανεμφανίστηκε, ανακτώντας τον απόλυτο έλεγχο της εταιρείας. Η κίνηση αυτή ερμηνεύτηκε ως μια σκηνοθετημένη επιχείρηση για την εκδίωξη των υπόλοιπων συγγενών και την ανατροπή των μετοχικών ισορροπιών.
Το «σλοβενικό ίχνος» και οι σκιές του λαβυρίνθου
Στην πορεία αποκαλύφθηκε ότι το fund λειτούργησε ως μια εξελιγμένη βιτρίνα που απλώς κάλυπτε την πραγματική πορεία του χρήματος. Το «σλοβενικό ίχνος» αποκάλυψε έναν λαβύρινθο από εταιρικά layers σε Σλοβενία, Κύπρο και Λουξεμβούργο. Κάθε κρίκος της αλυσίδας εξυπηρετούσε την απόκρυψη του τελικού ωφελούμενου μέσα σε μια δαιδαλώδη δομή πολλαπλών επιπέδων.
Οι αντιδρώντες συγγενείς κατήγγειλαν υποτίμηση των λατομείων και παραποίηση οικονομικών στοιχείων με στόχο τη συγκέντρωση της εξουσίας σε ένα πρόσωπο. Παρά την εισαγγελική έρευνα που εκκίνησε το 2023, η υπόθεση παραμένει σε δικαστική εκκρεμότητα δύο χρόνια μετά. Στο πρόσφατο υπόμνημά του (2025) ο Χριστόφορος Παυλίδης αρνήθηκε τις κατηγορίες επικαλούμενος συκοφαντία. Ωστόσο, η επιχειρηματολογία του περί «υποκειμενικών» αποτιμήσεων, την ώρα που χρησιμοποιεί άλλες εκθέσεις ως «αντικειμενικές», έχει προκαλέσει έντονο σκεπτικισμό σε νομικούς και οικονομικούς κύκλους.
Τα ερωτήματα, όπως σημειώνει το δημοσίευμα, παραμένουν αμείλικτα: Ποιος κινούσε πραγματικά τα νήματα του fund; Ποια ανάγκη επέβαλε αυτή την ταχύτατη αλυσίδα αγοραπωλησιών μέσω βιτρίνας; Και τελικά πού κατέληξαν τα εκατομμύρια που διακινήθηκαν μέσα από αυτό τον εταιρικό λαβύρινθο;
