Παίκτες που μένουν ακίνητοι, μια τεράστια μπάλα και προπόνηση με τον Μπέκαμ που περιορίζεται σε οδηγίες κειμένου
Υπήρξε μια εποχή που το να βλέπεις το όνομα ενός διάσημου ποδοσφαιριστή στο εξώφυλλο ενός videogame ήταν αρκετό για να το αγοράσεις. Ειδικά αν ο συγκεκριμένος ποδοσφαιριστής ήταν ο Ντέιβιντ Μπέκαμ, ο άνθρωπος που στις αρχές των 00s μπορούσε να πουλήσει σχεδόν οτιδήποτε.
Το 2002, λοιπόν, κυκλοφόρησε το David Beckham Soccer, ένα ποδοσφαιρικό videogame που υποσχόταν να μεταφέρει λίγη από τη μαγεία του Άγγλου σταρ στις οθόνες των παικτών. Στην πράξη, όμως, το αποτέλεσμα απείχε αρκετά από όσα περίμενε κανείς.
Το παιχνίδι της Rage Software, που κυκλοφόρησε μεταξύ άλλων για PlayStation και Game Boy Advance, έμεινε στην ιστορία για όλους τους λάθος λόγους. Ειδικά η έκδοση του Game Boy Advance συγκέντρωσε εξαιρετικά χαμηλές αξιολογήσεις, με βαθμολογία 34/100 στο Metacritic, σύμφωνα με το Reader.
Και κάπως έτσι, ένα παιχνίδι με το όνομα ενός από τους διασημότερους ποδοσφαιριστές της εποχής κατέληξε να συγκαταλέγεται στις πιο αποτυχημένες ποδοσφαιρικές gaming εμπειρίες.
Όταν οι ποδοσφαιριστές ξεχνούν να παίξουν ποδόσφαιρο
Το πρώτο πρόβλημα του David Beckham Soccer ήταν αρκετά βασικό. Οι ποδοσφαιριστές δεν συμπεριφέρονταν ιδιαίτερα σαν ποδοσφαιριστές.
Η τεχνητή νοημοσύνη παρουσίαζε σοβαρές αδυναμίες, με αντιπάλους και συμπαίκτες να παραμένουν ακίνητοι ή να κινούνται χωρίς εμφανή σκοπό μέσα στο γήπεδο.
Η οργάνωση μιας επίθεσης μπορούσε να μετατραπεί σε άσκηση υπομονής, καθώς οι κινήσεις των παικτών συχνά δεν ακολουθούσαν τη λογική ενός πραγματικού αγώνα.
Αντίστοιχα προβληματικός ήταν και ο χειρισμός της μπάλας. Οι πάσες και οι ντρίμπλες απαιτούσαν έναν δύσχρηστο συνδυασμό πατήματος και απελευθέρωσης κουμπιών, ενώ η ίδια η μπάλα έμοιαζε δυσανάλογα μεγάλη σε σχέση με τους ποδοσφαιριστές.
Το αποτέλεσμα θύμιζε περισσότερο μια αδέξια προσομοίωση ποδοσφαίρου παρά έναν αγώνα στον οποίο ο παίκτης είχε πραγματικό έλεγχο.
Ένα γήπεδο χωρίς ατμόσφαιρα
Στα περισσότερα ποδοσφαιρικά videogames, ακόμη και στα παλαιότερα, ο ήχος της εξέδρας αποτελούσε βασικό στοιχείο της εμπειρίας.
Στο David Beckham Soccer, όμως, η ατμόσφαιρα ήταν σχεδόν ανύπαρκτη.
Οι αγώνες εξελίσσονταν μέσα σε μια παράξενη σιωπή, χωρίς ουσιαστικό θόρυβο από τους φιλάθλους ή μουσική υπόκρουση. Ανά διαστήματα ακουγόταν η σφυρίχτρα του διαιτητή, η οποία δύσκολα μπορούσε να καλύψει το κενό.
Για ένα παιχνίδι που επιχειρούσε να αναπαραστήσει το πιο δημοφιλές άθλημα στον κόσμο, η απουσία της ποδοσφαιρικής ατμόσφαιρας ήταν ένα ακόμη εμφανές μειονέκτημα.
Ο Μπέκαμ ήταν αυθεντικός. Οι υπόλοιποι, περίπου
Μία από τις πιο παράδοξες λεπτομέρειες του παιχνιδιού ήταν η διαχείριση των ονομάτων των ποδοσφαιριστών και των ομάδων.
Παρότι οι δημιουργοί είχαν εξασφαλίσει τα δικαιώματα για τη χρήση της εικόνας και του ονόματος του Ντέιβιντ Μπέκαμ, δεν διέθεταν την αντίστοιχη άδεια της FIFPro για τους υπόλοιπους παίκτες.
Έτσι, αντί για πραγματικά ονόματα, οι χρήστες συναντούσαν επινοημένες εκδοχές, όπως «Yank» και «Seabird», ενώ οι ομάδες εμφανίζονταν με ονομασίες όπως «Manchester R» και «Manchester B».
Η παρουσία του Μπέκαμ λειτουργούσε ως το μεγάλο εμπορικό πλεονέκτημα του τίτλου, αλλά ο υπόλοιπος ποδοσφαιρικός κόσμος του παιχνιδιού έμοιαζε να έχει δημιουργηθεί χωρίς ιδιαίτερη σχέση με την πραγματικότητα.
Η προπόνηση με τον Μπέκαμ που απογοήτευσε
Ένα από τα χαρακτηριστικά που είχαν χρησιμοποιηθεί για την προώθηση του παιχνιδιού ήταν η δυνατότητα προπόνησης με τον ίδιο τον Ντέιβιντ Μπέκαμ.
Για τους θαυμαστές του Άγγλου ποδοσφαιριστή, η ιδέα να μάθουν να εκτελούν φάουλ με την ακρίβεια που τον έκανε διάσημο ακουγόταν ιδιαίτερα ελκυστική.
Η πραγματικότητα ήταν πολύ πιο απλή.
Αντί για μια ουσιαστική διαδραστική εμπειρία, η συγκεκριμένη λειτουργία περιοριζόταν σε βασικές οδηγίες κειμένου για τον χειρισμό, χωρίς ιδιαίτερο βάθος ή εκπαιδευτική αξία.
Η πολυδιαφημισμένη προπόνηση με έναν από τους κορυφαίους εκτελεστές φάουλ της εποχής κατέληγε ουσιαστικά σε ένα απλό tutorial.
Ένα κακό παιχνίδι που έγινε κομμάτι της gaming νοσταλγίας
Περισσότερα από είκοσι χρόνια μετά την κυκλοφορία του, το David Beckham Soccer εξακολουθεί να αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα μιας εποχής κατά την οποία το όνομα ενός διάσημου αθλητή μπορούσε να αποτελέσει το βασικότερο στοιχείο προώθησης ενός videogame.
Οι προβληματικοί μηχανισμοί, η αδύναμη τεχνητή νοημοσύνη και η ελλιπής παρουσίαση το κατέστησαν μια από τις πιο κακολογημένες ποδοσφαιρικές κυκλοφορίες της γενιάς του.
Κι αν σήμερα τα ποδοσφαιρικά videogames ανταγωνίζονται για το ποιο θα προσφέρει την πιο ρεαλιστική εμπειρία, το David Beckham Soccer υπενθυμίζει ότι κάποτε αρκούσε ένας Μπέκαμ στο εξώφυλλο. Για όσα συνέβαιναν μέσα στο παιχνίδι, η ευθύνη ανήκε αποκλειστικά στον παίκτη που αποφάσιζε να το δοκιμάσει.
