Είναι αυτονόητο ότι η αντιπολίτευση οφείλει να ασκεί αυστηρό έλεγχο στην εκτελεστική εξουσία. Ωστόσο, υπάρχει σαφής διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στον έλεγχο της κυβέρνησης και στην ευθεία αμφισβήτηση της ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης.
- Γράφει ο Φώτης Σιούμπουρας
Όταν αυτή η γραμμή παραβιάζεται συστηματικά, τότε η πολιτική αντιπαράθεση μετατρέπεται σε θεσμική κρίση. Και σε μια περίοδο κατά την οποία η εμπιστοσύνη των πολιτών προς τους θεσμούς δοκιμάζεται δεν έχουμε την πολυτέλεια να υπονομεύουμε εκ των έσω τα ίδια τα θεμέλια της δημοκρατικής λειτουργίας του πολιτεύματός μας.
Η ρητορική περί «εκτροπής», στην οποία καταφεύγει τις τελευταίες μέρες μερίδα της αντιπολίτευσης, με αφορμή την υπόθεση των υποκλοπών, (όπως και προηγουμένως με τις υποθέσεις του ΟΠΕΚΕΠΕ και των Τεμπών) δεν αποτελεί απλώς υπερβολή. Συνιστά πολιτική επιλογή με σαφή στόχο τη δημιουργία ενός κλίματος γενικευμένης καχυποψίας. Πρόκειται για μια στρατηγική που μπορεί να αποφέρει πρόσκαιρα πολιτικά οφέλη, αλλά μακροπρόθεσμα διαβρώνει την εμπιστοσύνη των πολιτών σε όλους τους θεσμούς, ανεξαιρέτως. Βέβαια η επιλογή αυτή δεν είναι πολιτικά ουδέτερη. Η συνεχής αναπαραγωγή κατηγοριών περί δήθεν «ελεγχόμενης Δικαιοσύνης» δεν πλήττει απλώς την κυβέρνηση – πλήττει την ίδια τη λειτουργία του κράτους δικαίου. Διότι όταν οι πολίτες πειστούν ότι οι θεσμοί δεν λειτουργούν, τότε ανοίγει ο δρόμος για την απονομιμοποίηση κάθε απόφασης, κάθε ελέγχου, κάθε έννοιας δικαιοσύνης.
Τις τελευταίες ημέρες βέβαια η αντιπολίτευση και δη η αξιωματική, καθώς βαίνουμε προς την τελική ευθεία για τις εκλογές , δεν περιορίστηκε μόνον στην ευθεία αμφισβήτηση της ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης, αλλά προχώρησε και σε πλειοδοσία υποσχέσεων. Εβδομάδα τεσσάρων εργάσιμων ημερών μας εξήγγειλε ο Νίκος Ανδρουλάκης μία ημέρα μετά την επίθεση κατά του Αρείου Πάγου. Έτσι για να πλειοδοτήσουμε σε υποσχέσεις τώρα που διαφαίνεται κίνδυνος να χάσουμε την δεύτερη θέση από τον επερχόμενο Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος πριν ακόμα ανακοινώσει το νέο του κόμμα …ανάγγειλε φορολόγηση των Τραπεζών και «επανακρατικοποίηση» της ΔΕΗ. Της ΔΕΗ των ημερών του, που όδευε προς πτώχευση.
Κατά τα άλλα και για να μείνουμε στο θέμα της υπονόμευσης των θεσμών ο Νίκος Ανδρουλάκης, αφού είπε όσα είπε για την απόφαση του Αρείου Πάγου, ζήτησε τη σύσταση Εξεταστικής Επιτροπής. Θα φανεί τις επόμενες ημέρες αν θα συγκεντρωθούν οι 120 ψήφοι που απαιτούνται. Αλλά και τούτο έχει τη σημασία του. Διότι η μεταφορά μιας υπόθεσης από τη δικαστική κρίση στο κοινοβουλευτικό θέατρο δεν είναι πάντοτε ένδειξη θεσμικής επιμονής. Ενίοτε είναι ομολογία ότι η δικαστική οδός δεν έφερε το επιθυμητό πολιτικό αποτέλεσμα. Πίσω από αυτή τη ρητορική διακρίνεται και κάτι ακόμη βαρύτερο. Όχι απλώς η αμφισβήτηση μιας απόφασης, αλλά η προαναγγελία λογαριασμών που θα ανοίξουν εκ νέου αν και εφόσον αλλάξει ο συσχετισμός της εξουσίας. Αυτό υπήρξε άλλωστε και το ύφος μιας ολόκληρης περιόδου: Τσίπρας, Παππάς, Παπαγγελόπουλος, Θάνου… Η Δικαιοσύνη ως πεδίο πολιτικής αναμέτρησης, ως μηχανισμός επανόρθωσης πολιτικών ηττών, ως μέσο απόδοσησς «ιστορικής δικαιοσύνης» από τους εκάστοτε νικητές. Αυτό επιδιώκει πράγματι σήμερα το ΠΑΣΟΚ; Αν ναι, σε ολισθηρό κατήφορο οδηγείται.
