«Αν υπάρξει και τρίτη φορά, μάλλον θα χάσω τη μάχη…» δήλωσε σε συνέντευξή του στο Associated Press ο άνθρωπος που ξεγέλασε δύο φορές τον θάνατο στην πατρίδα του, τη Βενεζουέλα
Με αυτά τα λόγια ο 46χρονος Γκριάν Σεράνο περιγράφει την απόφασή του να μην επιστρέψει ποτέ ξανά στη Λα Γκουάιρα, τη γωνιά της Βενεζουέλας που σημάδεψε ολόκληρη τη ζωή του και όπου κατάφερε να επιζήσει από τις δύο πιο καταστροφικές φυσικές τραγωδίες στην ιστορία της χώρας.
Ο Σεράνο είχε γλιτώσει από θαύμα το 1999, όταν οι φονικές κατολισθήσεις και οι πλημμύρες της λεγόμενης «Τραγωδίας του Βάργκας» ισοπέδωσαν τη σημερινή πολιτεία της Λα Γκουάιρα.
Είκοσι έξι χρόνια αργότερα, η μοίρα τού επιφύλασσε ακόμη μία δοκιμασία.
Οι δύο ισχυροί σεισμοί των 7,2 και 7,5 Ρίχτερ, που συγκλόνισαν τη Βενεζουέλα την περασμένη εβδομάδα, κατέρρευσαν την οκταώροφη πολυκατοικία όπου ζούσε στην Καραμπαγιέδα, εγκλωβίζοντάς τον κάτω από τόνους μπετόν και σιδερικών μαζί με τον οκτάχρονο γιο του και την 69χρονη μητέρα του.
Παρά τα τραύματα στο πρόσωπο και σε ολόκληρο το σώμα του, ο 46χρονος θυμάται κάθε στιγμή.
«Ήταν ένα θαύμα του Θεού», λέει.
Μέσα στο απόλυτο σκοτάδι άρχισε να σκάβει με γυμνά χέρια τα συντρίμμια. Με τη βοήθεια δύο περαστικών κατάφερε να απεγκλωβίσει πρώτα τον μικρό γιο του και στη συνέχεια τη μητέρα του.
Οι σεισμοί άφησαν πίσω τους περισσότερους από 1.700 νεκρούς και πάνω από 5.000 τραυματίες, ενώ εκατοντάδες κτίρια κατέρρευσαν ή υπέστησαν σοβαρές ζημιές, κυρίως στη Λα Γκουάιρα, αλλά και στο Καράκας και σε γειτονικές πολιτείες.
Η μνήμη γύρισε 26 χρόνια πίσω
Καθισμένος πλέον στο σπίτι του αδελφού του στο Καράκας, ο Σεράνο δεν μπορεί να βγάλει από το μυαλό του όσα έζησε στις 15 Δεκεμβρίου 1999.
Τότε ξύπνησε από τις κραυγές της οικιακής βοηθού, η οποία είχε δει το ποτάμι δίπλα στο σπίτι να υπερχειλίζει έπειτα από ημέρες ασταμάτητης βροχής.
Από το παράθυρό του παρακολουθούσε το ορμητικό νερό να παρασύρει αυτοκίνητα, τεράστιους βράχους και δέντρα, ενώ άνθρωποι παγιδευμένοι μέσα στα οχήματα χτυπούσαν τα τζάμια και εκλιπαρούσαν για βοήθεια.
Εκείνος, η μητέρα, η αδελφή και η οικιακή βοηθός ανέβηκαν έντρομοι στην ταράτσα της πολυκατοικίας τους.
Από εκεί είδαν τα λασπόνερα να καταπίνουν τους χαμηλότερους ορόφους, ενώ κορμοί δέντρων χτυπούσαν με δύναμη τις κολόνες του κτιρίου, το οποίο έμοιαζε έτοιμο να καταρρεύσει, όπως τόσα άλλα γύρω τους.
Μόνο όταν ξημέρωσε και η βροχή σταμάτησε κατάφεραν να κατέβουν και να διασχίσουν μια διαδρομή γεμάτη λάσπη, πέτρες και συντρίμμια μέχρι να βρουν καταφύγιο στο σπίτι των παππούδων τους.
Η τραγωδία εκείνη στοίχισε τη ζωή σε 782 ανθρώπους, ενώ περίπου 2.000 αγνοούνται μέχρι σήμερα και σχεδόν 250.000 κάτοικοι επλήγησαν από τις καταστροφικές κατολισθήσεις.
«Αυτός ο τόπος είναι καταραμένος» – Μια πόλη χτισμένη πάνω σε φερτά υλικά
Ο ίδιος δυσκολεύεται πλέον να πιστέψει ότι όλα αυτά είναι σύμπτωση.
«Δεν είναι φυσιολογικό να συμβαίνουν τόσο τρομερά πράγματα στο ίδιο μέρος», λέει, εκφράζοντας την πεποίθησή του ότι η Λα Γκουάιρα είναι… καταραμένη.
Οι ειδικοί, πάντως, δίνουν μια πιο επιστημονική εξήγηση.
Ο πρώην επικεφαλής της Πολιτικής Προστασίας της Βενεζουέλας, Άνχελ Ρανχέλ, επισημαίνει ότι μεγάλο μέρος της περιοχής έχει οικοδομηθεί πάνω σε εδάφη που δημιουργήθηκαν επί αιώνες από φερτά υλικά τα οποία κατέβαιναν από τα γύρω βουνά.
Όπως εξηγεί, πρόκειται για ιδιαίτερα ασταθές υπέδαφος που απαιτεί αυστηρή εφαρμογή αντισεισμικών προδιαγραφών, ειδικά μετά τον μεγάλο σεισμό του 1967 που έπληξε το Καράκας. Ωστόσο, πολλά από τα κτίρια που κατέρρευσαν είχαν ανεγερθεί τη δεκαετία του 1970 και παραμένει άγνωστο αν τηρούσαν αυτές τις προδιαγραφές.
«Δεν θα ξαναζήσω ποτέ εκεί»
Ο Γκριάν Σεράνο έχασε το σπίτι του και σχεδόν όλα όσα είχε αποκτήσει.
Το μόνο που γνωρίζει με βεβαιότητα είναι ότι δεν θα επιστρέψει ποτέ στη Λα Γκουάιρα.
«Αυτή ήταν η δεύτερη φορά», λέει κοιτάζοντας σιωπηλά μπροστά.
«Και καμιά φορά σκέφτομαι πως, αν υπάρξει τρίτη, αυτή θα είναι που θα κερδίσει τη μάχη».
