Έχεις πιάσει ποτέ τον εαυτό σου να αναστενάζει και να λέει: «Μα πάλι; Πάλι διάλεξα άνθρωπο που δεν μου ταιριάζει;».
Δεν είσαι μόνη. Κάπως έτσι, σχεδόν μηχανικά, πολλές από εμάς καταλήγουμε σε σχέσεις που μας πληγώνουν, μας μπερδεύουν ή απλώς δεν μπορούν να μας δώσουν αυτό που χρειαζόμαστε.
Και ναι, όπως το είπε και η Βανδή, «πάλι βρήκα τον λάθος άνθρωπο για ν’ αγαπήσω…». Μόνο που αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο. Έχει ρίζες – βαθιές.
1. Οι πρώτες μας αγάπες γράφουν τον «χάρτη»
Οι πρώτες σχέσεις της ζωής μας – με τους γονείς, τους φροντιστές, τους ανθρώπους που μας μεγάλωσαν – γίνονται το πρότυπο του τι σημαίνει αγάπη.
Αν η αγάπη τότε ήταν ασταθής, απρόβλεπτη ή ψυχρή, το νευρικό μας σύστημα μαθαίνει ότι αυτό είναι το «φυσιολογικό».
Κι έτσι, ως ενήλικες, δεν αναζητάμε απαραίτητα αυτό που μας κάνει καλό. Αναζητάμε αυτό που μας είναι γνώριμο.
Και το γνώριμο, δυστυχώς, δεν είναι πάντα το υγιές.
2. Η ένταση μπερδεύεται με τον έρωτα
Ο έρωτας έχει πάθος, σπίθα, καρδιοχτύπι. Αλλά πολλές φορές η ένταση δεν είναι έρωτας – είναι άγχος ντυμένο με ρομαντισμό.
Όταν κάποιος είναι απρόβλεπτος ή συναισθηματικά απόμακρος, ο εγκέφαλος μπαίνει σε κατάσταση κυνηγιού. Η ντοπαμίνη ανεβαίνει, η επιθυμία φουντώνει, και ξαφνικά νομίζουμε ότι ζούμε κάτι «μεγάλο».
Στην πραγματικότητα, ζούμε roller coaster. Όχι σχέση.
3. Προσπαθούμε να διορθώσουμε μια παλιά ιστορία
Κάπου μέσα μας υπάρχει ένα παιδί που θέλει να αποδείξει ότι αξίζει. Κι έτσι, ασυνείδητα, επιλέγουμε ανθρώπους που μοιάζουν με εκείνους που κάποτε δεν μας έδωσαν αυτό που χρειαζόμασταν. Σαν να λέμε: «Αν αυτή τη φορά τα καταφέρω, θα γιατρέψω το παλιό τραύμα».
Μόνο που αυτό το «πείραμα» σπάνια έχει καλό τέλος.
4. Η αυτοεκτίμηση αλλάζει όλο το παιχνίδι
Όταν βαθιά μέσα μας δεν πιστεύουμε ότι αξίζουμε μια σταθερή, τρυφερή, ήρεμη αγάπη, τότε…
– η σταθερότητα μοιάζει βαρετή
– η καλοσύνη μοιάζει ύποπτη
– η διαθεσιμότητα μοιάζει ξένη
Και το «λάθος άτομο» μοιάζει… οικείο.
Κάπως έτσι, αναπαράγουμε αυτό που πιστεύουμε ότι μας αξίζει — όχι αυτό που πραγματικά χρειαζόμαστε.
5. Ο φόβος της οικειότητας
Μια υγιής σχέση απαιτεί ευαλωτότητα. Να δείξεις ποιος είσαι. Να αφεθείς. Αν αυτό μας τρομάζει, τότε επιλέγουμε ανθρώπους που δεν μπορούν να μας πλησιάσουν πραγματικά. Έτσι, αποφεύγουμε την οικειότητα χωρίς να το παραδεχόμαστε ούτε στον εαυτό μας.
Άρα… φταίμε εμείς;
Όχι. Δεν είναι θέμα φταίξιμου. Είναι θέμα μοτίβων. Και τα μοτίβα αλλάζουν — όταν τα δούμε καθαρά.
Οι πιο χρήσιμες ερωτήσεις δεν είναι «Γιατί το έκανα;» αλλά:
- Τι μου είναι οικείο;
- Τι με ελκύει και γιατί;
- Ποια ανάγκη προσπαθώ να καλύψω;
- Ποιο τραύμα ζητάει ακόμη φροντίδα;
Δεν ερωτευόμαστε λάθος επειδή είμαστε χαλασμένοι. Ερωτευόμαστε με βάση όσα μάθαμε για την αγάπη.
Και μπορούμε να μάθουμε ξανά. Με αυτογνωσία, με δουλειά με τον εαυτό μας, με θεραπεία όταν χρειάζεται, το «ραντάρ» μας αλλάζει. Και τότε, αυτό που κάποτε μας φαινόταν «βαρετό», αρχίζει να μοιάζει ασφαλές.
Κι αυτό που κάποτε μας φαινόταν «συναρπαστικό», αρχίζει να μοιάζει επικίνδυνο.
Ίσως, τελικά, το λάθος άτομο να ήταν ένας καθρέφτης.
Και κάθε καθρέφτης — όσο κι αν πονάει — μας δείχνει κάτι που αξίζει να δούμε.
