Τα παλιά «Redbirds» βυθίστηκαν μεταξύ 2001 και 2010 και σήμερα φιλοξενούν θαλάσσιους οργανισμούς, ενισχύοντας τη βιοποικιλότητα
Περισσότερα από 2.500 παλιά βαγόνια του μετρό της Νέας Υόρκης κατέληξαν στον βυθό του Ατλαντικού, όχι ως απόρριμμα, αλλά στο πλαίσιο ενός προγράμματος δημιουργίας τεχνητών υφάλων.
Τα βαγόνια των σειρών R-33 και R-36, γνωστά ως «Redbirds», είχαν χρησιμοποιηθεί στο δίκτυο του μετρό από τη δεκαετία του 1970 έως και τη δεκαετία του 1990. Από το 2001 έως το 2010 μεταφέρθηκαν και βυθίστηκαν σε επιλεγμένα σημεία κατά μήκος της ανατολικής ακτής των ΗΠΑ, από το Νιου Τζέρσεϊ έως τη Τζόρτζια.
Από τις ράγες στον βυθό
Πριν από τη μεταφορά τους στη θάλασσα, τα βαγόνια υποβλήθηκαν σε σχολαστικό καθαρισμό και απολύμανση. Παράλληλα, αφαιρέθηκαν καλώδια, καθίσματα, τροχοί και άλλα εξαρτήματα που θα μπορούσαν να προκαλέσουν περιβαλλοντική επιβάρυνση.
Στη συνέχεια, τα παλιά βαγόνια φορτώθηκαν σε ειδικές φορτηγίδες και οδηγήθηκαν στις προκαθορισμένες θαλάσσιες περιοχές, όπου βυθίστηκαν με ελεγχόμενο τρόπο.
Με την πάροδο του χρόνου, οι μεταλλικές κατασκευές αποτέλεσαν τη βάση για την ανάπτυξη νέων θαλάσσιων οικοσυστημάτων. Φύκια, μαλάκια και άλλοι οργανισμοί εγκαταστάθηκαν πάνω και γύρω από τα βαγόνια, δημιουργώντας νέους βιότοπους σε περιοχές του βυθού που προηγουμένως αποτελούνταν κυρίως από άμμο.
Ένα διαφορετικό «τέλος» για τα παλιά βαγόνια
Το πρόγραμμα υλοποιήθηκε από τη Μητροπολιτική Αρχή Μεταφορών (MTA), σε συνεργασία με ομοσπονδιακές και πολιτειακές υπηρεσίες που είναι αρμόδιες για τη διαχείριση της αλιείας και την προστασία της άγριας ζωής.
Παράλληλα με τη δημιουργία τεχνητών υφάλων, η πρακτική αυτή επέτρεψε στην MTA να περιορίσει το κόστος απομάκρυνσης και διάθεσης των παλιών συρμών.
Σήμερα, ορισμένες από τις περιοχές όπου έχουν βυθιστεί τα «Redbirds» αποτελούν δημοφιλείς προορισμούς για ψαράδες και δύτες. Οι μεταλλικές κατασκευές έχουν μετατραπεί σταδιακά σε τεχνητούς υφάλους, συμβάλλοντας στη δημιουργία καταφυγίων για θαλάσσια ζωή και στην ενίσχυση της βιοποικιλότητας.
