Μια ιστορία που θύμισε ότι, στο τέλος, όλοι είμαστε άνθρωποι – Και ο πρωθυπουργός τον αποχαιρέτισε με σεβασμο
Ο θάνατος του Βασίλη Λεβέντη έφερε στο προσκήνιο όχι μόνο την ιδιαίτερη πολιτική του διαδρομή, αλλά και μία από τις πιο απρόσμενες ιστορίες συμφιλίωσης της μεταπολιτευτικής πολιτικής ζωής.
Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης τον αποχαιρέτησε με λόγια σεβασμού, χαρακτηρίζοντάς τον «ξεχωριστή προσωπικότητα στη δημόσια ζωή», έναν άνθρωπο που υπηρέτησε με πάθος τις απόψεις του επί δεκαετίες και άφησε το δικό του αποτύπωμα στην ελληνική πολιτική σκηνή.
Κι όμως, αν κάποιος γύριζε τον χρόνο πίσω τρεις ή τέσσερις δεκαετίες, δύσκολα θα πίστευε ότι θα ερχόταν ποτέ αυτή η στιγμή.
Οι εποχές των μεγάλων συγκρούσεων
Ο Βασίλης Λεβέντης δεν ήταν ένας συμβατικός πολιτικός. Για πολλούς ήταν ένας άνθρωπος που μιλούσε χωρίς φίλτρα, για άλλους ένας αντισυμβατικός σχολιαστής της πολιτικής ζωής.
Οι τηλεοπτικές του εκπομπές στο «Κανάλι 67» έγραψαν ιστορία. Οι εκρήξεις θυμού, οι βαριές εκφράσεις και οι περίφημες «κατάρες» προς πολιτικούς αντιπάλους έγιναν κομμάτι της δημόσιας εικόνας του και, χρόνια αργότερα, επανήλθαν μέσα από βίντεο που κυκλοφόρησαν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Ανάμεσα στις πιο έντονες αντιπαραθέσεις του ήταν εκείνες με τον Κωνσταντίνος Μητσοτάκης και τον Ανδρέας Παπανδρέου. Ο ίδιος είχε παραδεχθεί αργότερα ότι η αρνητική του στάση απέναντι στην οικογένεια Μητσοτάκη είχε ιστορικές και πολιτικές ρίζες, τις οποίες συνέδεε με τα γεγονότα του 1965.
Και όμως… το 2017 όλα άλλαξαν
Η πολιτική, όμως, έχει έναν τρόπο να ανατρέπει ακόμη και τις πιο βέβαιες προβλέψεις.
Το 2017, ο τότε πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, Κυριάκος Μητσοτάκης, συναντήθηκε με τον Βασίλη Λεβέντη. Η εικόνα των δύο ανδρών δίπλα-δίπλα προκάλεσε έκπληξη, όμως ακόμη μεγαλύτερη εντύπωση προκάλεσαν όσα είπε στη συνέχεια ο πρόεδρος της Ένωσης Κεντρώων.
«Χτίστηκε μια φιλία που δεν την περίμενα», είχε δηλώσει, περιγράφοντας μια σχέση αμοιβαίου σεβασμού που αναπτύχθηκε μέσα από τη συζήτηση για τις μεταρρυθμίσεις, την οικονομία, την Παιδεία και τη λειτουργία του κράτους.
Ακόμη πιο χαρακτηριστική ήταν η φράση που έμεινε από εκείνη τη συνάντηση:
«Με έπεισε ότι είναι ο Κυριάκος. Δεν είναι ο γιος του Μητσοτάκη».
Ήταν ίσως η πιο καθαρή παραδοχή ότι ένας άνθρωπος μπορεί να αλλάξει γνώμη όταν γνωρίσει καλύτερα κάποιον, αφήνοντας στην άκρη προκαταλήψεις δεκαετιών.
Οι πολιτικές διαφωνίες μένουν, ο ανθρώπινος σεβασμός επίσης
Η δημόσια ζωή είναι γεμάτη συγκρούσεις, σκληρές κουβέντες και αντιπαραθέσεις που πολλές φορές μοιάζουν αγεφύρωτες. Ωστόσο, η σχέση που διαμορφώθηκε ανάμεσα στον Βασίλη Λεβέντη και τον Κυριάκο Μητσοτάκη υπενθύμισε ότι ακόμη και οι πιο έντονοι πολιτικοί αντίπαλοι μπορούν να αναγνωρίσουν ο ένας στον άλλον την ανθρώπινη διάσταση.
Ίσως γι’ αυτό ο αποχαιρετισμός του πρωθυπουργού είχε ιδιαίτερη βαρύτητα. Δεν ήταν απλώς ένα θεσμικό συλλυπητήριο μήνυμα. Ήταν και η υπενθύμιση ότι, πέρα από τις πολιτικές διαφωνίες, τις εντάσεις και τις διαφορετικές διαδρομές, στο τέλος όλοι κρίνονται και ως άνθρωποι.
Και αυτή είναι, ίσως, η πιο διαχρονική πλευρά της πολιτικής.
