Με αφορμή τόσο ειδήσεις, δημοσιεύσεις και αναρτήσεις όσο και πρόσφατες προσωπικές εμπειρίες από την άσκηση δικηγορίας, διαπιστώνω, όπως, νομίζω, και πολλοί συνάδελφοι, μια διαρκώς εντεινόμενη τοξικότητα που ξεπερνώντας λογική και κανόνες συμπεριφοράς διατρέχει πια οριζόντια την κοινωνία μας, αφήνοντας βαθιά το στίγμα της σε κάθε έκφανση δραστηριότητας.
- του Αντώνη Πεπελάση, Δικηγόρος στον Άρειο Πάγο, μέλος Ένωσης Ελλήνων Ποινικολόγων – Ms Εμπορικού Δικαίου
Διαρκώς έρχεται κανείς αντιμέτωπος με έξαλλους συνανθρώπους μας (και συναδέλφους, αντιδίκους κ.λπ.), που με την παραμικρή αφορμή εκρήγνυνται, όχι μόνο επειδή δεν συμφωνείς μαζί τους αλλά επειδή δεν δέχονται καν το δικαίωμα στη διαφωνία, θεωρώντας ότι το δίκιο τους είναι τόσο αναμφισβήτητο που οποιαδήποτε άλλη προσέγγιση εξυπηρετεί άλλες σκοπιμότητες!
Με βάση την πιο πάνω προσέγγιση, πολλές φορές τον τελευταίο καιρό έπιασα τον εαυτό μου να ξεκινά άρθρα για «καυτά» ζητήματα της δημοσιότητας, όπως την υπόθεση του θανάτου της Μυρτώς στο Αργοστόλι, των αστυνομικών του ΑΤ Ομονοίας, της αποφυλάκισης του Γιωτόπουλου, των συλλήψεων για τη Marfin, των επιθέσεων σε Ισραηλινούς στη Θεσσαλονίκη κ.λπ., από νομικής πλευράς πάντα, και μετά να μην τα ολοκληρώνω ή να μην τα στέλνω προς δημοσίευση, στη λογική «πού να μπλέκεις τώρα».
Η υποχώρηση της φωνής της λογικής ή, έστω, μιας ψύχραιμης προσέγγισης της πραγματικότητας, υπό την πίεση, άμεση και έμμεση, των κραυγών και της φανατικής και μονόπλευρης θεώρησης αυτής, αποτελεί όμως έναν τεράστιο κίνδυνο για τη δημοκρατία, την ελευθερία και την προστασία των ατομικών δικαιωμάτων. Άκουγα πριν από λίγες μέρες τον Κώστα Γιαννακίδη, ραδιοφωνικό παραγωγό στον Best και (ανάμεσα στα άλλα) αρθρογράφο στο «Βήμα», τα «Νέα» κ.λπ., να σχολιάζει τις απίστευτες επιθέσεις και απειλές που δέχτηκε επειδή σχολίασε αρνητικά τα «μαυροφορεμένα τάγματα εφόδου» κατά των Εβραίων στη Θεσσαλονίκη! Παρατήρησα με έκπληξη την εκκωφαντική απουσία οιασδήποτε δήλωσης στήριξης προς την Αφροδίτη Λατινοπούλου σε σχέση με το απίστευτο σχόλιο του Παϊτέρη για τη μητέρα της! Ανεξάρτητα από το αν συμφωνεί κανείς με τις θέσεις της ή και το αν τη συμπαθεί ως άνθρωπο, η τήρηση κάποιων ορίων και κανόνων σεβασμού είναι καθολική υποχρέωση και όχι a la carte!
Έχω αρκετές φορές στην καριέρα μου ως ποινικολόγου αναγκαστεί, σε δίκες ψευδούς καταμήνυσης και συκοφαντικής δυσφήμησης, να προσπαθήσω να βάλω το δικαστήριο, κάποιες φορές και με ακραία παραδείγματα, στη θέση τού εκάστοτε προσβαλλόμενου ανθρώπου ώστε να κρίνει το μέγεθος της προσβολής αλλά και την ανάγκη προστασίας της προσωπικότητας καθενός, όχι με τη χαλαρότητα της εκ του μακρόθεν οπτικής της κάθε υπόθεσης, αλλά και με τη δυναμική της ευαισθησίας και ενσυναίσθησης που πρέπει να συνοδεύει την προσέγγιση κάθε τέτοιας υπόθεσης.
Είναι κλισέ, αλλά είναι και τόσο αληθές, ότι πρέπει να προστατεύονται τα δικαιώματα και των (εκάστοτε) άλλων, γιατί κάποια στιγμή οι άλλοι μπορεί να είμαστε εμείς! Ακόμη δηλαδή και αν δεν αρκεί η ηθική ή και ο κώδικας αξιών που έχει ο καθένας από εμάς ή και ως κοινωνικό σύνολο, είναι έστω το αίσθημα της αυτοπροστασίας που πρέπει να ορθώνει ανάστημα στην αποδοχή της τοξικότητας και της μονόπλευρης ευαισθησίας! Και όσο και αν είναι πράγματι χαμένος χρόνος και κόπος να προσπαθεί κανείς να μιλήσει λογικά με φανατικούς ή ψεκασμένους ανθρώπους, δεν μπορεί και δεν πρέπει όμως να μένει σιωπηλός και να ανέχεται τη δημιουργία της αίσθησης επικράτησης αυτών των φωνών.
Δεν θέλω καν να φανταστώ, όσο πλησιάζουν οι εκλογές, την τοξικότητα και την ακραία πόλωση που θα επικρατήσουν. Ούτε την επόμενη μέρα αυτών, όταν υποχρεωτικά θα πρέπει να υπάρξουν σε πρώτο ή και δεύτερο χρόνο συγκλίσεις ώστε να κυβερνηθεί η χώρα. Δεν ξέρω αν η τοξικότητα της κοινωνίας επηρεάζει την πολιτική ή αυτή της πολιτικής διαχέεται στην κοινωνία. Μάλλον πρόκειται για συγκοινωνούντα δοχεία αλληλεπίδρασης.
