Υπάρχουν υποθέσεις στις οποίες οι ευγένειες περισσεύουν.
Η υπόθεση του Γιώργου Μαζωνάκη είναι μία από αυτές.
- του Γιώργου Ν. Καραμανλή
Δύο γιατροί έχουν ήδη προφυλακιστεί, με το σκεπτικό της προσωρινής κράτησής τους να αποδίδει, σύμφωνα με δικαστικές πηγές, βαρύτατες ευθύνες για πράξεις και παραλείψεις τους κατά τη διαχείριση του περιστατικού.
Από εκεί και πέρα, η Δικαιοσύνη θα αποφασίσει τελικά για την ποινική τους ευθύνη.
Η κοινωνία, όμως, έχει κάθε δικαίωμα να απαιτεί απαντήσεις τώρα.
Γιατί η ιατρική δεν είναι πείραμα. Ένα μηχάνημα πλασμαφαίρεσης δεν είναι συσκευή ευεξίας. Δεν είναι «detox», δεν είναι lifestyle θεραπεία και δεν είναι εμπορικό προϊόν που μπορεί να χρησιμοποιείται χωρίς αυστηρές προϋποθέσεις.
Είναι σοβαρή ιατρική πράξη.
Και όταν μιλάμε για ανθρώπινη ζωή, δεν υπάρχει χώρος για προχειρότητα, άγνοια ή αυτοσχεδιασμό.
Αν επιβεβαιωθούν όσα εξετάζει η Δικαιοσύνη, τότε οι δύο γιατροί δεν θα έχουν απλώς να απαντήσουν για ένα «λάθος». Θα πρέπει να εξηγήσουν πώς φτάσαμε σε μια διαδικασία με τέτοιο αποτέλεσμα και υπό ποιες ακριβώς συνθήκες πραγματοποιούνταν οι συγκεκριμένες πράξεις.
Υπάρχει όμως και ένα δεύτερο, εξίσου σοβαρό ζήτημα.
Ο Ιατρικός Σύλλογος Αθηνών αναφέρει ότι το συγκεκριμένο ιατρείο είχε ελεγχθεί επανειλημμένα το 2024 και το 2025. Δηλώνει επίσης ότι, μετά από πληροφορίες που έλαβε, πραγματοποιήθηκαν τρεις απροειδοποίητοι έλεγχοι, χωρίς τότε να εντοπιστούν μηχανήματα πλασμαφαίρεσης.
Και όμως, μετά τον θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη, σε νέα αυτοψία βρέθηκαν δύο τέτοια μηχανήματα, τα οποία, σύμφωνα με τον ίδιο τον ΙΣΑ, απαγορεύεται να είναι εγκατεστημένα σε ιατρείο.
Εδώ, λοιπόν, κύριε Πατούλη, υπάρχει ένα ερώτημα που δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από ανακοινώσεις:
Τι ακριβώς έλεγχαν όλοι αυτοί οι έλεγχοι;
Δεν ισχυρίζεται κανείς ότι ο ΙΣΑ γνώριζε και συγκάλυπτε.
Όμως όταν ένας εποπτικός μηχανισμός πραγματοποιεί επανειλημμένους ελέγχους και το κρίσιμο εύρημα εμφανίζεται μόνο μετά από έναν θάνατο, τότε δικαιούμαστε να μιλάμε για σοβαρό ζήτημα αποτελεσματικότητας.
Ο πολίτης δεν μπορεί να γνωρίζει τι βρίσκεται πίσω από την πόρτα ενός ιατρείου.
Γι’ αυτό υπάρχουν οι ελεγκτικοί θεσμοί.
Και οι θεσμοί δεν κρίνονται από το πόσο γρήγορα αντιδρούν μετά την τραγωδία.
Κρίνονται από το αν μπορούν να την αποτρέψουν.
Οι δύο γιατροί θα λογοδοτήσουν στη Δικαιοσύνη.
Ο Ιατρικός Σύλλογος, όμως, οφείλει επίσης μια καθαρή απάντηση στην κοινωνία.
Γιατί όταν χρειάζεται να χαθεί ένας άνθρωπος για να αποκαλυφθεί το πρόβλημα, κάτι στο σύστημα έχει αποτύχει.
