Του ζήτησα μια συνάντηση κοντά στο γραφείο του στο κέντρο της Αθήνας. Για να τον εντοπίσω και να καταφέρω να τον συναντήσω πέρασαν δύο εβδομάδες, καθώς καθημερινά το πρόγραμμά του είναι φορτωμένο. Κινείται μεταξύ του κέντρου της πρωτεύουσας και της Ανατολικής Αττικής, του τόπου όπου ζει και φροντίζει εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Ο πρώην υφυπουργός Μεταφορών και βουλευτής Ανατολικής Αττικής Βασίλης Οικονόμου έμαθε από μικρός να αναλαμβάνει την ευθύνη. Πρώτα για τον εαυτό του, μετά για όλους τους άλλους. Άλλωστε, όπως λέει, «κάνουμε όσα κάνουμε για τους πολίτες».
- του Μίλτου Σακελλάρη
Τον ρώτησα πώς έγινε πολιτικός. «Μια εσωτερική παρόρμηση με ώθησε στην πολιτική. Του πατέρα μου του άρεσε η πολιτική και για κάποια στιγμή εξελέγη νομαρχιακός σύμβουλος Ανατολικής Αττικής.Ο παππούς μου ήταν κοινοτάρχης του Καπανδριτίου πριν από τη χούντα, αλλά δεν θα έλεγα ότι ανήκω σε μια πολιτική οικογένεια. Από τα μαθητικά μου χρόνια, μετά στο πανεπιστήμιο, ασχολήθηκα με την πολιτική-εξελέγη ως ο νεότερος βουλευτής το 2000 σε ηλικία 32 ετών.Είχα τη δική μου πυξίδα και η προσπάθειά μου ήταν να ικανοποιήσω το δικό μου λοφίο, όπως έλεγε και ο Σiρανό Ντε Μπερζεράκ», ανέφερε με ένα πλατύ χαμόγελο.
Στη συνέχεια μιλήσαμε για το δύσκολο 2012, για το οποίο δήλωσε χωρίς περιστροφές πως «στήριξα την ηρωική κυβέρνηση Σαμαρά και Βενιζέλου (κράτησε τη χώρα στην Ευρώπη) και το 2015 εντάχθηκα στη ΝΔ (την εποχή που έχανε το κόμμα) και από τότε είμαι στην πρώτη γραμμή του αγώνα του Κυριάκου Μητσοτάκη για μια Ελλάδα που θα ξεκολλήσει από τον πάτο της Ευρώπης και θα γίνει σοβαρή περιφερειακή δύναμη στην Ανατολική Μεσόγειο».
Ήθελα να μάθω για τα παιδικά του χρόνια, τα οποία θυμάται και νοσταλγεί την αθωότητα και τα αγαπημένα του πρόσωπα. «Μέναμε στην Αθήνα αλλά κάθε Σαββατοκύριακο ανεβαίναμε στο Καπανδρίτι, το χωριό μας λίγο έξω από την Αθήνα. Τα πρόσωπα των παππούδων κυριαρχούσαν και το παιχνίδι στην ύπαιθρο μονοπωλούσε. Μετά άρχισαν ο αθλητισμός, το σχολείο και οι φίλοι…», μου περιέγραψε και συνέχισε: «Ήμουν ένα παιδί της πόλης από μια κλασική ελληνική οικογένεια της λεγόμενης μικρομεσαίας τάξης, με τις δυσκολίες της αλλά και τη ζεστασιά της. Μακάρι να μένανε έτσι τα πράγματα και σήμερα για την κοινωνία μας».
Το σημαντικότερο μέρος της ζωής του είναι η οικογένειά του. Οι δύο γιοι του, οι οποίοι αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της καθημερινότητάς του. Η σχέση τους είναι αδιάρρηκτη. «Είμαι περήφανος για τον Αννίβα που είναι τώρα 24 ετών, φοιτητής Ιατρικής και από τους καλύτερους αθλητές στη σφαιροβολία στην Ελλάδα, όπως και για τον Ρωμανό που είναι 22 ετών, φοιτητής στους Ναυπηγούς και αθλητής του τριπλούν και σχεδιαστής μοντέλων. Είμαι περήφανος γιατί κάνουν αυτό που θέλουν,είναι παιδιά που σέβονται και εκτιμούν αυτά που έχουν και αγαπάνε τους γονείς τους. Ο Θεός με έχει κάνει τυχερό να τους έχω και να τους βλέπω να προχωράνε».
Η οικογενειακή μάζωξη είναι πλέον συνήθεια: «Το σίγουρο είναι ότι κάθε Σάββατο κάνουμε το τραπέζι μας για να τα πούμε και να σχολιάσουμε τα πράγματα. Όταν φέρνουν και τους φίλους τους, χαίρομαι διπλά γιατί βλέπω τη νέα γενιά να λέει τα δικά της και εκεί καταλαβαίνω ότι σε εμένα έμεινε ο ρόλος της οπισθοφυλακής… Πάντως, η οπισθοφυλακή θα φύγει τελευταία από το πεδίο της μάχης, σας διαβεβαιώ», μου είπε χαμογελώντας.
Από πάντα είχε στη ζωή του τον αθλητισμό. Είτε ως νέος στο τριπλούν, είτε ως επιστήμονας του αθλητισμού, είτε ως διδάκτορας με αντικείμενο το αθλητικό δίκαιο, είτε ως εκλεγμένος στο Συμβούλιο του ΣΕΓΑΣ, είτε ως υποστηρικτής του Φεστιβάλ Μεσόγεια. Από πάντα ήταν κοντά σε οτιδήποτε έχει σχέση με τον αθλητισμό. «Το πρώτο μου βιβλίο αφορά τον “Αθλητισμό για όλους και την εξασφάλιση του δικαιώματος για την ατομική αξιοποίηση”. Βασίζεται στη διδακτορική μου διατριβή και είναι μια προσπάθεια να περιγράψω τη δικαιολογητική βάση του δικαιώματος του κάθε ανθρώπου να εξασφαλίσει ένα καλύτερο επίπεδο ζωής μέσω της σωματικής κίνησης και να απολαύσει μέσω της σωματικής δραστηριότητάς του καλύτερη υγεία, την ευεξία και την ευζωία. Είναι ένα δικαίωμα που το περιγράφω , το αναλύω και εξειδικεύω για το πώς η Πολιτεία το καλύπτει νομοθετικά και συνταγματικά και ποια περιθώρια υπάρχουν ακόμη για τη ολιστική του προσέγγιση», μου εξήγησε και στη συνέχεια τον ρώτησα για τα χόμπι του. Αυτό είναι ξεχωριστό: μοντελισμός. Αναζητεί τις φιγούρες και τα όπλα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά συγχρόνως συνεχίζει να μελετάει ιστορικά τη μικρασιατική απόπειρα της χώρας. «Γενικά έχω μια προσήλωση στη μελέτη των σκοτεινών περιόδων της Ιστορίας και βυθίζομαι σε αυτές», μου είπε.
Οι αλλαγές που έκανε στο υπουργείο Μεταφορών και ο σταθερός αγώνας για τον τόπο του
Πέρασε από το υπουργείο Μεταφορών, στη θέση του υφυπουργού. Εκείνη η περίοδος του έχει αφήσει ανάμεικτα συναισθήματα. Ολίγον τι γλυκόπικρα. Μια περίεργη γεύση. «Γλυκιά γιατί μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα 9 μηνών νομίζω κάναμε πολλά πράγματα στις συγκοινωνίες. Φέραμε 579 νέα λεωφορεία, προχωρήσαμε το πρόγραμμα της ηλεκτροκίνησης στις συγκοινωνίες, ετοιμάσαμε τον νέο ΚΟΚ και το Ερανιστικό Νομοσχέδιο, όπου θέσαμε τη βάση για να λυθούν παθογένειες πολλών ετών στις μεταφορές, ενώ το όραμά μας για έναν Νέο Συγκοινωνιακό Χάρτη Αττικής και Θεσσαλονίκης κατεγράφη έντονα ειδικά με την πλήρη ανανέωση του στόλου των λεωφορείων στην Ανατολική Αττική (181 νέα λεωφορεία ) αλλά και την ενσωμάτωση 340 νέων ηλεκτρικών λεωφορείων στην Αθήνα -Θεσσαλονίκη και την επέκταση της αστικής συγκοινωνίας σε όλη την Αττική», μου είπε.
Συνέχισε με αφοπλιστική ειλικρίνεια: «Για να πω την αλήθεια, ήθελα λίγο ακόμα να μείνω στο υπουργείο για να εδραιωθούν αυτές οι μεταρρυθμίσεις, αλλά κανένα πρόβλημα, τον τελευταίο λόγο έχει ο πρωθυπουργός, που καθορίζει εντέλει και τη σύνθεση της κυβερνήσεως». Όσο για το σήμερα; «Παραμένω δραστήριος και βρίσκομαι στην πρώτη γραμμή της πολιτικής μάχης, γιατί το έργο της κυβέρνησης είναι μεγάλο παρά τα προβλήματα και τα λάθη που γίνονται και γιατί πιστεύω ότι ο πολιτικός πρέπει να βρίσκεται δίπλα στον πολίτη όλο τον χρόνο ενδιάμεσα των εκλογών και όχι εμφανιζόμενος ξαφνικά τρεις μήνες πριν από τις εκλογές. Έτσι με ξέρουν οι πολίτες στην Ανατολική Αττική όλα τα προηγούμενα χρόνια και δεν τους κάνει εντύπωση που με βλέπουν παρόντα σε όλα τα γεγονότα της Αττικής κάθε μέρα, κάθε στιγμή».
Άφησα για το τέλος το σημαντικότερο κομμάτι για τον ίδιο, την Ανατολική Αττική, για την οποία μάχεται καθημερινά. «Μετά την επέκταση της αστικής συγκοινωνίας σε όλους τους δήμους της Ανατολικής Αττικής (υπολείπονται ο Ωρωπός και η Λαυρεωτική) και την πλήρη ανανέωση του στόλου των λεωφορείων στην Ανατολική Αττική (181 νέα λεωφορεία ήδη κυκλοφορούν), η επόμενη μεγάλη διεκδίκηση είναι η επέκταση του προαστιακού σιδηροδρόμου στα λιμάνια της Ραφήνας και του Λαυρίου μέσα από το 2ο Ταμείο Ανάκαμψης και η δημιουργία του νοσοκομείου στην Ανατολική Αττική. Από το 2022 που διεκδικούμε μαζί με την “Κίνηση των Πολιτών για τη δημιουργία Νοσοκομείου στα Μεσόγεια” συλλέγοντας 20.000 υπογραφές και την κατάθεση αυτών στον πρωθυπουργό και τον υπουργό Υγείας, περιμένουμε την οριοθέτηση και έμπρακτη υλοποίηση του οράματος αυτού, που το διεκδικούν οι πολίτες της Ανατολικής Αττικής για δεκαετίες», ανέφερε, για να προσθέσει στη συνέχεια ότι «ο δικός μου αγώνας της ανάδειξης των δύο αυτών θεμάτων, δηλαδή του “Τρένου παντού” και της δημιουργίας του νοσοκομείου, είναι αγώνας ζωής και καταλαβαίνω ότι έχω στενοχωρήσει κάποιους που δεν θέλουν να γίνεται τίποτα στον τόπο, αφού ως μουσαφίρηδες και περαστικοί φυσικά δεν τον πονάνε»…
Βασικός του στόχος είναι να είναι χρήσιμος για όλους. Για τον λαό και τη χώρα μας. Πλέον, μετά από μια μακρά κοινοβουλευτική θητεία, νιώθει πως βρίσκεται στην πιο δημιουργική περίοδο της ζωής του και θέλει να συνεχίσει να προσφέρει στους συμπολίτες του: «Δεν θέλω να είμαι τίποτα περισσότερο από ένας υπηρέτης του λαού και της πατρίδας».
