Οι δεκάδες χιλιάδες πολίτες, οι οποίοι συμμετείχαν στα συλλαλητήρια της περασμένης Κυριακής σε πολλές πόλεις της Ελλάδας αλλά και του εξωτερικού για την τραγωδία των Τεμπών, το συναίσθημα και το πάθος, που ξεχείλιζαν, θα πρέπει να προβληματίσουν του ιθύνοντες και να τους υποχρεώσουν σε μια καθαρή και σαφή ανάγνωση των διαθέσεων της κοινωνίας απέναντι στην Πολιτεία, αλλά και των απαιτήσεων που έχουν από τους θεσμούς της. Κι αυτό γιατί διαπιστώθηκε για μια ακόμη φορά και με απολύτως εμφανή τρόπο ένα έλλειμμα εμπιστοσύνης των πολιτών απέναντι στο κράτος. Όχι μόνο ως προς την αποτελεσματικότητα της λειτουργίας του, αλλά και ως προς την ανάληψη των ευθυνών του όταν δεν λειτουργεί σωστά.
Πρόκειται επί της ουσίας για ένα διπλό πρόβλημα, το οποίο εκ των πραγμάτων μπορεί να βαραίνει την κυβέρνηση, αλλά ρίχνει τη σκιά του και στην αντιπολίτευση στο σύνολό της. Ναι, είναι ευθύνη της κυβέρνησης η αποτελεσματική λειτουργία του κράτους, αλλά ευθύνη και της αντιπολίτευσης η εμπέδωση της εμπιστοσύνης απέναντι στους θεσμούς της Πολιτείας και κυρίως απέναντι στη Δικαιοσύνη.
Η οποία Δικαιοσύνη καλείται σήμερα να αποδώσει ευθύνες για την τραγωδία και να τιμωρήσει τους υπεύθυνους. Υπάρχουν χαροκαμένοι γονείς, που περιμένουν δικαίωση για τα παιδιά τους, και τεράστια κενά για τα Τέμπη που δεν έχουν ακόμη απαντηθεί. Κι αυτό είναι δουλειά της Δικαιοσύνης και όχι εξεταστικών επιτροπών ή επαναλαμβανόμενων -και για λόγους πολιτικής εκμετάλλευσης- συζητήσεων στη Βουλή.
Ένα τραγικό δυστύχημα, απόρροια μιας διαλυτικής κατάστασης που επικρατεί εδώ και χρόνια σε αυτήν τη χώρα σε πολλούς τομείς, φυσικά και στους σιδηροδρόμους, αντί να αποτελέσει αφορμή για να δούμε επιτέλους την πραγματικότητα, πατάμε γκάζι στην κατηφόρα, μιλάμε για «προμελετημένο έγκλημα» και καθυστέρηση στην απόδοση της Δικαιοσύνης, μετατρέποντάς το σε αντικείμενο κομματικής εκμετάλλευσης.
Τα Τέμπη έχουν επιλεγεί ως πεδίο πολιτικής αντιπαράθεσης. Αυτό από μόνο του είναι αρρωστημένο. Όπως «άρρωστο» είναι και οι θεωρίες συνωμοσίας, καθώς και ο λιθοβολισμός των «αντιπάλων». Καιρός να συνέλθουμε όλοι…
του Φώτη Σιούμπουρα
